Οι Ουαλοί Los Campesinos! δικαιούνται να έχουν ένα τουλάχιστον θαυμαστικό στο όνομά τους γιατί είναι συγκρότημα που διακρίνεται για το μεταδοτικό ενθουσιασμό του επί σκηνής, την εκρηκτική του ενέργεια και τον αναμφισβήτητο ζήλο του, όπως αποδεικνύουν τα τρία άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει από το 2008 ως σήμερα. Το “Romance Is Boring”, παρόλο που δεν πλησιάζει το επίπεδο ενός “George Best”, για παράδειγμα, συγκεντρώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα το κάνουν αγαπητό στους φίλους της indiepop (κιθάρες ξυράφια, φωνητικά που εναλλάσσονται ανάμεσα στη μελωδικότητα και την κακοφωνία, έξυπνους στίχους, ευφάνταστους τίτλους τραγουδιών, εκρηκτικό ταπεραμέντο) και καθιερώνει το συγκρότημα ανάμεσα στους άξιους συνεχιστές του κιθαριστικού ήχου που άνθισε στην Βρετανία των ’80s με πρωταγωνιστές ονόματα όπως οι Wedding Present.

Οι Retribution Gospel Choir είναι στην ουσία οι Low άνευ της συζύγου του τραγουδιστή και κιθαρίστα Alan Sparhawk, δηλαδή της ντράμερ Mimi Parker. Παρόλο που η μπάντα χαρακτηρίζεται ως side-project των Low, έχει γίνει το κυρίως εκφραστικό όχημα του Sparhawk τα 3 τελευταία χρόνια, έχοντας κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ έναντι κανενός από τους Low. Ίσως αυτό να οφείλετε στο ότι ο Alan αισθάνεται πιο έντονα την ανάγκη να ροκάρει τελευταία και σε αντίθεση με το πιο βραδυφλεγές κυρίως σχήμα του, οι Retribution Gospel Choir συνηθίζουν να ανεβάζουν τα decibel σε υψηλότερα επίπεδα. Το “2”, η πρώτη τους κυκλοφορία για τη Sub Pop, ανοίγει με ένα από τα καλύτερα κιθαριστικά κομμάτια της χρονιάς, το περίφημο “Hide It Away”, και παρόλο που αυτό το εκστατικό ξεκίνημα δεν ξεπερνιέται στη συνέχεια, τα 33 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος κρίνονται λίγα μεν, αλλά άκρως ικανοποιητικά.

Το υπόλοιπο Top 10 του μήνα συμπληρώνεται από τη συμπαθητική electropop των Hot Chip, μερικές ακόμα αξιόλογες κυκλοφορίες του 2009 (Fuck Buttons, Grant Hart, Cymbals Eat Guitars) που άκουσα κάλιο αργά παρά ποτέ, και δύο εξαιρετικές συλλογές που συνιστούνται ανεπιφύλακτα.

Το “Counter Culture 09” συνεχίζει την απαραίτητη σειρά συλλογών που επιμελείται κάθε χρόνο το δισκάδικο Rough Trade με επιλογές από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς που πέρασε. Είναι εγγυημένο ότι χάρις στα 43 κομμάτια του που καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα του σύγχρονου underground θα κάνετε πολλές νέες και ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις.

Η συλλογή της Matador “Casual Victim Pile: Austin 2010” μπορεί να μην έχει την ποικιλία του “Counter Culture 09” αλλά μας αποκαλύπτει μερικά από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της σύγχρονης σκηνής του Austin. Η πόλη του Τέξας με τη μεγάλη rock ιστορία που περιλαμβάνει ονόματα όπως 13th Floor Elevators, Butthole Surfers, …And You Will Know Us By The Trail Of Dead ή Spoon, φαίνεται ότι διαθέτει μια εξαιρετική νέα φουρνιά ονομάτων και 19 από αυτά έχουν συγκεντρωθεί εδώ από τον Gerard Cosloy, ένα από τα αφεντικά της Matador με προϋπηρεσία και στην Homestead, μια από τις ανεξάρτητες εταιρίες που έγραψαν ιστορία στα ’80s κυκλοφορόντας δίσκους από ονόματα όπως Big Black, Sonic Youth, Dinosaur Jr., Salem 66, Antietam ή Big Dipper. Αυτός ακριβώς ο ακατέργαστος, ατίθασος κιθαριστικός ήχος της αμερικάνικης σκηνής των ’80s μαζί με το punk των ’70s και το garage των ’60s είναι οι κύριες πηγές έμπνευσης της νέας σκηνής του Austin (και του κοντινού Denton) που μας παρουσιάζεται εδώ. Ανάμεσα στις κορυφαίες συμμετοχές στη συλλογή ξεχωρίζω αυτές των Dikes Of Holland, Kingdom Of Suicide Lovers, Tre Orsi και Wild America, ενώ ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους Follow That Bird! που ανοίγουν το άλμπουμ με το “The Ghosts That Wake You”, ένα από τα τραγούδια της χρονιάς (mp3 εδώ). Αν κρίνω και από τα παλιότερα κομμάτια τους που έχουν ανεβάσει στο MySpace, οι Follow That Bird! διαθέτουν όλα τα απαραίτητα προσόντα για να εξελιχθούν σε μια από τις σπουδαίες ανακαλύψεις της χρονιάς!

Follow That Bird! - The ghosts that wake you