«Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο», λέγαν οι αρχαίοι. Υπάρχουν σημάδια στην πορεία της ζωής ενός ανθρώπου που του δείχνουν από νωρίς τον δρόμο που θα διαβεί. Μία θεατρική παράσταση σε μικρή ηλικία, μια ταινία στον κινηματογράφο... ε, δεν χρειάζεται να είσαι ο Τειρεσίας για τα μελλούμενα...
Έψαξα με ενδιαφέρον να βρω για τη ζωή της. Το ιδιαίτερο όνομά της με ιντρίγκαρε από την αρχή θετικά, χώρια που με ταξίδεψε άμεσα σε άλλη ήπειρο. Η ίδια είναι με το ένα πόδι στην Ελλάδα και το άλλο στην Αμερική. Κι αν κάποιοι ηθοποιοί προσπαθούν να στήσουν μια «διεθνή» καριέρα, η Peru Kavalieri παίζει «εντός , εκτός και επί τα αυτά». Ήταν θέμα τιμής και περιέργειας να τη βρω και να μιλήσω μαζί της.
MixGrill: Θα σε πάρω από τα μούτρα από την αρχή! Τι είδους όνομα είναι το Peru;
Peru Kavalieri: (χαμογελάει) Υπάρχει μια μικρή ιστορία. Για τους πρώτους μήνες της ζωής μου, όταν γεννήθηκα στο Σιάτλ, δεν είχα όνομα (στις Η.Π.Α ένα νεογέννητο παιδί αποκτά σχεδόν αμέσως όνομα). Κάνανε πρόβες οι γονείς μου διάφορα ονόματα και κάποιο βράδυ που άκουγαν στο σπίτι μουσική από το Περού, που αγαπούσε ιδιαίτερα ο μπαμπάς μου, είπαν κι οι δύο να με βγάλουν έτσι.
MG: Ευτυχώς δηλαδή που δεν τους άρεσε η μουσική από τη Γροιλανδία ή ακόμα χειρότερα από την... Μποτσουάνα!
P.K: (γελάει) Ναι, όντως! Πάντως, μικρότερη δεν μου άρεσε το όνομά μου. Μεγαλύτερη κατάλαβα τη διαφορετικότητά του!
M.G.: Σε μια εποχή που οι Έλληνες ηθοποιοί θέλουν να κάνουν «διεθνή» καριέρα, εσύ ακολουθείς μια άλλη αντίθετη διαδρομή, από Αμερική στην Ελλάδα. Είναι σοβαρά πράγματα αυτά τώρα!;
P.K.: Κοίτα, αυτό έτυχε. Πάντα μου έλειπε η Ευρώπη όταν έμενα στην Αμερική. Ένας μεγάλος έρωτας με έφερε εδώ και αποφάσισα να παραμείνω και ήμουν πραγματικά τυχερή γιατί έπεσα σε μια περίοδο που ξεκίνησαν να γυρίζονται εδώ πολλές ξένες παραγωγές, όχι μόνο αμερικάνικες. Με ενδιαφέρει πολύ και το ελληνικό κομμάτι (τηλεόραση, θέατρο, κινηματογράφος) αλλά έχω και το νού μου στο εξωτερικό.
MG: Σπούδασες υποκριτική στη σχολή "Stella Adler Conservatory” της Νέας Υόρκης. Η ίδια η Stella Adler έλεγε: «Δεν επιτρέπεται να είσαι βαρετός. Η ζωή είναι βαρετή. Ο καιρός είναι βαρετός. Οι ηθοποιοί πρέπει να μην είναι βαρετοί». Είναι αυτός ο λόγος που από το χορό πέρασες στην υποκριτική;
P.K: Όχι ο χορός δεν ήταν καθόλου βαρετός αλλά η υποκριτική ήταν κάτι που όταν ήρθε συμπλήρωσε την προσωπικότητά μου, ήταν σαν να βρήκα ένα κομμάτι που μου έλειπε. Ακόμα λατρεύω τον χορό, όταν μπορώ του δίνω και καταλαβαίνει (γελάει) αλλά με την υποκριτική κάθε ρόλος είναι μια πρόκληση, σαν να ανοίγεται ένας άλλος κόσμος κάθε φορά.
M.G.: Θέλω να σε ρωτήσω για τον πιο απαιτητικό ρόλο της ζωής σου. Το ρόλο της μάνας. Για πες μου λίγο.
P.K.: (χαμογελάει διάπλατα) Άλλαξε η ζωή μου μόλις έγινα μαμά. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα. Άρχισα να βλέπω τον κόσμο διαφορετικά. Μέχρι τότε ίσως να είχα παρωπίδες. Η ευθύνη που έχεις όταν φέρνεις στον κόσμο ένα παιδί είναι τεράστια. Θέλεις αυτό το πλάσμα να είναι πάντα ευτυχισμένο. Ακόμα και στις επαγγελματικές επιλογές και αποφάσεις η μητρότητα με έκανε πιο αποφασιστική, πιο θαρραλέα σε πολλά πράγματα. Ξεπέρασα πολλές αναστολές και φοβίες και σίγουρα μέσα από αυτή την διαδικασία έγινα αν όχι καλύτερος ηθοποιός, καλύτερος άνθρωπος. Και μη νομίζεις, υπάρχουν στιγμές που είναι κουραστικό και δύσκολο. Αλλά αν υπάρχει αγάπη, είναι σοβαρός λόγος για να γίνουν τα πάντα.
M.G.: Φαντάζομαι ότι υπάρχει κάποιος ρόλος που έχεις θαυμάσει/ζηλέψει και που θα ήθελες πολύ να ερμηνεύσεις;
P.K.: Πολλοί ρόλοι. Ειδικά στο θέατρο, τα έργα του Σαμ Σέπαρντ (σ.σ.: Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας -βραβευμένος με Πούλιτζερ-, σκηνοθέτης και σεναριογράφος) με συγκινούν ή και έργα κλασικής δραματουργίας. Κάθε ρόλος είναι μια πρόκληση, όπως σου είπα και πρίν.
M.G.: Πριν χρόνια είχα βρεθεί με τον Ethan Hawke στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Τον ρώτησα για την εμπειρία να παίζει εκεί, και μου μίλησε για την ενέργεια που ένιωθε παίζοντας εκεί κι ότι ήταν κάτι που δεν το είχε ονειρευτεί ποτέ ως ηθοποιός, ότι ήταν κάτι παραπάνω από το όνειρά του. Τα όνειρά σου εσένα μέχρι που φθάνουν;
P.K: Με πιάνεις απροετοίμαστη. Δώσ΄μου λίγο χρόνο…. Να συνεργαστώ με καλούς ηθοποιούς, να ταξιδέψω σ΄ όλο τον κόσμο, να παίζω ενδιαφέροντες ρόλους…
M.G.: Φαίνεται πως έχεις αμερικάνική κουλτούρα. Εδώ στην Ελλάδα τα όνειρα ενός ηθοποιού φτάνουν… μέχρι την Επίδαυρο.
P.K.: Κοίτα, κι αυτό θα ήταν κάτι μαγικό. Έχω κρατήσει την πρώτη μου θεατρική ανάμνηση από μια παράσταση που με πήγε ο μπαμπάς μου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη. Θυμάμαι σαν παιδί είχα ενθουσιαστεί, παρόλο που δεν κατάλαβα το έργο γιατί ήμουν μικρούλα! Μίλαγα μετά συνέχεια για την παράσταση. Από κει ίσως να μπήκε το μικρόβιο της υποκριτικής (γελάει).
M.G.: Σκοπεύεις να το έχεις δίπορτο ανάμεσα σε Αμερική και Ελλάδα; Γιατί σίγουρα η Ελλάδα δεν είναι η χώρα των ευκαιριών.
P.K.: Ναι, έτσι ακριβώς. Η ζωή είναι μια περιπέτεια. Θα ασχοληθώ και σε εξωτερικό και σε εσωτερικό, γιατί θέλω να βρίσκομαι, όσο περισσότερο γίνεται στην Ελλάδα.
MG: Ποιο είναι το μεγαλύτερο σου λάθος στη ζωή ή στην τέχνη σου;
P.K: Χμ... Μάλλον το μεγαλύτερο λάθος ήταν ότι φοβόμουν πάρα πολύ με αποτέλεσμα, ενώ υπήρξαν παλιότερα κάποιες ευκαιρίες, δεν τις επέλεξα.
M.G.: Έχεις μετανιώσει δηλαδή για αυτές τις χαμένες ευκαιρίες;
P.K.: Ξέρεις πώς πάει αυτό. Κάποιες φορές που το σκέφτομαι λέω κρίμα, κάποιες άλλες φορές λέω ότι οι αποφάσεις αυτές με έφεραν εδώ, οπότε ΟΚ. Οι επιλογές που κάνουμε, εξάλλου, διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας.
M.G.: Κλείνοντας, να σε ρωτήσω μια ερώτηση που θα ήθελες να σου κάνουν και που ποτέ δεν έγινε;
P.K.: Δεν μπορώ να σκεφτώ τώρα κάτι. Δεν έχω παράπονο. Αν χρειαστεί κάτι, θα το πω….
M.G.: Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου.
Τι να περιμένουμε
"Invincibles” του Daniel Pánek που θα κάνει πρεμιέρα στην Πράγα μέσα στην χρονιά, αλλά και το επερχόμενο θρίλερ
"A Home to Die For” που θα κάνει πρεμιέρα στην Αμερική στις 22 Ιουνίου από την πλατφόρμα του Lifetime και γυρίστηκε στην Ελλάδα.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στο Κωνσταντίνο Ρουμελιώτη και το mixgrill.gr.