Οι «Βάκχες» του Ευριπίδη κάλλιστα θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τη σημερινή εποχή, που θέλει τις γυναίκες υπό τον έλεγχο των ανδρών παρά τους αγώνες που γίνονται μέχρι και σήμερα σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο αλλά και σε ατομικό. Ένας ηγεμόνας, ο Πενθέας, που πιστεύει πως μπορεί να ελέγξει τους ανθρώπους, τα σώματα και τις επιθυμίες τους, έρχεται σε αντιπαράθεση με το θεό, Διόνυσο, που επιστρέφει στην πόλη που τον αρνήθηκε και τρελαίνει τις γυναίκες. Εκείνες επαφίενται σε αυτόν, παραδίδονται στην ελευθερία που τους χαρίζει και, σαν άλλες μαινάδες, ξεστρατίζουν από το δρόμο της αρετής και της φρόνησης. Γεννιούνται ερωτήματα στο τέλος της παράστασης και αντιδιαστέλλονται έννοιες: λογική και τρέλα, θεϊκή εντολή και κοινωνικά «πρέπει», έλεγχος κι ελευθερία, άνδρας και γυναίκα.
Η αίσθηση που λάβαμε παρακολουθώντας την παράσταση ήταν πως όντως ζούσαμε τα γεγονότα και τις καταστάσεις του αρχαίου δράματος. Οι ερμηνείες του θεατρικού εργαστηρίου «Αγιούτο» ήταν εξαιρετικές και μας μετέφεραν στο κλίμα της εποχής. Η μεταδοτικότητα κι η αμεσότητα των ηθοποιών ζωντάνεψαν το αρχαίο δράμα στη σκηνή. Οι εκφράσεις και η σκηνική παρουσία τους είχαν όλη τη δυναμική που χρειαζόταν το έργο, για να βγει ένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Οι ερμηνείες τους άλλοτε μας προσέφεραν φόβο, ως μαινάδες, κι άλλοτε μας έκαναν να τις συμπονέσουμε με το δράμα τους.
Ξεχωρίσαμε την ερμηνεία του Πενθέα: δυναμική, στιβαρή και χωρίς να υπερβαίνει το μέτρο και να χάνει σε ισορροπία. Ξεχωρίσαμε, επίσης, την ερμηνεία του Διονύσου, που μας μετέδωσε τη χαρά, την τρέλα και την κακία που βγάζουν οι θεοί όταν υφίστανται ύβρις από τους ανθρώπους.
Η σκηνική παρουσία των γυναικών, ως μαινάδων, ήταν εξαιρετική, τόσο κινησιολογικά
όσο κι ερμηνευτικά, καθώς μας έκαναν να νιώσουμε την ένταση, το θυμό, την έξαψη και την ανδρεναλίνη τους. Οι γυναίκες ως Βάκχες, στον ομώνυμο ρόλο, η καθεμία ατομικά και όλες μαζί,
ένωσαν τις δυνάμεις τους για να βγει στη σκηνή μια θαυμάσια παράσταση γεμάτη
από σεβασμό κι ευθύνη στο έργο του Ευριπίδη, ένα θέαμα από διδακτισμό και
ερμηνείες αξιοπρόσεκτες κι εφάμιλλες με αυτές των μεγάλων ερμηνευτών. Μας μετέφεραν
την ιεροτελεστική ατμόσφαιρα του έργου και τον μυσταγωγικό του χαρακτήρα μέσα
από τους χορούς.
Από το μακιγιάζ και τα μαλλιά μέχρι τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια, φάνηκε μια προσπάθεια άρτια οργανωμένη, με συνέπεια και φροντίδα. Η ενδυμασία των γυναικών, σε γήινες αποχρώσεις, ερχόταν σε αντιπαράθεση με το έντονα μακιγιάζ και τα εκκεντρικά χτενίσματα αφήνοντας να φανούν εξαρχής τα διττά νοήματα του έργου.
Όλη η προσπάθεια αυτή διοργανώθηκε από την ίδια ομάδα μαζί με την Κατερίνα Χάσκα, που είχε υπό την ευθύνη της τη σκηνοθετική επιμέλεια και διδασκαλία, από τον Πέτρο Μπουσουλόπουλο, που είχε την οργάνωση της παραγωγής και την επιμέλεια, το Δημήτρη Μέλλο, που ανέλαβε τα σκηνικά, και τους ηθοποιούς της ομάδας, που είναι: η Κατερίνα Αργυρού, η Ευαγγελία Δουδωνή, η Άννα Ευτυχίδου, η Βαλεντίνη Καραγκούνη, η Μαρία Καραστεφανή, ο Τζόρτζιο Ματίγια, η Μελίνα Μαυρούδη, η Φρόσω Σπανοπούλου, η Αφροδίτη Τρούμπουλου, η Όλγα Τσερκάκη και η Ζωή Χασιώτη. Μαζί τους σε φιλική συμμετοχή ο Νίκος Σκούταρης.
Τα μηνύματα της παράστασης ήταν ο αλόγιστος έλεγχος που ασκεί η εξουσία και το μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Μπορεί να κάνει τους πολίτες να οδηγηθούν από την ελευθερία στην ασυδοσία με άσχημα αποτελέσματα, τόσο για τα ίδια τα άτομα όσο και για το κοινωνικό σύνολο. Μηνύματα διαχρονικά, που μοιράζουν δικαιώματα κι αποδίδουν ευθύνες. Πάντα μια ακραία συμπεριφορά θα φέρει μόνο ένα ακραίο αποτέλεσμα.
Στα μεγάλα συν της ομάδας πρέπει να αναφέρουμε την επιμέλεια της μουσικής, πρώτον γιατί υπήρχε ζωντανή μουσική στη σκηνή, από τους Πέτρο Μπουσουλόπουλο (τύμπανα) και Νίκο Σκούταρη (ντιτζεριντού), και δεύτερον εξαιρετικές μουσικές επιλογές, άκρως υποβλητικές, που έπαιξαν καθώς μας μετέφεραν την ένταση και δράση του έργου. Όπως και το ότι οι παραστάσεις είχαν ελληνικούς υπέρτιτλους και ότι πραγματοποιήθηκαν απτικές ξεναγήσεις για τυφλά άτομα πριν την έναρξη των παραστάσεων.
Η ομάδα «Αγιούτο» μάς κέρδισε με αυτήν την παράσταση. Ένα έργο διαχρονικό με διδακτική υπόθεση και μια σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια που μαγεύει.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στην Πολυξένη Ζαρκαδούλα και στο mixgrill.gr.