Είναι αλήθεια, ζηλεύω. Δεν μιλάω για γυναίκες (ίσως στο μέλλον) ή για σχέσεις. Μιλάω για ένα από τα πράγματα που ζηλεύω στους πλανητάρχες. Γενικά, δεν είμαι τόσο οπαδός της Αμερικανικής φιλοσοφίας, αλλά όταν έρχεται η ώρα για το μπάσκετ, τότε ζηλεύω το ΝΒΑ, πάρα πολύ. Να ζητήσω συγγνώμη από τον ψύλλο γιατί μπαίνω στα χωράφια του.

Όσοι νομίζετε ότι είναι άλλος ένας οδηγός για να κάνετε κάτι και εσείς ακολουθώντας απλές οδηγίες, μπορεί και να ’χετε δίκιο. Περισσότερο αναφέρομαι στο τρόπο με τον οποίο ακούμε μουσική, ταινίες και τηλεόραση.

Ο περίεργος τίτλος αναφέρεται στους ήρωες που έχουμε (και όχι τη σειρά της τηλεόρασης). Πως επιλέγουμε και απογοητευόμαστε. Και μην νομίζετε ότι είναι φαινόμενο της εποχής μας, άσχετα τι λένε τα κανάλια. Όχι το κόλπο είναι πολύ παλιό.

Με αφορμή ένα σχόλιο του gkamp στο The Good , the Bad and the Queen της προηγούμενης βδομάδας εξετάζω τη σχέση μεταξύ ποιότητας και ποσότητας. Και εννοώ στη μουσική και ειδικά το πέρασμα από βινύλιο σε CD και από εκεί σε mp3 . Ή αλλιώς το πώς φτάσαμε ως εδώ.