Η συμπλήρωση 20 χρόνων στη δισκογραφία και τη σκηνή δεν είναι μικρή υπόθεση. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια γυναίκα καλλιτέχνιδα που κατάφερε να χαράξει έναν απόλυτα προσωπικό δρόμο, παντρεύοντας τη λύρα με τον σύγχρονο ηλεκτρικό ήχο, χωρίς να χάνει την ουσία της. Το βράδυ στο κατάμεστο Κύτταρο δεν ήταν απλώς μια συναυλία, ήταν μια γιορτή δικαίωσης και μια ανανέωση όρκων της Γεωργίας Νταγάκη με το κοινό της.
Από τις πρώτες στιγμές, η συγκίνηση ήταν έκδηλη, με την ίδια να ευχαριστεί το κοινό μέσα από την καρδιά της για την παρουσία του σε αυτή την τόσο σημαντική στιγμή της καριέρας της.
Όταν οι λύρες συνομιλούν και οι ρίζες ηλεκτρίζονται
Η έναρξη είχε κάτι το βαθιά τελετουργικό. Δύο λύρες άρχισαν να συνομιλούν πάνω στη σκηνή, καθώς δίπλα στη Γεωργία στάθηκε ο δάσκαλός της, ο Μάνος Πυροβολάκης. Ο άνθρωπος που της έμαθε να αγαπά το παραδοσιακό αυτό όργανο. Ο διάλογος ανάμεσα στις δύο λύρες τους ήταν ένα υπόκωφο, γεμάτο ένταση «κέντημα» όπου ηλεκτρικό και παραδοσιακό έγιναν ένα, παρασύροντας ακαριαία το κοινό.
Αμέσως μετά, η σπουδαία ομάδα μουσικών που την πλαισίωνε πήρε τα ηνία και έχτισε έναν συμπαγή και γεμάτο ήχο. Ο Πάνος Γεωργόπουλος στην κιθάρα και ο Ορέστης Μπενέκας στα πλήκτρα έδωσαν ένα σύγχρονο και πιο φρέσκο αέρα στα κομμάτια και επέτρεψαν στη λύρα να «μιλήσει», άλλοτε να κλάψει και άλλοτε να γελάσει με την ίδια ευκολία, καθώς οι ρυθμοί εναλλάσσονταν από σκοτεινοί και υποβλητικοί σε απόλυτα διονυσιακούς.
Μια κραυγή για τις γυναίκες
Η ροή της βραδιάς απέκτησε μια πιο εσωτερική, σχεδόν θεατρική διάσταση με την εμφάνιση του Ορέστη Ντάντου. Ο ρυθμός κατέβηκε σε πιο mid-tempo και «Το Ίδιο Λάθος» ανέδειξε την ερμηνευτική ευελιξία της Γεωργίας.
Ωστόσο, μια συγκλονιστική στιγμή του live δεν είχε να κάνει με τη μουσική δεξιοτεχνία, αλλά με την ψυχή. Μετά το «Σύννεφο Θα Γίνω», η Γεωργία άφησε για λίγο την λύρα της και, με σπασμένη αλλά σταθερή φωνή, αφιέρωσε ένα κομμάτι σε όλες τις γυναίκες που υπομένουν τη βία και τον φόβο, με αφορμή την πρόσφατη γυναικοκτονία στο Ηράκλειο. Σε στίχους του κιθαρίστα της, Πάνου Γεωργόπουλου, η «Τελευταία Φορά» υπενθύμισε ξανά ότι η τέχνη της δεν μένει αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα.
Ήταν μια σπάνια στιγμή απόλυτης σιωπής μέσα στο γεμάτο Κύτταρο. Μια κραυγή ευαισθησίας, μια κατάθεση ψυχής που «πάγωσε» τον χρόνο, προβλημάτισε και κέρδισε το πιο ειλικρινές χειροκρότημα της βραδιάς.
Η παράδοση αλλιώς και το κρητικό ντελίριο
Η μουσική ισορροπία επανήλθε με το Νίκο Στρατάκη, ο οποίος έφερε την ανυπότακτη κρητική ψυχή στη σκηνή. Οι δυο τους τραγούδησαν τον «Ακούραστο Βράχο» σε ένα ωραίο ντουέτο, ενώ το νταούλι του Περικλή Κατσιώτη έδωσε τη δυναμική και το ρυθμό που χρειαζόταν ο χώρος στην αγαπημένη «Τίγρη», φέρνοντας τη μυρωδιά του νησιού στο κέντρο της Αθήνας. Δεν έλειψαν και οι πιο πειραματικές στιγμές, όπως στο «Δικό Μας Σκοτάδι», όπου το μπάσο του Χαράλαμπου Κουρταρά και τα δυναμικά τύμπανα του Γιάννη Παπανικολάου δημιούργησαν ένα υποβλητικό ηχοτοπίο που ενθουσίασε το κοινό.
Το live πλέον είχε πάρει τη μορφή ενός μεγάλου πανηγυριού. Όταν ο Αντώνης Μιτζέλος πήρε τη θέση του για να χαρίσει μερικές από τις πιο αναγνωρίσιμες μελωδίες του, το Κύτταρο έγινε μια φωνή. Και επειδή Κρήτη χωρίς χορό δεν νοείται, η εμφάνιση του Πολιτιστικού Συλλόγου «Ακταιοκρήτες» στη σκηνή έδωσε το απαραίτητο πουσάρισμα για να μετατραπεί η βραδιά σε ένα ασταμάτητο γλέντι, με τον Απόστολο Καρποντίνη στο λαούτο να είναι ο μπροστάρης του ρυθμού και της παράδοσης.
Στην τελική ευθεία, η ροκ πλευρά της Γεωργίας βγήκε στο προσκήνιο. Ο Κύριος Κ, δίπλα της στη σκηνή, πρόσθεσε τις δικές του ηλεκτρικές πινελιές, ενώ η βραδιά έκλεισε με το ολοκαίνουριο τραγούδι της, «Υπέρτατη Προσπάθεια» —που εξιστορεί την πορεία της και τα εμπόδια που πέρασε— και κρατώντας όλα τα βλέμματα στραμμένα στη σκηνή, σα να μην ήθελαν να τελειώσει η βραδιά...
Η Γεωργία Νταγάκη γιόρτασε το παρελθόν της κοιτάζοντας με ειλικρίνεια κατάματα το μέλλον, στην αγκαλιά ενός ετερόκλητου κοινού που συμμετείχε με τη φωνή του και αλληλεπίδρασε με την ενέργεια του, δημιουργώντας στιγμές που χαράχτηκαν έντονα στις ψυχές.
Και στα επόμενα 20, Γεωργία!
*Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Μιχάλη Τσεσμετζή και στο mixgrill.gr