Απογείωσε το κοινό του (ανάμεσα σε αυτούς κι εμάς) γι’ άλλη μια φορά ο μεγάλος μουσικός Max Richter, σχεδόν υπνωτίζοντας με τις μουσικές του επιλογές και ταξιδεύοντας κοινό και κριτικούς.
Με απόλυτη ησυχία και αφοσίωση, παρακολουθούσαμε εκστασιασμένοι τη συναυλία του αρχιτέκτονα-μουσικού, για να μην χαλάσει το μαγευτικό μας μουσικό ταξίδι. Μέσα από την ακουστική του Ηρώδειου, ο ήχος της συνοδείας των μουσικών οργάνων, που συντρόφευαν τον δημιουργό στη σκηνή γινόταν ακόμα πιο έντονος, ακόμα πιο βαθύς, ακόμα πιο ονειρικός. Οι νότες έδωσαν χώρο στον εσωτερισμό και τη γαλήνη κι αυτά με τη σειρά τους απλώνονταν στα πετρώματα του Ηρώδειου, ενός χώρου που από μόνος του παράγει δέος και θαυμασμό.
Μέσα από τη μουσική βιώσαμε έναν εσωτερικό διάλογο σε συνέχεια της μουσικής αρμονίας, που μας αγκάλιασε. Η ιερότητα του χώρου, σε συνδυασμό με τις ονειρικές μελωδίες των εγχόρδων (τσέλο, βιολί, βιόλα) έκαναν επουράνια τη συγκεκριμένη μουσική συναυλία κάτω από το φως του φεγγαριού, κοντά στους πρόποδες του ιερού βράχου στην Ακρόπολη.
Η μουσική του Max Richter αποτελεί τροφή για σκέψη και περισυλλογή. Απολαύσαμε κάποια από τα μεγάλα του μουσικά έργα, όπως: "The Blue Notebooks", "Voices", "Sleep" και το "Infra".
Ο Max Richter, έχοντας στο δυναμικό του έργα για τον κινηματογράφο, για μπαλέτο, για θεατρικές παραστάσεις, ξέρει πώς να δημιουργεί ατμόσφαιρα και να μεταγγίσει συναισθήματα στο ακροατήριό του. Αυτό συνέβη και σε αυτή τη μοναδική συναυλία στον ιστορικό χώρο του Ωδείου Ηρώδου Αττικού. Το ουμανιστικό του πνεύμα μεταλαμπάδευσε και σε όλους εμάς εκείνη τη βραδιά μέσα από την «εξευγενισμένη» μουσική που παρήγαγε.
Η φωτογραφία εξωφύλλου προέρχεται από το λογαριασμό του Max Richter στο Instagram.