Τι έκαναν οι The Who φέτος στο Royal Albert Hall;

Αν κάποιος ακούσει πως οι Who παίζουν ακόμα live, εν έτει 2025, θα νομίζει πως είναι φάρσα. Είναι ένα αξιοθαύμαστο φαινόμενο δεδομένου της ηλικίας των δύο εναπομείναντων μελών αλλά και λόγω της έντασης των κομματιών, των δύσκολων φωνητικών αλλά και των στακάτων ρυθμικών κιθάρων. Όμως, παρόλες τις ρεαλιστικές δυσκολίες που φέρνει η ελλιπής ακοή και όραση του Roger Daltrey και κινητικά προβλήματα λόγω εγχείρησης στο γόνατο για τον Pete Townshend, οι Who είναι εδώ αν και με κάποιες —αναγκαίες— εκπτώσεις.

Σε μία συνεργασία που έχει διαρκέσει 60 χρόνια, ο Pete και ο Roger δεν φαίνεται να θέλουν να αποχωριστούν τη σκηνή, όσο και αν γκρινιάζει ο πρώτος πως το να παίζει ζωντανά ποτέ δε του άρεσε. Η συμμετοχή τους στις φιλανθρωπικές συναυλίες του Teenage Cancer Trust ξεκίνησαν αρχές της δεκαετίας του 2000 και ήταν η αφορμή για να αποδεχτούν τη νέα πραγματικότητα της μπάντας, όπου στο κέντρο βρίσκεται η αειθαλής δυάδα, με τα drums του Zak Starkey και τις κιθάρες του Simon Townshend. Σκεφτείτε το, η τρέχουσα σύνθεση (συν session μουσικούς που εναλλάσσονται) παίζουν μαζί πιο πολλά χρόνια από ό,τι η αυθεντική σύνθεση με τον Keith Moon στα drums. Συνεπώς, όλοι αυτοί που τους κριτικάρουν σαν tribute band δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως είναι μια διαφορετική έκδοση των Who και όχι κάτι προσωρινό.

Η επιστροφή τους στο Royal Albert Hall για το TCT μετά από ένα έτος βρίσκει τη μπάντα κάπως μουδιασμένη λόγω σχετικής αδράνειας. Το show είχε διαφημιστεί ως επιστροφή στα βασικά, μια καθαρά ηλεκτρική συναυλία για να «κάνουμε πάλι θόρυβο και λάθη», κατά τα λεγόμενα του Pete.

Στο λάθη σίγουρα έπεσε μέσα, χωρίς αυτά να ενοχλούν ιδιαίτερα καθώς οι Who δεν ντρέπονται να παίξουν όπως νιώθουν, ακόμα και αν ένα κομμάτι είναι σχετικά απροβάριστο. Όσον αφορά το «ηλεκτρικά», το drumset του Zak Starkey ηταν επίτηδες ηλεκτρονικό, ώστε να κάνει όσο λιγότερη φασαρία γίνεται αλλά και να ρυθμίζεται η ένταση του. Συνεπώς, το ηχόχρωμα και η δύναμη της μπάντας στη σκηνή σε κάποια τραγούδια θύμιζε ημιακουστικό set. Και κάπου εδώ τελειώνουν τα όποια αρνητικά μας σχόλια.

Το setlist ήταν καθαρά best of, από το riff του “Ι’Cant Explain” μέχρι το “The Kids Are Alright”, το “Pinball Wizard”, το “My Generation” —που ο Roger το 'χασε λιγάκι—  και το “Won’t Get Full Again”. Η πρώτη έκπληξη του set ήρθε με το “Love Ain’t For Keepin’” που είχε να ακουστεί live από το 2004 και η δεύτερη με το “Tea and Theater”, ένα κομμάτι του “Endless Wire” του 2006, που πάντα ακούγεται σαν αποτίμηση της καριέρας τους.

Δεν στριφογύριζε το μικρόφωνο ο Roger και δεν χοροπήδαγε ο Pete. Έχουμε μπει σε μια νέα εποχή, που κάποιες κινήσεις είναι λογικό να αποφεύγονται, αν θέλουν και οι ίδιοι να συνεχίσουν να παίζουν live. Όπως χαριτολογώντας περιέγραψε ο Roger, χάνει σιγά σιγά την όραση του και την ακοή του, αν χάσει και τη φωνή του, θα γίνει σαν τον Tommy, τον πρωταγωνιστή του ομώνυμου concept album των Who. Ευτυχώς για όλους μας όμως, η φωνή του είναι σε φοβερή φόρμα, ένα σχόλιο που δεν περικλείει καμία υπερβολή. Δεν δυσκολεύτηκε στην ερμηνεία των τραγουδιών, δυσκολεύτηκε όμως λίγο στο τί άκουγε, γι αυτό και μερικές φορές δεν μπορούσε να συντονιστεί στο πότε να ξεκινήσει να τραγουδάει.

Άλλοι rockstars ακυρώνουν συναυλίες για αδιαθεσίες και λοιπά προβλήματα υγείας, ο Pete Townshend όμως ανήκει στη κατηγορία «Δεν με νοιάζει να πάρω τα φάρμακά μου πάνω στη σκηνή», αυτή τη φορά για το γόνατο του. Ήταν λίγο σκουριασμένος, όμως παιχτικά δεν έμεινε πίσω, δίνοντας το ρυθμό στη μπάντα. Να σημειωθεί μάλιστα πως στη δεύτερη συναυλία στο RAH, ο Pete έσπασε το νύχι του και γέμισε αίματα η κιθάρα, χωρίς να σταματήσει τη συναυλία. Ο Zak Starkey απ τη μεριά του προσπαθούσε να τους συντονίσει, δεδομένου ότι δεν είχαν τρελαθεί στις πρόβες και όλα κρέμονταν από μία πιθανή λάθος νότα.

Είναι σίγουρα αλήθεια πως οι Who είναι κοντά στο τέλος. Με το ζόρι έχουν μια ακόμα περιοδεία, ώστε να μπορούν να έχουν την ενέργεια να αποδώσουν στο βαθμό που χρειάζεται. Αφήστε που έχουν γίνει λίγο γεροξεκούτηδες, εξού και το μπέρδεμα των τελευταίων ημερών με το αν ο Zak Starkey ανήκει ακόμα μπάντα ή όχι (είναι, δεν έφυγε ποτέ!). Παρόλα αυτά, οποιοσδήποτε έιναι φανατικός ή αγαπάει τη μουσική τους, θα το διασκεδάσει πολύ στα live τους. Θα αισθανθεί τη ζωντάνια και την αντιδραστικότητα που κρύβουν τα τραγούδια τους, που δεν φθίνουν στο χρόνο. Την περιπέτεια και το punk πίσω απ’ τις μελωδικές γραμμές του Pete και τη δύναμη της φωνής του Roger. Γιατί οι Who ήταν και είναι πρώτα απ' όλα live μπάντα, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η νοσταλγία είναι πιο γλυκιά πιά —και οι ίδιοι γελάνε στα λάθη στη σκηνή— ενώ η κληρονομιά τους πιο σημαντική από ποτέ.

Setlist - The Who

1. I Can't Explain
2. Substitute
3. Who Are You
4. The Kids Are Alright
5. I Can See for Miles
6. Bargain
7. Pinball Wizard
8. Love Ain't for Keepin'
9. The Seeker
10. Behind Blue Eyes
11. The Real Me
12. 5:15
13. I'm One
14. Love, Reign O'er Me
15. My Generation
16. Cry If You Want 
17. See Me, Feel Me
18. Eminence Front
19. You Better You Bet
20. Baba O'Riley
21. Won't Get Fooled Again
22. Tea & Theatre