Η αφηγήτρια του πρώτου μυθιστορήματος της Anelise Chen διανύει το όγδοο έτος του διδακτορικού της αλλά φοβάται ότι θα χάσει τη χρηματοδότησή της, γιατί έχει κολλήσει. Ο ερευνητικός της τομέας είναι ο αθλητισμός, συγκεκριμένα οι ιστορίες και οι επιδόσεις ολυμπιονικών. Όταν μαθαίνει ότι ο πρώην σύντροφος της αυτοκτόνησε, αποκτά εμμονή με τους αθλητές που τα παρατάνε. Εκείνους που επιλέγουν να το κάνουν και εκείνους που το σώμα τους επιλέγει για αυτούς. Περνάει ώρες παρακολουθώντας βίντεο με μαραθωνοδρόμους και αθλητές μεγάλων αποστάσεων να καταρρέουν λίγο πριν ή αμέσως μετά την άφιξή τους στη γραμμή τερματισμού.
Η ιστορία του βιβλίου διαδραματίζεται το 2010, τα χρόνια που η χρηματοοικονομική κρίση άρχισε να θεριεύει και οι αμερικάνικες (και όχι μόνο) εφημερίδες ήταν γεμάτες με άρθρα για «τραπεζικούς υπαλλήλους που πηδούσαν από γέφυρες και χρηματιστηριακούς συμβούλους που καταπίνουν τα όπλα τους». Με άλλα λόγια, όταν οι κανόνες που διέπουν την αμερικανική οικονομία μόλις είχαν ξαναγραφτεί, και οι πιο σκληροί ανταγωνιστές του κλάδου βρέθηκαν απότομα αποκλεισμένοι, κάτι που είχε αντίκτυπο σε παγκόσμια κλίμακα. Η Chen μέσα από τις σελίδες του βιβλίου περιγράφει τις εξελίξεις ευδιάκριτα και με οξύτητα. Διαβάζοντας το κείμενο, μας αποκαλύπτεται ότι αυτά που πραγματεύεται η συγγραφέας είναι πολύ περισσότερα από τον αθλητισμό. Εστιάζει στα αμερικανικά συστήματα —στον αθλητισμό, στον ακαδημαϊκό χώρο, στον καπιταλισμό—, των οποίων οι απαιτήσεις για επιτεύγματα και συνεχή πρόοδο δεν μπορούν ποτέ να ικανοποιηθούν.
Καθώς αγωνίζεται να ολοκληρώσει τη διατριβή της, παρακολουθούμε τις επισκέψεις της στο γυμναστήριο, στη βιβλιοθήκη, στον ψυχοθεραπευτή της, σε ένα ακαδημαϊκό συνέδριο στο Σικάγο, στο σπίτι των γονιών της στο Λος Άντζελες, σε μια συγγραφική εκπαίδευση στην Ελλάδα. Έχει ως αποστολή να ολοκληρώσει τη διατριβή της, αλλά παραμένει ασαφές, παρά το ταξίδι της, αν πλησιάζει ποτέ τον στόχο της. Η Anelise Chen είναι μια στοχαστική και ευρηματική συγγραφέας, και ο κόσμος που δημιουργεί φαντάζει οικείος και εκτός του αμερικανικού πλαισίου. Η πλοκή του βιβλίου είναι μια καλή μεταφορά για το πώς είναι στην πραγματικότητα η ζωή. Σαν τους αθλητές, τις ιστορίες των οποίων μοιράζεται μαζί μας, έτσι και εμείς οι απλοί άνθρωποι μοιάζει να λέμε πως απλώς θα ριχτούμε σε ό,τι κάνουμε με πολύ μεγάλη ταχύτητα και θα ελπίζουμε για το καλύτερο.
Σε συνεντεύξεις της η Chen περιγράφει την παρακολούθηση αθλημάτων ως την επιθυμία να δούμε την εξύμνηση του σώματος, της ζωής. Παρακολουθούμε πραγματικά καλοδουλεμένα σώματα σε κίνηση, και αυτό επιβεβαιώνει τη ζωή. Και η θέληση για νίκη επιβεβαιώνει τη ζωή. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να αρχίσει να φαίνεται ότι η παρακολούθηση αθλητικών αγώνων είναι κάτι που κάνουμε για να αγνοήσουμε τα πράγματα που μας ενοχλούν πραγματικά. Για να μετριάσουμε το άγχος, τη δυσκολία, την απογοήτευση και κυρίως για να υποκριθούμε ότι η φθορά δεν μας αγγίζει.
Το συγγραφικό ύφος της Anelise Chen είναι ανάλαφρο αλλά και αναλυτικό, αστείο αλλά και στοχαστικό, συγκινητικό και διαφωτιστικό. Ως σχεδόν αυτοβιογραφικό έργο, το μυθιστόρημα συνδυάζει άγνωστα αθλητικά στοιχεία, εγχειρίδια αυτοβοήθειας, τα ημερολόγια του Κάφκα και της Βιρτζίνια Γουλφ, φιλοσοφία, μυθολογία και προφίλ αθλητών για να εξερευνήσει τα πιο θολά κενά όπου ο εαυτός υπάρχει μέσα στις διχοτομίες του είναι μας: νους και σώμα, άνθρωπος των βιβλίων και αθλητής, έκσταση και ήττα, αβεβαιότητα και σιγουριά για το πού πάμε.