Έχουν
περάσει 2 χρόνια και, από το θρίαμβο του “Blind”. Το τραγούδι που χόρεψε
όλος ο κόσμος και στην Ελλάδα έγινε ύμνος (όπως το “Beggin’” ή το “I
Follow Rivers” φέτος).
Η μετεξέλιξη
του ήχου του Bristol σε dubstep και τώρα στο λεγόμενο post-dubstep
(πείτε το όπως θέλετε), αρχικά μπορεί να ενθουσίασε αρκετούς (βλέπε
περίπτωση Burial), αλλά πέρα από αυτό, νομίζω πως δεν έχει να προσφέρει
πολλά.
Είναι
εξαιρετικά δύσκολο τώρα που το σκέφτομαι να κάνεις μουσική για σχεδόν 30
χρόνια και να είσαι στην επικαιρότητα, στο βαθμό που το κάνουν
συγκροτήματα όπως οι Red Hot Chili Peppers.
Το άκουσα
κάτω από όλες τις συνθήκες, στο μετρό, περπατώντας στην πόλη, τρέχοντας
στο πάρκο, ξαπλωμένος στην παραλία ατενίζοντας το Αιγαίο, ποτίζοντας τα
λουλούδια, υπό το φως του ήλιου, σούρουπο και μεσάνυχτα.
Στα τρία
πρώτα τραγούδια του δίσκου έχεις ήδη καταλάβει ότι δεν υπάρχουν
συμβάσεις και κυρίως ότι ο Δημουλέας αντιμετώπισε το κάθε ποίημα σαν
θεατρικό μονόπρακτο.
Άργησε να
γραφτεί αυτό το review για το 2ο cd της Σουηδέζας Lykke Li. Κι αυτό
γιατί στα πρώτα ακούσματα στην αρχή της χρονιάς δε μου τράβηξε το
ενδιαφέρον συνολικά. Ήταν μάλιστα και τα 2 πρώτα singles τόσο
καθοριστικά...
Πώς χωρούν
σε ένα δίσκο το χιούμορ και τα μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας του Μποστ, ο
Ντοστογιέφσκι, η ποίηση του Τάκη Συρέλλη και η αγνή δημοτική ερωτική
ποίηση;
