Primavera Festival 2015 - 2η Ημέρα: Patti Smith, Alt-J, Ride κ.ά.

Διαβάστηκε
Δεύτερη μέρα και με τον καιρό να μην μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, μετά τις προαπαιτούμενες βόλτες στην πανέμορφη Βαρκελώνη (είναι απίστευτο το πόσο πολύ η πόλη βρίσκεται τους ρυθμούς του Primavera κάθε χρόνο την ίδια εποχή) και μετά την αναγκαία σιέστα, βρέθηκα στο Parc del Forum την ώρα που ξεκινάει ο Tony Allen στο Auditori Rockdeluxe. Οι KVB, η πρώτη μπάντα που ήθελα να παρακολουθήσω, δυστυχώς εμφανιζόταν αρκετά νωρίς οπότε και δεν μπήκα καν στον κόπο.


Στον ίδιο χώρο λοιπόν όπου πέρυσι είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον Julian Cope, αλλά και τον Mark Eintzel (μια από τις καλύτερες στιγμές του περσινού Primavera), ήρθε φέτος η σειρά του Νιγηριανού καλλιτέχνη. Ντράμερ του θρυλικού Fela Kuti, ο Tony Allen θεωρείται βέβαια και ο ίδιος θρύλος. 
Οι περισσότεροι από εμάς τον γνωρίσαμε από το περσινό του αλμπουμ 'Film Of Life', όπου η συνεργασία του με τον Damon Albarn στο 'Go Back' μας χάρισε ένα από τα καλύτερα singles της χρονιάς. Ο Πρωτοπόρος του Afrobeat βρισκόταν εκεί λοιπόν, για να παρουσιάσει αυτή του την δουλειά, ακόμα κι αν δεν είχε μαζί του τον Damon. Σε ένα σχεδόν κατάμεστο Rockdeluxe, ο Tony Allen έδωσε μαθήματα τεχνικής στα ντραμς και επιβεβαίωσε την φήμη που τον ακολουθεί.

Πολιτικοποιημένος ακτιβιστής, στα 74 του και με μια καριέρα αξιοζήλευτη, ο Tony Allen είναι ο ντράμερ που θα ήθελε ο κάθε μουσικός να έχει στο σχήμα του (όταν το 1978 άφησε τον Fela Kuti, ανάγκασε τον μουσικό να προσλάβει δυο ντράμερ για να αντεπεξέλθουν στα κομμάτια που έπαιζε Tony Allen). Τόσο το σχήμα του όσο και ο ίδιος με την ενέργεια και τις μουσικές τους ικανότητες θυμίζουν από James Brown, Prince, Art Blakey και Bob Marley. Ένα μείγμα απο fusing jazz, funk, dub και ψυχεδελική ποπ αριστοτεχνικά παιγμένη. Πως το αποτέλεσμα λοιπόν να μην είναι μοναδικό.  

Αμέσως μετά άλλη μια θρυλική μορφή της μουσικής, η Patti Smith εμφανίστηκε σε μια από τις μεγαλύτερες σκηνές του φεστιβάλ, αυτή της Heineken stage. Ποιήτρια, visual artist, ακτιβίστρια φυσικά και πολιτικοποιημένη καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της, η Patti Smith παρουσίασε το αριστουργηματικό της ντεμπούτο του 1975 'Horses'.

Πρώτη φορά είχα την ευκαιρία να την παρακολουθήσω ζωντανά και η προσμονή ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Το κοινό της Patti Smith αποτελούταν από ένα ευρύ φάσμα θαυμαστών. Ξεχώριζες από νεαρές με μπλουζάκια του 'Horses' μέχρι βετεράνους που ήταν φανερό ότι είχαν έρθει αποκλειστικά γι΄αυτήν. Δεν είμαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω για την Patti Smith, θα προσπαθήσω όμως σε μερικές γραμμές να περιγράψω αυτό που εισέπραξα από την ζωντανή της εμφάνιση. Αν υπήρχε κάποιος πιο cool σε όλο το Primavera ήταν σίγουρα αυτή. Η φωνή της ήταν πιο σκληρή απ΄ότι στα άλμπουμ της, ένας ακόμα λόγος να ακούγεται πιο "θυμωμένη". Καθ' όλη τη διάρκεια του σετ περνάει τα μηνύματα της για την προσωπική ελευθερία, τις κυβερνήσεις και τις απάνθρωπες πολιτικές τους, τις πολυεθνικές οι οποίες συστηματικά καταστρέφουν το περιβάλλον. Οι αναφορές επίσης  σε καλλιτέχνες φίλους της που έχουν φύγει είναι συχνές. Από το 'Gloria' μέχρι και το 'Rock n Roll Nigger' η ατμόσφαιρα είναι μοναδική για όποιον έστω και στο ελάχιστο μπορεί να συνειδητοποιήσει τι βλέπει και τι ακούει. Ακόμα και η συνεχής επανάληψη της λέξης 'nigger' στο κλείσιμο δεν μπορεί να αμαυρώσει την συνολική εξαιρετική εμφάνιση της Patti Smith και της μπάντας της. Και αυτό είναι μόνο το πρώτο μέρος, μια και η Patti Smith εμφανίστηκε και την επόμενη μέρα σε κλειστό χώρο με ένα διαφορετικό σετ, εξίσου όμως εξαιρετικό.

Σειρά των Belle and Sebastian στην ATP. Δεν θυμάμαι πόσες φορές είχα την ευκαιρία να τους παρακολουθήσω ζωντανά, αυτό που θυμάμαι όμως είναι ότι ποτέ δεν με απογοήτευσαν. Σταθερό φαβορί οι Σκωτσέζοι και εγγύηση για ένα μεγάλο φεστιβάλ όπως ο Primavera Sound. Με νέο άλμπουμ που σηματοδοτεί μια στροφή στην καριέρα του γκρουπ. Πιο ηλεκτρονικό και πιο χορευτικό με αρκετές δυνατές στιγμές. Το 'Nobody's Empire' με τη συνοδεία μια μικρής ορχήστρας ήταν αρκετό για να ξεκινήσει η γιορτή. Ακούστηκαν κατά σειρά τα 'I'm a Cuckoo' από το παρελθόν και το ξεσηκωτικό 'The Party Line' αρκετά νωρίς για να ακολουθήσουν τα 'Another Sunny Day' και 'Funny Little Frog'. Ο Stuart Murdoch δεν σταματάει να χορεύει και να δίνει ρυθμό στην υπόλοιπη μπάντα. Κάποια στιγμή μας ενημερώνει πόσο ενθουσιασμένος αισθάνεται που βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο Primavera ανάμεσα σε ονόματα όπως οι Pastels, οι Vasselines, αλλά και οι Replacements. Λίγο μετά θα ευχηθεί χρόνια πολλά στον γιό του για τα πρώτα του γενέθλια και εγώ θα σκεφτώ πως έφτασε η ώρα να πάω να δω τις Sleater Kinney. Η αλήθεια είναι ότι οι Belle and Sebastian με τόσα καλά τραγούδια που έχουν στον κατάλογο τους, είναι δύσκολο να απογοητεύσουν ακόμα και τους πιο απαιτητικούς ακροατές.

Μεταφέρομαι σε χρόνο ρεκόρ στo Heineken stage, εκεί που ήδη έχουν ξεκινήσει οι Sleater Kinney. Αν και στα 90' s που έκαναν επιτυχία δεν τις παρακολουθούσα αρκετά, αν και ανάλογα reunion περνάνε απαρατήρητα, τις συγκεκριμένες ήθελα πολύ να τις δω ζωντανά. Υπάρχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στα girl bands, κυρίως εκείνης της περιόδου. Σε ένα σετ από παλιότερα και πιο καινούργια τραγούδια πρωταρχικό φυσικά ρόλο είχαν οι κιθάρες από κυρίες που δεν φοβόντουσαν μήπως σπάσει κάποια χορδή ή κάποιο νύχι. Δεμένος, συμπαγής ήχος με την ντράμερ να βρίσκεται σε μεγάλα κέφια. Ήταν το καλύτερο ορεκτικό για τους Αυστραλούς The Church που ακολούθησαν στο Ray-Ban stage σε ένα live που έμελλε να είναι στο top 3 του φετινού Primavera!   

Οι Church δημιουργήθηκαν το 1980 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και αριθμούν είκοσι μία δισκογραφικές δουλειές. Το εξαιρετικό περσινό 'Further Deeper' είναι το άλμπουμ που τους βρίσκει με ένα νέο μέλος στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Ian Haug ο οποίος διαδέχτηκε τον Marty Willson-Piper, ένα από τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ, ο οποίος παρόλα αυτά είναι ο μόνος που δεν έχει καταγωγή από την Αυστραλία. Δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια περίμενα τη στιγμή να παρακολουθήσω μια από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες επί σκηνής. Έχω πάρει το ποτό μου, είμαι με την παρέα μου στις πρώτες σειρές και όλοι είμαστε έτοιμοι να τους υποδεχτούμε.

Τα φώτα χαμηλώνουν και ακούγονται οι πρώτες νότες του 'Block' ενός από τα σχετικά νέα κομμάτια των Church. Ο Steve Kilbey στο μπάσο και τα φωνητικά είναι αποφασισμένος από την αρχή να διατηρήσει όλα τα βλέμματα πάνω του. Σε μια καταιγιστική οκτάλεπτη εκτέλεση με τα φώτα να εναλλάσσονται και τον Steve να τραγουδάει "Thank you to the Lord who created all this, There's a whole lotta hurt before you get to the bliss, Why even Jesus Christ was betrayed by a kiss, But that was long before that he got in show biz".

Αμέσως μετά ακούγεται η κιθάρα του 'Reptile' για να ακολουθήσει ακόμα μια extended εκτέλεση σε ένα από τα καλύτερα κομμάτια τους. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει. Η χαρακτηριστική κίνηση και η βαθιά συναισθηματική φωνή του Steve Kilbey δεν μου αφήνουν περιθώρια να σκεφτώ κάτι άλλο, παρά μόνο αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Ακολουθεί ένα από τα καινούργια τους κομμάτια, το 'Toy' και το 'The Disillusionist' από το 1992. Δέκα χρόνια βουτιά στο παρελθόν για να βρεθούμε στο 1982 και το 'You Took' από το 'The Blurred Crusade' και βέβαια δεν θα μπορούσε να λείψει η πιο αναγνωρίσιμη επιτυχία τους το 'Under the Milky Way' από το 1988.



Η συγκίνηση είναι τόσο μεγάλη όταν ακούγονται οι πρώτοι στίχοι "Sometimes when this place gets kind of empty, Sound of their breath fades with the light, I think about the loveless fascination...". Κλείσιμο με το 'Miami' μια ακόμα, δεύτερη στιγμή από το νέο τους άλμπουμ. Ο Steve Κilbey δεν παραλείπει να ευχαριστεί το κοινό και να υπενθυμίζει πόσο ευγενικό είναι, αποκαλύπτοντας έτσι και την δική του ευγενική φύση. Ακούστηκαν μόλις οκτώ κομμάτια σε διάρκεια μια ώρας. Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω αλλά οι μη φαν των Church θα βαρεθούν, οπότε και θα κάνω μια παύση. Μοναδικό ψεγάδι στην εμφάνιση τους ο πιτσιρικάς που τους συνόδευε στα πλήκτρα και την κιθάρα, ο οποίος επέμενε να μασάει τσίκλα επιδεικτικά καθ' όλη τη διάρκεια του set. Όσο άγχος και να είχε κάποιος θα έπρεπε να τον ενημερώσει για την ιστορία  του γκρουπ που συμμετέχει. Φεύγοντας σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι για το ευρύτερο κοινό να γνωρίζει τους Church μόνο από την επιτυχία του 'Under the Milky Way'. Είναι ακριβώς ίδια περίπτωση με αυτή των σπουδαίων και πολύ αγαπημένων Sound με το 'I can't escape myself'.

Την ίδια ώρα σε δυο διαφορετικά stages εμφανιζόταν δυο ονόματα τα οποία δεν ήθελα να χάσω. Στη σκηνή  Heineken οι Alt-J και στην Pitchfork ο Ariel Pink. Τι κάνεις λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις; Ανασυντάσσεις όσες δυνάμεις σου έχουν μείνει και κολυμπάς στα βαθιά. Αυτό λοιπόν αποφάσισα να κάνω κι εγώ. Εισαγωγή με τον εκκεντρικό Ariel Pink ο οποίος κυκλοφόρησε ένα πολύ ιδιαίτερο ποπ άλμπουμ το 2014, το οποίο και μας παρουσίασε. 'White Freckles', 'Four Shadows', 'One Summer Night' και 'Black Ballerina' μερικές μόνο από τις στιγμές που ακούστηκαν. Ο ίδιος ήταν άψογος, ίσως κάπως στραβωμένος κάποιες στιγμές. Ίσως όμως να είναι στα πλαίσια του image που θέλει να περάσει προς τα έξω.

Όπως και να έχει όμως, πρόκειται περί ενός ιδιοφυούς καλλιτέχνη ο οποίος αρέσκεται στις εκκεντρικές εμφανίσεις. Κατάφερα ν΄ακούσω σχεδόν το μισό σετ, για να φύγω να προλάβω και τους Alt-J, Άλλο ένα σχήμα ιδιοφυές σε αυτό που κάνει, σε σχέση πάντα με άλλα νέα σχήματα. 

Το όνομά Alt-J παραπέμπει στο σύμβολο δέλτα, που σημαίνει αλλαγή στις εξισώσεις, αλλά η εμφάνιση τους μόνο "επαναστατική" δεν ήταν. Ευγενικοί και μετρημένοι σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα σετ του φεστιβάλ. 'Tessellate', 'Every Other Freckle', 'Leaving Nara' και 'Breezeblocks' γα το τέλος, ήταν από τα αγαπμένα του σετ.

Τελευταίο μεγάλο όνομα της ημέρας ήταν οι Ride, το γρουπ απο την Οξφόρδη και το σπουδαιότερο reunion για το Primavera του 2015. Αν και δυο χρόνια πριν δεν υπήρχε η παραμικρή υποψία επανασύνδεσης, την Παρασκευή 29 Μαΐου οι Ride βρίσκονταν μπροστά μας. Πέρυσι ήταν οι Slowdive, πιο πριν οι My Bloody Valentine και φέτος είχε έρθει η δική τους σειρά. To πανό με το τεράστιο logo του ονόματος στο πίσω μέρος της σκηνής προδιαθέτει για μια εμφάνιση grande. Το πιο πετυχημένο shoegaze σχήμα της Θρυλικής Creation Records του Alan McGee επέστρεψε και ήταν έτοιμο να μας χαρίσει ακόμα μια μοναδική εμπειρία. Νομίζω ό,τι και να γράψω για τους Ride είναι λίγο.

Με τόσες πολλές καλές στιγμές ό,τι και να έπαιξαν δημιούργησε ρίγη συγκίνησης. Επί μιάμιση ώρα σχεδόν έκαναν αναδρομή στην καριέρα τους απο το 'Nowhere' και το 'Going Blank Again', μέχρι το 'Carnival of Light' και το 'Tarantula'. Εισαγώγη φυσικά με το 'Leave Them All Behind' για να συνεχίσουν με τα 'Like a Daydream', 'Pollar' και 'Seagull' και η ατμοσφαίρα μετατρέπεται σε μαγική με τα φλασάκια να σκάνε απανωτά. 'OX4', 'Dreams Burn Down', 'Time of Her Time', 'Paralysed' εκεί που η ονειρικές μελωδίες συναντούν τις παραμορφώμένες κιθάρες, η νοσταλγία χάνεται και οι Ride ακούγονται φρέσκοι, γεμάτοι ενέργεια. 'Vapour Trail', 'Drive Blind' (Extatic) και 'Chelsea Girl' για το τέλος σε πανυγυρική ατμόσφαιρα. Οι Ride βρίσκονται σε μεγάλη φόρμα και φαίνεtαι έχουν αφήσει στο παρελθόν τα όποια προβλήματα είχαν δημιουργηθεί μεταξύ τους.

Όπως δήλωσε ο Steve Quarlet σε πρόσφατη συνέντευξη τους στο περιοδικό Uncut: "I took a week off work to become a Rock Star again". Ενώ ο Andy Bell δήλωσε: "Now I see it would be a shame never to play with them again". Θα ήταν πραγματικά πολύ κρίμα και για εμάς να μην είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια τόσο σπουδαία μπάντα.

Η ώρα κόντευε δύο και οι Soft Moon ξεκινούσαν στις τέσσερις. Μετά από μια σύντομη βόλτα στον πάγκο του merchandise της Rough Trade, έφτασε και ώρα της επιστροφής στο σπίτι για ανασυγκρότηση.



Από
Αξιολόγηση Συναυλιών
Η οργάνωση
Τα τραγούδια του live
Το συγκρότημα - μουσικός
Η διάρκεια της συναυλίας
Ο ήχος
Ο κόσμος
Βαθμός συναυλίας/10 ()
Πες μας την γνώμη σου!
Για να αξιολογήσετε επιλέξτε το επιθυμητό αστέρι

Κωδικός επιβεβαίωσης, γράψτε τους χαρακτήρες που βλέπετε στην εικόνα

Σχετικά Άρθρα για σένα
Mix Grill Agenda
×

×
×
×
e-mail
Όνομα χρήστη
google profile
Όνομα
Επώνυμο
Ψευδώνυμο
Hμερομηνία γεννήσεως
Λίγα λόγια
×
Τρέχον συνθηματικό
Νέο συνθηματικό
Επαλήθευση νέου συνθηματικού
×
e-mail
Όνομα χρήστη
Συνθηματικό
Επαλήθευση συνθηματικού
google profile
Όνομα
Επώνυμο
Ψευδώνυμο
Hμερομηνία γεννήσεως
Λίγα λόγια