The Cult Live στο Manchester

Διαβάστηκε
Χαλί στη σκηνή για τον τραγουδιστή, πολλοί ενισχυτές,  φόντο γεμάτο ταινίες με χρώμα, ένας αέρας προσδοκίας. Όλα αυτά αποτελούν κατά μεγάλο βαθμό ένα rock show. Οι Cult είναι πίσω στο Μάντσεστερ με την επιστροφή του κιθαρίστα Billy Duffy στην πατρίδα του και καθώς εκείνος παίζει με τις χορδές της εικονικής του Gretsh White Falcon για το νέο τραγούδι των Cult «Every Man and a Woman Is a Star» (ο τίτλος από το «Book of The Law» του Aleister Crowley), μοιάζει με ήρωα της κιθάρας. Και όταν ο Ian Astbury απελευθερώνει την ισχυρή ακόμα φωνή του, οι Cult μοιάζουν να βγαίνουν με πρώτη ταχύτητα. Αυτό το ροκ συγκρότημα εξακολουθεί να είναι πολύ ικανό.

Όμως δεν είναι τόσο απλό.
Το να παρατηρείς τους Cult ζωντανά είναι μια συναρπαστική εμπειρία. Το αιώνιο yin and yan του rock n roll παίζεται έξω, ακριβώς μπροστά στα μάτια σου.
Η μάχη μεταξύ του βάθους και αρχέγονου riffing, μεταξύ της επανάστασης και των αστέρων της ροκ, μεταξύ της πνευματικότητας και της εγκατάλειψης, μεταξύ της αξίωσης και της διαφυγής, βρίσκεται στη σκηνή.

Μεταξύ της ιδιοφυΐας των τριών χορδών των AC / DC, του ιδεαλισμού των Crass και του σκοτεινού θρόνου των Joy Division, κάθε πλευρά και άποψη στο όνειρο του rock n 'roll είναι στη σκηνή και αγωνίζεται για χώρο. Είναι η παράξενη ισορροπία μεταξύ των απόκρυφων  επαναστατικών συμφερόντων του Ian Astbury και των κρίσιμων στιγμών της Mancunian κιθάρας του Billy Duffy, που κάνουν τους Cult συναρπαστικούς και ζωτικής σημασίας.

Ο
Astbury φαίνεται να είναι στα πάνω του αυτή τη στιγμή και υπάρχει μια λαμπρή σειρά ταινιών στην οθόνη πίσω από τη μπάντα. Δείχνει, από τους θιβετιανούς μοναχούς που χτυπιούνται από την ασφάλεια των Κινέζων κατά τη διάρκεια του «Saints Are Down», μέχρι τους αυτόχθονες Αμερικανούς που μάχονται για τα δικαιώματά τους κατά τη διάρκεια ενός συναισθηματικού «Horse Nation».

Ο αντίκτυπος των ταινιών είναι απίστευτος και μένουν όλοι χαλαροί. Υπάρχει μια διαρροή ιδεών, μια δυναμική εικόνα στον παχύ νυχτερινό αέρα.

Υπάρχει και κάτι ακόμα πέρα από το κομμάτι του τοίχου. Στη μέση του σετ, αφού παίξουν το «Ghosts», η μπάντα φεύγει από τη σκηνή και ένα διάλειμμα δέκα λεπτών γεμίζει από μια πρωτοποριακή ταινία για μια κράτηση στη Νότια Ντακότα.

Δεν είναι σίγουρα ένα μέσο rock n roll show και αυτό προκαλεί μια μικρή σύγχυση, κάτι που ίσως είναι και η πρόθεση. Ο Ian Astbury προτρέπει το κοινό να δώσει σημασία στην ταινία για να καταλάβει τι περίπου είναι το συγκρότημα. Όλοι χαίρονται αλλά κανένας δεν είναι σοφότερος και αυτή είναι και η ομορφιά όλης αυτής της κατάστασης. Φαινομενικά είναι μια μπάντα που περιοδεύει στον κόσμο παίζοντας τις επιτυχίες της, όπως και όλες οι άλλες μπάντες, μετά από δεκαετίες σκληρής δουλειάς στο «βωμό» του rock n roll. Αλλά ο Ian Astbury έχει ακόμα και άλλες ιδέες και είναι αυτές οι άλλες ιδέες που εξακολουθούν να κάνουν τους Cult μουσικά, ένα μεγάλο και συναρπαστικό ροκ συγκρότημα.

Το τι κάνει ο Billy Duffy με όλα αυτά είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς.
Είναι ένας μεγάλος κιθαρίστας που μοιάζει στο Gordon Ramsey αν αυτός ήταν ένας cool rock n roll star και όχι ένας μάγκας που μαγειρεύει πατάτες. Ο Duffy είναι ευτυχισμένος όταν το συγκρότημα είναι σε παραγωγική κατάσταση. Το παίξιμο της κιθάρας του είναι τέλειο και ενσωματώνεται στο λαρυγγικό άκουσμα που δημιουργεί μεγάλες στιγμές rock n 'roll. Μπορεί επίσης να προχωρήσει σε όλους τους ανατολικούς και μυστικιστικούς ή σκoτεινούς χώρους, σε ένα μοντέρνο παιχνίδι που διατηρεί το punk rock στα όρια του.
 
O Duffy μεγάλωσε εδώ στο Μάντσεστερ και η κραυγή για το Wythenshawe πήγαινει προβλέψιμα καλά. Στα νιάτα του έπαιξε στο περιθώριο της τοπικής punk σκηνής, για ένα σύντομο χρονικό διάστημα με τον προ-Smiths Morrissey, εξαρτώμενος από τον  αστικό μύθο που πίστευε πριν πάει στο Λονδίνο στο Theatre of Hate. Πριν από αυτό όμως δίδαξε στο Johnny Marr μερικές χορδές και αυτό το ζευγάρι βιάστηκε να μπει σε βασικούς ρόλους στα αντίθετα άκρα του φάσματος της δεκαετίας του ογδόντα -από indie ήχους σε μετά- goth κιθάρα.

Ο Duffy και ο Astbury ήταν μια ονειρική ομάδα. Ήταν οι frontmen των Νοτίων Death Cult, μια κοκαλιάρικη, ιδεαλιστική νεολαία με το σεξ και τον ιδεαλισμό στο πλευρό της. Το συγκρότημα του ήταν εν συντομία η βασική μπάντα στη μετά-punk σκηνή, που ανέλαβε δράση μετά τους Adam and The Ants και είχαν βρει το κλειδί για την ποπ μηχανή. Οι Νότιοι Death Cult είναι σκοτεινοί, με tribal ήχο που ήταν τέλειος για εκείνη την περίοδο και το άλμπουμ που άφησαν πίσω τους είναι ένα βασικό και λαμπρό υλικό εκείνης της περιόδου και ένας από τους καλύτερους μετά-punk δίσκους (που είναι πραγματικά μετά-punk και όχι η σύγχρονη τροποποιημένη έκδοση του υλικού που έχει εξαιρέσει όλα τα συγκροτήματα που ντύνονταν καλά, αλλά εξακολουθούν να κάνουν πρωτοποριακή μουσική).

Όταν συναντήθηκαν ο Astbury και ο Duffy υπήρξε η αντίστοιχη σπίθα μεταξύ τους και το ταξίδι τους, από τους σημαιοφόρους του Goth μέχρι το Rick Rubin που έκανε μύθους τους rock θεούς κιθάρας στο στάδιο, ήταν γεμάτο ένταση και δημιουργικότητα. Όταν συναντιούνται όμως, όπως και στο διαχρονικό κλασικό «She Sells Sanctuary», το αποτέλεσμα είναι πανέμορφο. Είναι ένας ύμνος που αναζητά την πνευματικότητα και τον μυστικισμό – δεν το έχουν πολλοί άνθρωποι αυτό. Ένα τραγούδι που έχει την ιδιοτροπία και το γρυλλισμό του ροκ, συγχωνευμένο σε μία από τις τέλειες στιγμές του rock n roll του ογδόντα.

Υπάρχουν λάμψεις μιας μπάντας που εξακολουθεί να αγωνίζεται για νέα τραγούδια που ακούγονται σκοτεινά και θλιβερά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είναι σαν να θρηνούν το χαμένο πολιτισμό, τις αρχαίες ιδέες και τα ιδανικά. Είναι αυτή η αίσθηση της κοινότητας των φυλών και η διαφυγή από το σύγχρονο μηχάνημα που υπαινίσσονται οι Cult και υπογραμμίζουν προκλητικά με εκείνα τα επιβλητικά σκηνικά των ταινιών.

Ο Astbury, ο οποίος διατηρεί ακόμα αυτή τη μεγάλη φωνή, χορεύει με αυτό το mojo χορό του, που μοιάζει με την τελευταία περίοδο του Jim Morrisson με τα μαλλιά Lakota και τη μαχητικότητα του πολεμιστή. Προτρέπει το κοινό και εξακολουθεί να πιστεύει στο rock n 'roll σαν μια πλατφόρμα για κάτι, για οτιδήποτε και εκπέμπει μια αύρα αγέρωχης τρέλας, όπως το φαράγγι που συνήθιζαν να κάνουν τα μεγάλα αστέρια της παλιάς ροκ σχολής.

Τελειώνουν το σετ με αυτό το πανηγυρικό «She Sells Sanctuary» και μια σκληρή και δυσάρεστη προπόνηση του «Love Removal Machine» πριν επιστρέψουν στο encore με το συναρπαστικό «Spiritwalker», το οποία μεταφέρει το σύνολο του χώρου πίσω σε εκείνες τις μαύρες ημέρες των goth clubs πριν να τελειώσουν με μια γρήγορη αλλά συναρπαστική εκδοχή στο τραγούδι των Doors «Break On Through», το οποίο είναι ταυτόχρονα μια γιορτή για το πνεύμα του Jim Morrisson και ένα σημάδι V προς τους επικριτές του Astbury, συμπληρώνοντας για τον καθυστερημένο κύριο Mojo Rising στις περιοδείες των Doors.

Οι Cult ίσως να μη μπορούν να πουλήσουν εκατομμύρια δίσκους πια, αλλά αυτοί  εξακολουθούν να αγωνίζονται και να έχουν ακόμα τη μυρωδιά του κινδύνου.

Η ουσία είναι ότι είναι ένα μεγάλο rock n roll show, που δείχνει το συγκρότημα να αναρωτιέται αν είναι μια πρόσκληση στα όπλα ή απλά μια μεγάλη μπάντα. Μήπως το rock n roll αντιπροσωπεύει ακόμα την επανάσταση; Μήπως αυτό σημαίνει κάτι; Είναι το συγκρότημα μια έκκληση για επανάσταση ή είναι ερωτευμένοι με τη μυρωδιά του κινδύνου και τη βιασύνη που επιβεβαιώνει τη ζωή του ανθρώπινου πνεύματος. Ίσως το rock n 'roll στα χέρια των Cult εξακολουθεί να είναι το πιο αρχέγονο όλων των μουσικών- με την αίσθηση του sex, του κινδύνου, του θανάτου και της τρέλας. Είναι ένα ενστικτώδες τηγάνισμα για ελευθερία που χτυπά ένα ευαίσθητο νεύρο σε όλο τον κόσμο.


Από
Λέξεις Κλειδιά
Σχετικά Άρθρα για σένα
Το Mix Grill σας προτείνει
Mix Grill Agenda
×

×
×
×
e-mail
Όνομα χρήστη
google profile
Όνομα
Επώνυμο
Ψευδώνυμο
Hμερομηνία γεννήσεως
Λίγα λόγια
×
Τρέχον συνθηματικό
Νέο συνθηματικό
Επαλήθευση νέου συνθηματικού
×
e-mail
Όνομα χρήστη
Συνθηματικό
Επαλήθευση συνθηματικού
google profile
Όνομα
Επώνυμο
Ψευδώνυμο
Hμερομηνία γεννήσεως
Λίγα λόγια