Είναι κάτι μέρες που σιχτιρίζεις που έχει πάει 19 Ιουλίου, είναι και Σάββατο, και είσαι ακόμα στην Αθήνα και το μόνο μαύρισμα που έχεις είναι το δεξί σου χέρι από την οδήγηση. Αλλά ευτυχώς υπάρχει το Release Athens, με κάτι μέρες σαν κι αυτή που σε κάνουν να πεις: «Ευτυχώς που δεν έλειπα και δεν το έχασα». Αυτό ακριβώς είπα κι εγώ όταν επέστρεφα σπίτι από μια πολύ δυνατή συναυλιακή εμπειρία. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Γεμάτος χαρά και ανυπομονησία ξεκίνησα για την Πλατεία Νερού, όπου με έκπληξη διαπίστωσα ότι μπορούσα να παρκάρω τόσο άνετα, λες και δεν συνέβαινε τίποτα μέσα. Η ζέστη ήταν μεγάλη, αλλά λίγο ένα μικρό αεράκι, λίγο η δροσιά της θάλασσας, έκαναν την ατμόσφαιρα υποφερτή και σταδιακά όλο και καλύτερη.
Λίγα λεπτά προτού βγουν στη σκηνή οι Lacuna Coil, παρατήρησα με χαρά μερικές βελτιώσεις στην οργάνωση που αξίζει να αναφέρω. Το ένα έχει να κάνει με τη διαχείριση των ροών του κοινού, τόσο κατά την είσοδο όσο και κατά την έξοδο. Ναι, είχε εμφανώς λιγότερο κόσμο από ό,τι θα είχαν άλλες μέρες, αλλά και στις δύο περιπτώσεις μπήκα και βγήκα άνετα. Το άλλο είναι η τοποθέτηση τεράστιων στρογγυλών κάδων ανακύκλωσης σε πολλά σημεία στην αρένα – κάτι που κρατούσε τον χώρο καθαρό, αλλά λειτουργούσε και ως σημείο συνάντησης φίλων και γνωστών. Το τελευταίο που θέλω να σημειώσω είναι το γεγονός ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ οι άνθρωποι που κάνουν crowd surfing μπορούν να το κάνουν με ασφάλεια, καθώς –όπως συμβαίνει σε ΟΛΑ τα μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού– δεν αντιμετωπίζονται από τους ανθρώπους της ασφάλειας ως κακοποιά στοιχεία (ναι ναι, και στο Release μέχρι και πέρυσι), αλλά τους παίρνουν με αγάπη και σεβασμό και, προπαντός, με ασφάλεια, και τους διοχετεύουν πίσω στην αρένα μέσω του photo pit.
Πάμε τώρα στα αμιγώς συναυλιακά. Στην ώρα τους βγήκαν στη σκηνή οι Lacuna Coil. Ήταν ακόμη νωρίς, με τον ήλιο να καίει, και το κοινό –αν και μαζεύτηκε αρκετό μπροστά από τη σκηνή– ήταν κάπως χλιαρό, ειδικά στην αρχή. Η μπάντα, με ενδυμασίες όχι κατάλληλες για καύσωνα, πρέπει να υπέφερε επάνω στο stage, αλλά έδειξε επαγγελματισμό και στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.
Το τραγουδιστικό δίδυμο Andrea Ferro και Cristina Scabbia προσπαθούσε να ξεσηκώσει το κοινό, το οποίο –πέρα από το χειροκρότημα– παρέμενε διστακτικό. Λίγο η ζέστη, λίγο ο κακός ήχος στην αρχή, πήρε αρκετή ώρα για να ζεσταθεί η ατμόσφαιρα. Κάτι άρχισε να συμβαίνει όταν έπαιξαν παλιότερα κομμάτια όπως το "Heaven’s a Lie", όπου ο κόσμος τραγουδούσε μαζί, ή το "Trip The Darkness". Κάπως μεγαλύτερη ένταση υπήρξε στη διασκευή "Enjoy The Silence", όπου κορυφώθηκε η συμμετοχή του κοινού. Έχω γράψει ξανά τη γνώμη μου για τις διασκευές – ειδικά από μεγάλες μπάντες – και ξαναγράφω πως αν η μία διασκευή, ανάμεσα σε τόσα δικά σου κομμάτια, δημιουργεί το μεγαλύτερο hype στο show σου, τότε κάτι πάει στραβά. Δεν θα πω πως δεν μου άρεσαν. Θα πω απλά πως στη Γερμανία, που τους είχα δει πριν από μερικά χρόνια, πέρασα καλύτερα. Παρόλα αυτά, για την έναρξη της φεστιβαλικής μέρας, ήταν επαρκείς.
Μετά από λίγη ώρα αναμονής, τη σειρά είχαν οι Βρετανοί While She Sleeps. Ομολογώ ότι δεν ήταν μπάντα που είχα εντρυφήσει αρκετά, αλλά τους έψαξα λίγο παραπάνω μερικές μέρες πριν –κάτι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον να τους δω κι από κοντά. Εδώ το χλιαρό κλίμα των Lacuna Coil άλλαξε άρδην από τις πρώτες κιόλας νότες του set τους. Η ενέργεια και ο ενθουσιασμός χτύπησαν κόκκινο. Τα mosh pits διαδέχονταν το ένα το άλλο και η μπάντα σε μεγάλα κέφια. Metalcore μέχρι το τέλος. Σκηνικά μου θύμισαν λίγο από Parkway Drive, με τα μέλη της μπάντας να κατεβαίνουν στο κοινό και να παίζουν στο κέντρο ενός τεράστιου pit (ο μπασίστας ήταν κυριολεκτικά μπροστά μου). Στο "Four Walls", ο τραγουδιστής Lawrence Taylor έκανε ένα υποδειγματικό crowd surf χωρίς να χάσει νότα. Στα 50 περίπου λεπτά που κράτησε το set τους, κατάφεραν να ζεστάνουν την ατμόσφαιρα και να προετοιμάσουν με τον καλύτερο τρόπο τον δρόμο για τους τεράστιους Gojira — όπου θα σας τα πει ο Αλέξανδρος.
Έχει κάτι το ποιητικό η «νέα γαλλική metal μπάντα» που άκουσες πρώτη φορά μέσω ενός συμμαθητή σου στο λύκειο, να παίζουν 18 χρόνια μετά headliners σε μεγάλα festivals σε όλο τον κόσμο. Και μπορεί μέχρι χτες οι Gojira να μας είχαν επισκεφτεί άλλες τρεις φορές, αλλά αυτό ήταν πάντα ως support act. Πλέον είχε έρθει η ώρα τους ως headliners, και μάλιστα σε festival, καταφέρνοντας να προσελκύσουν κάτι μεταξύ 8.000-10.000 κόσμου.
Με μία μικρή καθυστέρηση από το προκαθορισμένο πρόγραμμα, τα φώτα σβήνουν και κυριολεκτικά μέσα σε δευτερόλεπτα οι Gojira κατάφεραν να «σβήσουν» ό,τι προηγήθηκε πριν από αυτούς, Ήχος κρύσταλλο, άρτιο τεχνικό παίξιμο και αέρας Α’ εθνικής από όλα τα μέλη, με εναρκτήριο κομμάτι το “Only Pain”, το οποίο έχει να ακουστεί ζωντανά από το 2018.
Το setlist ήταν πλούσιο από όλη την δισκογραφία, με έμφαση στο τελευταίο δίσκο, “Fortitude”, και το “Magma” του 2016. Από το πρώτο κιόλας τραγούδι οι Γάλλοι ήταν ισοπεδωτικοί, με το κοινό από κάτω να ανταποκρίνεται όπως -προσωπικά τουλάχιστον- δεν έχω ξαναδεί σε άλλη συναυλία φέτος. Αλλά εκεί που πραγματικά νιώσαμε οτι καταγράφεται σεισμική δόνηση στην πλατεία ήταν στα “Silvera” και “Flying Whales”. Στο τελευταίο μάλιστα κάποιες φουσκωτές φάλαινες και άλλα θαλάσσια πλάσματα αιωρούνταν πάνω από την θάλασσα των χιλιάδων εκστασιασμένων ανθρώπων. Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει το «ολυμπιακό» “Mea Culpa”, το οποίο έβαλε τους Gojira μέσα σε πολλά σπίτια. Ευχάριστη και συγκινητική προσθήκη το “The Chant” και επιστροφή στο χάος με το “Amazonia”.
Κάπου εκεί είχε περάσει μία ώρα από την έναρξη του set και όμως νιώθαμε σχεδόν ολοκληρωμένοι. Πού να ξέραμε τι θα ακολουθούσε. Άνοιγμα encore με το κλασικό “L'Enfant Sauvage” και στα καπάκια διασκευή το “Under The Sun” από Black Sabbath, γιατί η αποχαιρετηστήρια γιορτή του Ozzy ήταν κοντά. Και κάπου εκεί μια έκπληξη που δεν περίμενε κανείς. Ο Robb Flynn των Machine Head εμφανίζεται με μία κιθάρα από την άκρη της σκηνής. Του τραγουδάμε “Happy Birthday” λόγω γενεθλίων και τζαμάρει το “Territory” των Sepultura με τους Gojira, έτσι για να ζήσουμε σκηνικά μεγάλου διεθνούς festival. Κλείσιμο με το “Vacuity” και γλυκιά καληνύχτα με τις οικογένειες των Γάλλων να ανεβαίνουν στην σκηνή για την τελική υπόκλιση. Και πραγματικά, τι όμορφη εικόνα να βλέπεις αυτούς τους τρομερούς μουσικούς αγκαλιά με τα γλυκά και περήφανα παιδιά τους!
Η συναυλία του περασμένου Σαββάτου είναι άνετα η καλύτερη metal βραδιά της χρονιάς, μην πω και πενταετίας. Οι Gojira έχουν φτάσει δικαίως εκεί που είναι. Άρτιοι, αλάνθαστοι, με τον δικό τους κρυστάλλινο ήχο, αλλά κυρίως με συναίσθημα και τσαγανό. Η θεματική των στίχων τους δε, είναι αυτό που χρειάζεται ο σκληρός ήχος στην σύγχρονη εποχή. Ίσως πρέπει να καθιερωθεί ο όρος “environmental metal”.
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και για τον dummer, Mario. O άνθρωπος είναι μηχανή, ακούραστός, αλλά παράλληλα χαβαλές και γλυκύτατος όταν μιλάει. Σε κάθε περίπτωση ευχαριστούμε τη μαμά Duplantier για τον Mario και το Joe, και τους Gojira γενικότερα.
Ο σκληρός ήχος έχει ακόμα μέλλον μπροστά του. Όσο για τους Gojira, τα λέμε του χρόνου με Metallica.