Πριν μερικές μέρες, βρεθήκαμε στο θέατρο Φούρνος για να παρακολουθήσουμε μια ιδιόμορφη παράσταση, θέατρο μέσα στο θέατρο, την παράσταση «Το Έργο Των Δύο Χαρακτήρων» του Τενεσί Ουίλιαμς.
Πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική παράσταση από τις υπόλοιπες καθώς στο έργο παίζουν οι ηθοποιοί που παίζουν και τους παρακολουθούμε υποδύονται άλλους ηθοποιούς μπροστά σε ένα υποτιθέμενο κοινό. Πρόκειται για μια πράξη δύσκολη και για τους ίδιους τους ερμηνευτές αλλά και για εμάς, το κοινό, όμως οι Στέλιος Γιαννακός και Ιωάννα Σίσκου, ο Φελίς και η Κλαιρ αντίστοιχα, έκαναν σχετικά εύκολη τη μετάβαση στους χαρακτήρες με τον τρόπο ερμηνείας και την κινησιολογία τους πάνω στη σκηνή.
Ο Τενεσί Ουίλιαμς, που είναι και ο συγγραφέας του έργου, έκανε μια βουτιά στην ανθρώπινη ψυχή και μας ξεγύμνωσε τα χαρακτηριστικά των ηρώων του, για να μας κάνει κοινωνούς του έργου του. Το σημείο αναφοράς είναι το ίδιο το θέατρο και η σκηνή του, η αυτοαναφορικότητα του θεάτρου μάς αφήνει μια χαραμάδα ανοιχτή για να γευτούμε λίγη από τη γλύκα του θεάτρου αλλά και τις μεταξύ σχέσεις των ανθρώπων πίσω στα παρασκήνια. Αυτό είναι κάτι που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ενέχει μια πρωτοτυπία.
Η μετάφραση από το πρωτότυπα έργο του Τενεσί Ουίλιαμς από τους Στέλιο Γιαννακό, Νικόλα Καλόγηρο, Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη, σε συνδυασμό με την κινησιολογία από τη Έλσα Σίσκου, δίνουν την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών. Η σκηνοθετική ματιά του Στέλιου Γιαννακού είναι λιτή, καθώς όλο το έργο βασίζεται αποκλειστικά στην ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστών, και σκηνοθετικά δίνονται στη σκηνή μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Ωστόσο, αυτό που είναι αξιοπρόσεκτο είναι οι μαύροι και φθαρμένοι τοίχοι, κάτι που συνάδει απολύτως με το σκοτεινό που έχουν οι χαρακτήρες του έργου. Σκοπός του έργου είναι η καταβύθιση στα άδυτα της ψυχής.
Ο Φελίς και η Κλαιρ είναι δύο αδέρφια ηθοποιοί, που ετοιμάζονται για να βγουν στη σκηνή για την παράσταση, όταν λίγα λεπτά πριν βγουν μαθαίνουν πως ο θίασος τούς εγκαταλείπει και τότε η επιλογή είναι μονόδρομος: παίζουν το έργο του Φελίς, Το «έργο των δύο χαρακτήρων». Δύο αδέρφια που μένουν μόνα στη ζωή, καθώς έχουν σκοτώσει τους γονείς τους και οι γείτονες τούς υποψιάζονται και τους φέρονται άσχημα, τόσο που δεν τολμούν να ξεμυτίσουν από το σπίτι. Το ίδιο το σπίτι τους γίνεται η φυλακή, το χρυσό κλουβί μέσα στο οποίο νιώθουν ασφάλεια, μα γρήγορα καταλαβαίνουν πως αυτή η ασφάλεια στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο από ένας καλυμμένος φόβος.
Χαρακτηριστική είναι η φράση της Κλαιρ «Ξέρω ότι το σπίτι είναι φυλακή, αλλά μια φυλακή οικεία», που δείχνει την ανάγκη του ανθρώπου για το γνώριμο, το συνηθισμένο, ακόμα κι αν αυτό σ' αυτό ελλοχεύει μια απειλή, ένας καταναγκαστικός δεσμός.
Κάπου εκεί, μετά τα μισά της παράστασης, αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε πως η πραγματικότητα από το έργο που ανεβάζουν ο Φελίς και η Κλαιρ δεν απέχει πολύ από την πραγματική τους ζωή. Η παράσταση που ανεβάζουν τα δύο αδέρφια έχει βιωματικό χαρακτήρα και εκεί τυλίγεται ακόμα πιο πολύ το κουβάρι της ιστορίας. Μέσα από τους ρόλους τους αρχίζουν και έρχονται αντιμέτωποι με πάθη, λάθη, ενοχές, φόβους, εξαρτήσεις. Παίζουν και παράλληλα προσπαθούν να ξορκίσουν ό,τι κακό τούς βασανίζει. Πάνω στη σκηνή τούς βλέπουμε να χάνουν τα λόγια τους, να πέφτουν σε σφάλματα, καθώς στη διάρκεια της παράστασης ο νους αναμοχλεύει και ξεσηκώνει από τα βάθη του μνήμες που καίνε την ψυχή των ηρώων. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται στη διάρκεια της παράστασης, αφήνοντας ξεγυμνωμένους τους πρωταγωνιστές και βάζοντάς μας πολλές φορές στη διαδικασία να αναλογιστούμε για το βάρος των ευθυνών που μπορεί να σηκώσει ο άνθρωπος στην πλάτη του.
Το ερώτημα μένει μετέωρο αν τελικά οι δυο ήρωες λυτρώνονται μέσα από τους ρόλους τους, καθώς το ζητούμενο είναι η αποκρυπτογράφηση των χαρακτήρων και όχι το αποτέλεσμα. Και κάπου εκεί συμπεραίνουμε πως το ταξίδι έχει σημασία και όχι ο προορισμός.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στο Σπύρο Περδίου.