Morrissey live @ SOS4.8 Festival (Πρώτη ημέρα)

Διαβάστηκε
Την προηγούμενη εβδομάδα το 'Across The Wire' και το 'Mix Grill' παραβρέθηκαν για δεύτερη χρονιά στην πανέμορφη Μούρθια, την πόλη στη νότια πλευρά της Ιβηρικής χερσονήσου όπου το θερμόμετρο ξεπέρασε τους 40 βαθμούς. Μετά από δεκατρία χρόνια είχα την ευκαιρία να συναντήσω και πάλι τον "παλιόφιλο" Steven Patrick Morrissey, στο ίδιο stage όπου το 2012 παρέλαυναν οι άλλοι γνώριμοι από τα παλιά, ο Jarvis Cocker και η παρέα του, οι Pulp. Φέτος το SOS4.8 έκλεισε οχτώ χρόνια παρουσίας στα μουσικά δρώμενα της Μούρθιας, αλλά και της Ισπανίας μια και θεωρείται ένα από τα πιο πετυχημένα low cost φεστιβάλ της χώρας, διατηρώντας υψηλά standards τόσο στην επιλογή των καλλιτεχνών, όσο και του ανθρώπινου δυναμικού που το απαρτίζουν κάθε χρονιά.

Καλλιτέχνες όπως οι Chemical Brothers, Rufus Wainwright, James, Damon Albran, The Phoenix, Hot Chip, The XX, The Prodigy, Οrbital, Fat Boy Slim,The Gossip, Flaming Lips, Mogwai, The Magnetic Fields, The Strypes, Franz Ferdinand, The Kills, The Horrors, Madness,Tindersticks είναι μερικοί από τους πολλούς που έχουν εμφανιστεί στις τέσσερις συνολικά σκηνές του SOS4.8 festival τα τελευταία χρόνια. 1-2 μέρες πριν και μετά από το φεστιβάλ υπάρχουν παράλληλες μουσικές εκδηλώσεις στους δρόμους της πόλης. Όλη η Μούρθια λοιπόν διασκεδάζει κάθε χρόνο αρχές Μαΐου στους ρυθμούς του SOS4.8 festival!

1η ημέρα:

Το φεστιβάλ ξεκίνησε με ένα αγαπημένο σχήμα από την Νέα Υόρκη και τα 90's, τους Luna του Dean Wareham, τη μπάντα δηλαδή που σχημάτισε αμέσως μετά τη διάλυση των Galaxie 500. Εμφανίστηκαν στη σκηνή του Radio 3 και  αν και έπαιξαν σχετικά νωρίς, το φως της ημέρας δεν τους εμπόδισε να αποδώσουν τα δέοντα.

Όμορφες κιθαριστικές μελωδίες που παρέπεμπαν στους Chills, τους Feelies (μην ξεχνάμε ότι στην αρχική σύνθεση του γκρουπ είχαν τον μπασίστα των πρώτων και τον ντράμερ των δεύτερων), αλλά και  στους Verlains και φυσικά τους Velvet Underground. Η παρουσία του γκρουπ επί σκηνής ήταν παραπάνω από αξιοπρεπής. Ακούστηκαν το 'Chinatown', το 'Bonnie and Clyde' (η διασκευή στο κλασσικό τραγούδι του Serge Gainsbourg) και το 'Bewitched', αλλά και το 'Indian Summer' των Beat Happening.

Προσωπικά θα προτιμούσα να τους παρακολουθήσω σε έναν πιο κλειστό και σκοτεινό χώρο που θα αναδείκνυε περισσότερο τόσο την φιγούρα του τραγουδιστή Dean Wareham όσο και της σέξι μπασίστριας Britta Phillips (αξίζει πραγματικά να αναζητήσετε τις ηχογραφήσεις τους ως ντουέτο υπό την ονομασία Dean & Britta).

Ήταν το πρώτο όνομα που μάζεψε το μεγαλύτερο σε ηλικία κοινό και που φυσικά μας άνοιξε την όρεξη για τον Morrissey που θα ακολουθούσε αμέσως μετά στην μεγαλύτερη σκηνή του φεστιβάλ, αυτή της Estrella De Levante.


Την ίδια ώρα εμφανίζονταν οι Palma Violets αλλά και οι Hinds(ex-Deers), τους οποίους ήθελα πολύ να παρακολουθήσω αμφότερους, αλλά όταν μετά από 13 χρόνια ετοιμάζεσαι να ξανασυναντήσεις από κοντά έναν από τους πιο αγαπημένους σου τραγουδιστές, ο ενθουσιασμός για όλα τα άλλα ονόματα σχεδόν εξαφανίζεται. Ήταν άλλωστε φανερό από την πρώτη στιγμή πως βρισκόμασταν εκεί για έναν και μόνο λόγο.

Ήταν η πρώτη φορά που ο Morrissey εμφανίστηκε στη Μούρθια και υπήρχε μια γενικότερη ευφορία τόσο από τους Ισπανούς, όσο και από ανθρώπους που είχαν έρθει από άλλα μέρη του κόσμου για να παρακολουθήσει το αδιαμφισβήτητο highlight της βραδιάς, αλλά και ολόκληρου του φεστιβάλ. Παντού έβλεπες μπλουζάκια Smiths και Moz, όλο το πλήθος ήταν στα πόδια του! Δεν είναι μικρό πράγμα, ακόμα και για τους Ισπανούς που δεν έχουν την καλύτερη σχέση με τα αγγλικά, να παρακολουθείς έναν από τους σπουδαιότερους στιχουργούς στην ιστορία της ποπ μουσικής. Ίσως βέβαια κάποιοι να περίμεναν να δουν τον Morrissey κάποιας άλλης εποχής, ίσως οι προσδοκίες τους να ακούσουν περισσότερες στιγμές από την πορεία των Smiths να μην εκπληρώθηκαν στο έπακρο. Θα ήταν όμως το λιγότερο άδικο να συγκρίνουμε τον κοσμοπολίτη Morrissey του 2015 με αυτόν του παρελθόντος. Αυτόν τον οποίο τουλάχιστον εγώ θυμάμαι πριν από 13 χρόνια στο Gagarin της Λιοσίων να τραγουδάει για πρώτη φορά τα 'Irish Blood English Heart', 'First of the Gang to Die' και 'The World Is Full of Crashing Bores' πριν ακόμα να έχει κυκλοφορήσει το εξαιρετικό άλμπουμ 'You Are the Quarry'. Στιγμές οι οποίες ακούστηκαν φυσικά και το βράδυ της πρώτης Μαΐου στη Μούρθια της Ισπανίας.



Ο Morrissey ήταν σε πολύ καλή φόρμα και έδειχνε χαρούμενος που βρισκόταν ανάμεσα μας. Το ίδιο και η μπάντα που τον συνόδευε, η οποία (αν δεν κάνω κάποιο σοβαρό λάθος) απαρτιζόταν από νέα μέλη, στο σύνολο τους από Ισπανόφωνους μουσικούς, εκτός του κιθαρίστα Boz Boorer φυσικά που ακολουθεί (ως πιστός Sancho Panza) τον Morrissey από το 1991.

Παρουσίασε το νέο του αλμπουμ 'World Peace Is None Of Your Business', στο οποίο την παραγωγή ανέλαβε ο Joe Chiccarelli, γνωστός από τις δουλειές του με τους Etta James, Al Steward, Frank Zappa, αλλά και τους U2, Beck, Killers. Σίγουρα δεν πρόκειται για την καλύτερη δισκογραφική του δουλειά, χρειάζεται παρόλ' αυτά να της διαθέσει κανείς χρόνο πριν βιαστεί να την χαρακτηρίσει αρνητικά, όπως λανθασμένα έκανε ο συντάκτης αυτού του άρθρου όταν την πρωτοάκουσε.

Στη διάρκεια της αναμονής της εμφάνισης του Morrissey, στα video wall δίπλα από τη σκηνή παρουσιάστηκε μια σύντομη αναδρομή στις επιρροές του ίδιου. Από video clips των New York Dolls (στο fan club των οποίων στη Βρετανία υπήρξε ιδρυτικό μέλος στα νιάτα του) ως αναφορές σε συγγραφείς και ποιητές, όπως ο Jack Kerouac και ο Allen Ginsberg.

Αν και συνήθως ξεκινάει με κάποια δυνατή στιγμή από το 'Queen is Dead', διάλεξε για εισαγωγή το 'Suedehead' ένα από τα πιο κλασσικά και αναγνωρίσιμα τραγούδια από την πρώτη προσωπική του δουλειά. Στο 'Staircase At The University' που ακολούθησε η επιρροή των νέων μουσικών του ήταν εμφανής, αφού συνοδεύτηκε από φλαμένκο κιθάρες και χειροκροτήματα κατά διαστήματα. 'Kiss me a lot', η προσωπική αγαπημένη νέα στιγμή και στη συνέχεια το ομώνυμο από το νέο άλμπουμ. Κάποια στιγμή στο video wall πίσω από τη σκηνή, ως ελάχιστος φόρος τιμής, εμφανίστηκε ο Ben E King των Drifters, ο οποίος είχε φύγει μια μέρα πριν. 

Προς στιγμήν τον έχασα για λίγο, όμως επέστρεψε δυναμικά με τα 'Stop Me If You Think You've Heard This One Before', 'First Of The Gang To Die', 'Certain People I Know', 'Speedway'. Αναρωτιόμουν τι περισσότερο μπορούσε να ζητήσει κανείς και κάπου εκεί άρχισε να κλείνει και η φωνή. Η δική μου και όχι του Morrissey, ο οποίος ήταν άψογος σε φωνή, ύφος και φυσικά κίνηση, οπότε και του συγχωρείται η "λάθος" επιλογή πουκαμίσου.

Ο Morrissey ήταν αυτό που θα έλεγαν οι Ισπανοί 'grande'. Την ίδια στιγμή που περνούσε τα ριζοσπαστικά πολιτικά του μηνύματα, δεν αποποιούνταν τον εγωκεντρισμό του, "αναγκάζοντας" τους μουσικούς του να φορούν μπλούζες με το όνομα του στο λογότυπο.



'The Bullfighter Dies'(and nobody minds because we all want the bull to survive), 'Everyday Is Like Sunday' και 'Meat Is Murder' (την πρώτη μέρα υπήρχε παντού στο φεστιβάλ η επιγραφή 'At the request of the artist there will be no meat products available') με σκληρές εικόνες στο βάθος από ανυπεράσπιστα ζώα και ψάρια να να σφάζονται σε εκτροφεία ανά τον κόσμο. Ένα παιδί λιποθύμησε μπροστά μου και με απόσπασε εντελώς από το μακάβριο θέαμα μέχρι να τον αναλάβουν οι άνθρωποι της ασφάλειας του φεστιβάλ.

Η συναυλία τελείωσε με τα 'Scandinavia', 'Irish Blood, English Heart' και 'What She Said', επίσης από το 'Meat is Murder' των Smiths. Προσωπικά θα προτιμούσα το 'Nowhere is Fast', αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Ο ίδιος γνωρίζει καλύτερα. Το set ευχαρίστησε τόσο τους κλασσικούς, όσο και τους νεότερους fans του.

Είναι σίγουρο πως ο Morrissey, παρά τα προσωπικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει αυτόν τον καιρό, όχι μόνο στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, αλλά βρίσκεται και σε μεγάλη φόρμα. Δεν είναι καθόλου τυχαία άλλωστε από τους καλλιτέχνες που θα βρίσκονται για πάντα στην καρδία μας. Μέχρι την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα ξανασυναντηθούμε, που ευελπιστώ να μην είναι μακριά, θα χρησιμοποιήσω έναν στίχο του από ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια του: 'Now my Heart is full and I just can' t explain so I won't even try to". Και μια πρόταση για τους φίλους του που δεν έχουν καταφέρει ακόμα να διαβάσουν την αυτοβιογραφία, τώρα που είναι 'on the road' είναι η πιο κατάλληλη στιγμή.

Η πρώτη μέρα του SOS4.8 είχε κλείσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Λίγο πριν το τέλος της βραδιάς απολαύσαμε ένα ποτό και από μια σχετική απόσταση ακούσαμε τους ηλεκτρονικούς ήχους των Metronomy που ακολούθησαν στην ίδια σκηνή, και σιγά-σιγά αποχωρήσαμε πλημμυρισμένοι από δυνατά συναισθήματα και ικανοποίηση.
Από
Αξιολόγηση
Βαθμός
Βαθμολογήστε το άρθρο/10 ()
Πόσα αστεράκια να πάρει (1-5); Click εδώ!
Για να αξιολογήσετε επιλέξτε το επιθυμητό αστέρι

Κωδικός επιβεβαίωσης, γράψτε τους χαρακτήρες που βλέπετε στην εικόνα

Σχετικά Άρθρα για σένα
Mix Grill Agenda
×

×
×
×
e-mail
Όνομα χρήστη
google profile
Όνομα
Επώνυμο
Ψευδώνυμο
Hμερομηνία γεννήσεως
Λίγα λόγια
×
Τρέχον συνθηματικό
Νέο συνθηματικό
Επαλήθευση νέου συνθηματικού
×
e-mail
Όνομα χρήστη
Συνθηματικό
Επαλήθευση συνθηματικού
google profile
Όνομα
Επώνυμο
Ψευδώνυμο
Hμερομηνία γεννήσεως
Λίγα λόγια