Φωνή γεμάτη συναίσθημα, σκηνική παρουσία που ισορροπεί ανάμεσα στην ακρίβεια του λυρικού τραγουδιού και την αμεσότητα του θεάτρου. Και τα δύο συναντούνται στο πρόσωπο του Μπάμπη Βελισσάριου. Καλλιτέχνης με μακρά πορεία στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ηθοποιός που έχει σταθεί με αξιώσεις στη σκηνή και μπροστά στην κάμερα, ερμηνευτής που αγαπά το ρεπερτόριο του Μεσοπολέμου όσο και το έργο του Μίκη Θεοδωράκη, ο Βελισσάριος μοιάζει να κινείται με φυσικότητα ανάμεσα στις δεκαετίες και στα είδη, αναζητώντας πάντα τη συγκίνηση που δεν φωνάζει αλλά φωτίζει.
Αφορμή για τη συζήτησή μας στάθηκε η συνεργασία του με το Βαγγέλη Μαχαιρά για το δίσκο «Από Τη Γειτονιά Των Αγγέλων Στις Γειτονιές του Κόσμου», αφιερωμένο στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Θεοδωράκη. Μιλήσαμε, όμως, και για την εμπειρία του στο θεατρικό μιούζικαλ "Moby Dick", για τη συμμετοχή του στη σειρά «Η Μαρία Που Έγινε Κάλλας», για τις καλλιτεχνικές του ρίζες και τις προσωπικές του διαδρομές. Ένας καλλιτέχνης που μελετά βαθιά και ονειρεύεται με καθαρό βλέμμα, όπως φαίνεται και από τα λόγια του.
MixGrill: Σε πρωτογνωρίσαμε πριν μερικά χρόνια, μέσα από τις μουσικές παραστάσεις και τα τηλεοπτικά μουσικά αφιερώματα στον Μιχάλη Σουγιούλ και τον Αττίκ, όπου ξεχώρισες με την αισθαντική ερμηνεία σου. Φαίνεται να σου ταιριάζει πολύ εκείνη η εποχή. Θα ήθελες να μεταφερθείς έστω για λίγο, αν υπήρχε η δυνατότητα, σε εκείνα τα καλλιτεχνικά στέκια της παλιάς Αθήνας;
Μπάμπης Βελισσάριος: Νοητά έχω ταξιδέψει σε αυτήν τη εποχή μέσα από την μελέτη και την προσήλωση στο ρεπερτόριο του Μεσοπολέμου, που μου πρότεινε και στη συνέχεια με μύησε ο σπουδαίος δάσκαλος και φίλος Δαυίδ Ναχμίας. Ο Αριστοτέλης έχει πει «Αυτός που δεν μπορεί να συγκινηθεί δεν μπορεί και να συγκινήσει». Αισθάνομαι βαθιά τυχερός κι ευγνώμων για τα χρόνια που επένδυσα μελετώντας τα τραγούδια και τους συνθέτες του Μεσοπολέμου, που με έμαθαν την αληθινή και οικολογική συγκίνηση.
M.G.: Το χειμώνα σε απολαύσαμε και ως ηθοποιό στη σειρά της ΕΡΤ «Η Μαρία Που Έγινε Κάλλας», μια παραγωγή που φώτισε άγνωστες πτυχές της ζωής της Μαρίας Κάλλας, πριν ακόμα γίνει θρύλος. Πώς βίωσες εσύ αυτή τη συμμετοχή; Σε ενδιαφέρουν οι τηλεοπτικές παραγωγές; Είναι η τηλεόραση ένα μέσο που σε εκφράζει;
Μ.Β.: Το ενδιαφέρον μου για συνεργασίες με άξιους ανθρώπους είναι δεδομένο και πολλές φορές το ζητούμενο. Αυτός είναι κι ένας τρόπος να εξελίσσομαι. Τηλεόραση δεν παρακολουθώ καθόλου, ωστόσο, φροντίζω να ενημερώνομαι για την εξέλιξή της.
M.G.: Σε γοητεύουν οι βιογραφίες και τα έργα εποχής;
Μ.Β.: Με γοητεύουν πρωτίστως οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, τραγουδιστές. Αυτούς ακολουθώ και γι’ αυτούς θα μπω στη διαδικασία να παρακολουθήσω ένα έργο, όπως πρόσφατα παρακολούθησα την ταινία «Υπάρχω», την βιογραφία του Στέλιου Καζαντζίδη. Αυτό δεν είμαι σίγουρος ότι θα είχε συμβεί αν δεν εμπιστευόμουν και δεν θαύμαζα τόσο το Γιώργο Τσεμπερόπουλο και τη δουλειά του.
M.G.: Αισθάνεσαι περισσότερο ηθοποιός ή τραγουδιστής;
Μ.Β.: Αισθάνομαι πως έχω να μάθω πολλά ακόμα ως ηθοποιός και ως τραγουδιστής και πως οι συνεργασίες που θα προκύψουν στο μέλλον θα είναι αυτές που θα με βοηθήσουν να γίνω ακόμα καλύτερος.
M.G.: Στο εντυπωσιακό σου βιογραφικό, βρίσκουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κάπτεν Αχαάβ στη θεατρική υπερπαραγωγή "Moby Dick" σε μορφή μιούζικαλ, με τη μουσική του καταξιωμένου συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου. Ως έμπειρος τενόρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, δυσκολεύτηκες σε αυτό το είδος (μιούζικαλ) ή είσαι γενικά ατρόμητος μπροστά στις μουσικές προκλήσεις;
Μ.Β.: Ατρόμητος δεν αισθάνομαι σε καμία περίπτωση. Σκέψου μόνο πόσο χαζός θα αισθανόμουν αν σου είχα απαντήσει στην προηγούμενη ερώτηση πριν την εμπειρία του Moby Dick, που συνδύασε υποκριτική - πρόζα, ακροβασία στο ένα πόδι για τρεις ώρες, πέντε φορές την εβδομάδα, τραγούδι με στοιχεία ροκ, μιούζικαλ και όπερας. Η εμπειρία μου 23 χρόνων στη σκηνή της λυρικής έπαιξε καθοριστικό ρόλο.
M.G.: Ας ανοίξουμε τώρα το Κεφάλαιο «Μίκης Θεοδωράκης». Σε παλιότερη συνέντευξή σου στο Δημήτρη Μανιάτη, έχεις αποκαλύψει πως, ήδη από τα 4 σου χρόνια, τραγουδούσες συνέχεια το «Ένα Το Χελιδόνι». Αυτή ήταν και η πρώτη σου επαφή με τη μουσική και το έργο του Μίκη. Αργότερα, η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε να τον συναντήσεις από κοντά και να συνεργαστείς μαζί του. Εκείνη τη συνάντηση τη θεωρείς καρμική; Ήταν η εκπλήρωση ενός παιδικού ονείρου;
Μ.Β.: Η συνάντησή μου με τον Μίκη Θεοδωράκη στο Καλλιμάρμαρο το 2017, ήρθε, όπως όλα τα πράγματα στη ζωή μου, την πιο κατάλληλη στιγμή. Όλη η μελέτη και προσήλωση στο έργο του ανάγκασε με έναν τρόπο τη νομοτέλεια να μας φέρει κοντά. Μια συνάντηση σταθμός, που καθόρισε εν πολλοίς την μετέπειτα πορεία μου.
M.G.: Με αφορμή τη συμπλήρωση των 100 χρόνων από τη γέννηση του σπουδαίου Μίκη Θεοδωράκη, κυκλοφόρησε ένα νέο άλμπουμ με 10 από τα ωραιότερα τραγούδια του, και ένα ορχηστρικό, σε παραγωγή και ενορχήστρωση του Βαγγέλη Μαχαίρα και με εσένα ερμηνευτή. Μια πολύ αξιόλογη δουλειά που δίνει νέα πνοή σε αγαπημένα τραγούδια και που αναδεικνύει την καθαρότητα των μελωδιών αλλά και τις φωνητικές δυνατότητές σου. Ο τίτλος του δίσκου είναι «Από Τη Γειτονιά Των Αγγέλων Στις Γειτονιές του Κόσμου». Ποιο ήταν το κριτήριο για την επιλογή των τραγουδιών; Μέσα σε τι κλίμα δημιουργήθηκε αυτό το άλμπουμ, συναισθηματικά αλλά και καλλιτεχνικά;
Μ.Β.: Ξεκινώντας διαλέξαμε το «Χάθηκα», σε στίχους Γιάννη Θεοδωράκη. Η αρχική ιδέα ήταν να μείνουμε σε αυτό το ένα τραγούδι και κάπως έτσι θα γέμιζε το κενό της συνεργασίας που χρόνια ψάχναμε. Όμως, δεν μείναμε εκεί, μέσα σε ένα μήνα ήρθε το «Παράπονο» και μετά ήρθε η απόφαση για ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά. Σε τρεις μήνες είχαμε ηχογραφήσει όλο το δίσκο, παρά τον φόρτο εργασίας του Βαγγέλη στο στούντιο και παρά το πολύ γεμάτο δικό μου πρόγραμμα, αντίθετα και με την εποχή κάναμε το αδύνατο δυνατό. Πίσω από κάθε τραγούδι που διαλέξαμε κρύβεται και μια μικρή προσωπική ιστορία. Ο Βαγγέλης Μαχαίρας φρόντισε με το παραπάνω αυτή την παραγωγή και χωρίς την πολύτιμη βοήθεια και συνεργασία του δεν θα γινόταν αυτό το μεγάλο μου όνειρο πραγματικότητα.
M.G.: Πρόκειται ουσιαστικά για τον πρώτο προσωπικό σου δίσκο. Τραγουδώντας έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες που γέννησε αυτή η χώρα. Μια πολύ δυνατή αρχή, που θέτει ήδη ψηλά τον πήχη και για τις επόμενες δουλειές σου. Πώς φαντάζεσαι τη συνέχεια;
Μ.Β.: Δύσκολη, όπως μέχρι να φτάσω εδώ. Δύο πράγματα είναι οι βασικοί μου βοηθοί για να ξεπερνώ τις δυσκολίες. Η βαθιά προσήλωση και καθημερινή μελέτη και οι κατάλληλοι συνεργάτες. Το πρώτο είναι μέρος της δικής μου προετοιμασίας, το δεύτερο έρχεται όταν έχεις κάνει καλά το πρώτο κι είσαι σε ένα βαθμό έτοιμος.
M.G.: Θα γίνει παρουσίαση δίσκου;
Μ.Β.: Πιθανόν το φθινόπωρο. Θέλουμε να καλέσουμε τους φίλους μας και να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας πριν αλλάξει ο χρόνος.
M.G.: Αν έκανες έναν απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας σου, νιώθεις ότι έχεις καταφέρει όσα ήθελες; Θα άλλαζες κάτι;
Μ.Β.: Όσα ήθελα… όλα όσα προετοιμάστηκα κι ήμουν τυχερός να ζήσω. Αν θα άλλαζα κάτι, θα ήθελα να μελετώ ακόμη περισσότερο και να έχω ξεκινήσει νωρίτερα. Και κάτι ακόμα. Να είχα καταλάβει νωρίτερα την δύναμη του όχι.
M.G.: Ποια αίσθηση σού αφήνει η σημερινή εποχή; Πώς την αντιλαμβάνεσαι τόσο ως δημιουργός όσο και ως ακροατής; Υπάρχει μια ξεκάθαρη μουσική ταυτότητα ή βρισκόμαστε σε μια φάση διαρκούς αναζήτησης και πειραματισμού;
Μ.Β.: Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτε άλλο από το σήμερα. Όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα σήμερα έχουν περάσει πιο δύσκολα και θα έρθουν δυσκολότερα. Εγώ και κάμποσοι ακόμα τυχεροί κάνουμε μουσική. Ο κάθε ένας έχει την ταυτότητά του που όμως δεν αφορά κανέναν άλλον εκτός από τον καθένα μας ξεχωριστά. Πιστεύετε ο Λοΐζος ή ο Μότσαρτ έκαναν ότι έκαναν σκεπτόμενοι μια ξεκάθαρη μουσική ταυτότητα; Αναζήτηση είναι η μουσική.