Έχουν περάσει 2 χρόνια και, από το θρίαμβο του “Blind”. Το τραγούδι που χόρεψε όλος ο κόσμος και στην Ελλάδα έγινε ύμνος (όπως το “Beggin’” ή το “I Follow Rivers” φέτος). Είχε τόση δύναμη η ευαίσθητη ερμηνεία του Antony Hegarty, πάνω στο disco ρυθμό του τραγουδιού που δε μπορούσε παρά μόνο να σε παρασύρει. Και δεν ήταν μόνο αυτό, υπήρχαν κι άλλα τραγούδια που ξεχώρισαν.
Στο “Blue Songs” το «μεγάλο» τραγούδι λείπει, αν και υπάρχει το εναρκτήριο “Painted Eyes”, που νομίζω πως ο Andy Butler, ο ιθύνων νους των HLA, σερβίρει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Σίγουρα όμως δεν τα καταφέρνει να είναι τόσο δελεαστικό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι ένα από τα τραγούδια της χρονιάς.
Στο σύνολο του το “Blue Songs”, μπορεί τελικά να παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το debut. Οι disco ρυθμοί έχουν υποχωρήσει κι η house έχει πάρει τα ηνία. Μετά το “Painted Eyes”, ακολουθεί το ξεκάθαρο “My House” (δίδυμο φωτιά για αρχή), αλλά και το “Answers come in dreams” με δειλές funky κιθάρες να δίνουν χρώμα.
Αλλά οι εκπλήξεις έρχονται μετά, με 3 πιο down tempo τραγούδια, το “Leonora” που θα μπορούσε να το είχαμε βρει σε κάποιο από τα cd των Human League ή των Pet Shop Boys, και τα ακουστικά “Boy Blue” και το “Blue Song”, που αποτελούν και την πιο λυρική πλευρά των HLA.
Από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα τραγούδια, παίζουν πάνω-κάτω στα ίδια. Chicago house, με επιρροές κυρίως από Frankie Knuckles, με εκείνο που ξεχωρίζει κι ίσως να είχε πιθανότητες επιτυχίας, το “Falling” με τα παιχνιδιάρικα πνευστά (κι όλα τα υπόλοιπα να αποτελούν γεμίσματα ή πιθανές επιτυχίες σε διάφορα dancefloors-ειδικά το “Visitor”). Στο “Step Up” συμμετέχει στα φωνητικά ο Kele Οkereke των Bloc Party.
Το “Blue Songs” είναι ένα cd που έχει να δώσει, αλλά δε θα σε ξεσηκώσει!
