Στην κλασική ταινία του Billy Wilder "Some Like It Hot", η Mairilyn Monroe, ο Tony Curtis και ο Jack Lemon, είναι τρεις μουσικοί που παγιδεύονται σε μια παραληρηματική περιπέτεια, που περιλαμβάνει φυγή με το ζόρι, μεταμφίεση και μεταμόρφωση. Στοιχεία που χαρακτηρίζουν και το τελευταίο άλμπουμ των bar italia με τον ίδιο τίτλο και που τους κάνουν να ξεφεύγουν από τα στενά όρια του ροκ underground προς μια πορεία που τους φέρνει να εμφανίζονται σε μεγάλες σκηνές και φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο.
Ενώ οι προηγούμενες κυκλοφορίες τους, "Tracey Denim" και "The Twits", ήταν γεμάτες από τραγούδια με μια αυθάδικη πανκ στάση -του στυλ «μόλις σηκώθηκα από το κρεβάτι και δεν σηκώνω πολλά πολλά»- στο "Some Like It Hot" οι bar italia υιοθετούν μια σημαντικά πιο ήπια προσέγγιση. «Θα
προτιμούσα να με γνωρίζουν ως βαρετό παρά ως μυστηριώδη αυτή τη στιγμή» ήταν τα λόγια του τραγουδιστή/κιθαρίστα Jezmi Tariq Fehmi στον Guardian για τον νέο τους ήχο. «Ήταν μια χαρά για λίγο, αλλά έχει φτάσει στο σημείο
όπου όλα όσα γράφονται για εμάς περικλείονται από τη λέξη "μυστηριώδης"».
Απογυμνωμένοι από το μπλαζέ ύφος και την καλλιτεχνική τους πόζα, οι τρεις Λονδρέζοι πρώην γείτονες (Nina Cristante, Sam Fenton, Jezmi Tariq Fehmi) προσφέρουν ένα τέλεια ατελές άλμπουμ, 12 κομμάτια όπου η επιθυμία συγκρούεται με την απογοήτευση και όπου η ροκ ενέργεια συνομιλεί με την κούραση μετά την υπερβολή.
Μπορεί η μουσική τους να είναι πλέον πιο άμεση, τα τραγούδια όμως εξακολουθούν να βρίσκονται εκτός κάδρου, σαν να αρνούνται να μετακινηθούν στο κέντρο της αφήγησης. Οι bar italia δεν έχουν επανεφεύρει τον εαυτό τους. Έχουν κρατήσει όλα όσα δούλεψαν στους προηγούμενους δίσκους και τα έχουν ενισχύσει. Οι κιθάρες είναι πιο βαριές και τα ντραμς πιο σφιχτά, αλλά η δυναμική τους έχει πια οροθετηθεί για να περιλαμβάνει μεγαλύτερη μουσική ωριμότητα.
Στα κομμάτια που ξεχωρίζουν στο άλμπουμ περιλαμβάνεται το "Cowbella", ένα κομμάτι κλήσης και απάντησης σε στυλ Pixies, που θα ταίριαζε απόλυτα σε ένα
επεισόδιο κάποιου εφηβικού εναλλακτικού σήριαλ. Το "I Make My Own Dust" είναι μια απρόβλεπτη γοτθική εξερεύνηση σε στυλ πρώιμων Sonic Youth. "Borrowed, stolen, from someone, anywhere", ψάλλει η Nina, με τα φωνητικά να μετατρέπονται σε ζωώδη ουρλιαχτά. Είναι ένα θορυβώδες γρήγορο κομμάτι με μια ευφάνταστη μπασογραμμή.
Το "Rooster" ανεβάζει την ένταση με παθιασμένα φωνητικά και τις καλύτερες κιθάρες του δίσκου, αποδεικνύοντας ότι ο πιο σκληρός ήχος τους δεν έχει εγκαταλειφθεί εντελώς, ενώ το "Eyepatch", ένα indie κομμάτι του πιο εσωστρεφούς παρελθόντος τους φέρνει την ζωηράδα στην πρώτη γραμμή. Τα "Plastered" και "Marble Arch" εξερευνούν τρυφερές, αφηγηματικές στιγμές, προσφέροντας κινηματογραφικό εύρος, αλλά είναι το ομότιτλο κομμάτι, "Some Like It Hot", που συμπυκνώνει την φιλοδοξία του άλμπουμ. Ένα αργόσυρτο, επικό φινάλε με δυνατά έγχορδα και feedback, είναι αναμφισβήτητα δραματικό και στοιχειοθετεί όλα όσα είναι το συγκρότημα αυτή την χρονική στιγμή.
Αφού καλλιέργησαν σκιές, ασάφεια και σκόπιμη παραπλάνηση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, οι bar italia αναδύονται από το underground για να αντιμετωπίσουν την σκληρή λάμψη της μεγάλης σκηνής χωρίς να χάσουν την αιχμή τους. Πιο άμεσοι και πιο συμπαγείς, αγκαλιάζουν το ρίσκο. Η εφηβική γοητεία έχει ξεθωριάσει, δίνοντας την θέση της σε μια ώριμη ένταση, λιγότερο ανησυχητική αλλά πιο ισχυρή, που είναι αδύνατο να αγνοηθεί. Κάτι που θα διαπιστώσουμε από κοντά όταν τους υποδεχτούμε στην Αθήνα την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου.
Οι bar italia θα εμφανιστούν την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου στο Gagarin 205 (Λιοσίων 205). Περισσότερες πληροφορίες και εισιτήρια εδώ.