Θέλω να ξεκινήσω αυτή την ανταπόκριση με μία από τις ιστορίες που μας αφηγήθηκε η τραγουδίστρια του συγκροτήματος, Michal Elia Kamal.
«Μια μέρα, μου είπε ο Metehan Ciftci —ο σαντουρίστας του σχήματος— να πάμε να παίξουμε, όπως κάναμε συχνά, στην Istiklal Caddesi. (Είναι ο γνωστός δρόμος στην Κωνσταντινούπολη που εμείς αποκαλούμε Πέραν — όποιος έχει βρεθεί εκεί, σίγουρα τον έχει περπατήσει).
Εκείνη τη μέρα δεν είχα όρεξη να πάω. Δεν ήθελα να τραγουδήσω, δεν είχα τίποτα να φορέσω. Έβαλα ένα πρόχειρο φόρεμα που έμοιαζε με πιτζάμα και πήγα, με τον όρο ότι θα τραγουδήσω μόνο για μισή ώρα.
Κάποια στιγμή ήρθε ένας Γερμανός με μια βιντεοκάμερα και μας βιντεοσκόπησε. Λίγες μέρες αργότερα, περπατούσα στον δρόμο και όλοι με χαιρετούσαν, όλοι με ήξεραν. Μας είχαν δει στο YouTube πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι — κι εγώ ήμουν με τις πιτζάμες!».
Αυτό το βίντεο μετρά σήμερα περίπου 30 εκατομμύρια προβολές, και είναι ακριβώς αυτό που έπεσε τυχαία μπροστά μου, μια μέρα στην καραντίνα. Με μάγεψε. Από τότε άρχισα να ψάχνω και να μαθαίνω για τους Light In Babylon.
Τους ακολούθησα στα social media, έβλεπα συναυλίες τους, μάθαινα νέα τους — μέχρι που, ξαφνικά, ανακοινώνουν μια συναυλία στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής τους περιοδείας. Δεν γινόταν να μην παρευρεθώ. Και δεν γινόταν να μη μοιραστώ αυτή την εμπειρία μαζί σας, με όσους διαβάζετε αυτή τη στιγμή.
Για το συγκρότημα έχουμε ξαναγράψει σε προηγούμενα άρθρα, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Ξεκινήσαμε ένα πραγματικά καυτό απόγευμα του Ιουλίου, ανηφορίζοντας στο λόφο του Φιλοπάππου, όπου βρίσκεται ένα υπέροχο θέατρο: το Θέατρο της Δόρας Στράτου.
Ένα δροσερό αεράκι έγινε ο καλύτερός μας σύμμαχος. Σε συνδυασμό με τα υπέροχα κοκτέιλ που προσέφερε το μπαρ του θεάτρου (ή της διοργανώτριας εταιρείας), δημιουργήθηκαν οι ιδανικές συνθήκες για να απολαύσουμε τους Light In Babylon.
Λίγο μετά τις 21:30, καθώς το κοινό συνέχιζε να καταφτάνει, οι τέσσερις μουσικοί ανέβηκαν στη σκηνή: μπάσο, κρουστά και φυσικά τα δύο ιδρυτικά μέλη —κιθάρα και κανονάκι. Λίγο αργότερα, ανάμεσα σε θερμά χειροκροτήματα, εμφανίστηκε και η Michal, φορώντας ένα υπέροχο λευκό φόρεμα που θύμιζε τη στολή των δερβίσηδων.
Ο ήχος ήταν εξαιρετικός και διαυγής, και μια ατελείωτη μυσταγωγία στα χρώματα της Μεσογείου και της Ανατολής μόλις ξεκινούσε. Κάθε τραγούδι συνοδευόταν από μια μικρή ιστορία που η Michal μας εξηγούσε πριν ή μετά το κομμάτι, βάζοντάς μας έτσι ακόμα πιο βαθιά στο κλίμα της βραδιάς.
Ο ήχος τους ήταν μια πανδαισία ηχοχρωμάτων: άλλοτε θύμιζε ηλιοβασίλεμα στην Κωνσταντινούπολη, άλλοτε ένα πρωινό σε λιμάνι γεμάτο μπαχαρικά, και άλλοτε ένα μεσημέρι σε παζάρι της Δαμασκού, όπου οι φωνές μπλέκονταν με το άρωμα του κύμινου και του γιασεμιού. Ήταν ήχοι που δεν άκουγες μόνο με τα αυτιά — τους ένιωθες με όλες σου τις αισθήσεις.
Ξεκίνησαν με το τραγούδι “Istanbul”, το οποίο μιλά για τους γοργούς ρυθμούς της πόλης και την ανάγκη του ανθρώπου να δραπετεύσει από την τρέλα, για να ζήσει με τους δικούς του ρυθμούς.
Τα τραγούδια διαδέχονταν τις ιστορίες, και οι ιστορίες τα τραγούδια. Το κοινό, μαγεμένο, βυθιζόταν στο εξωτικό λίκνισμα της Michal και στους ήχους του κανονακιού.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το τραγούδι “Abdu Loves Randura”, που περιγράφει την ιστορία αγάπης δύο νέων από τη Συρία, την οποία οι οικογένειές τους δεν ενέκριναν.
Έντονο συναίσθημα και προβληματισμό προκάλεσε και το κομμάτι “The Women Of Teheran”, που μιλά για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των γυναικών στο Ιράν — και κατ’ επέκταση σε όλα τα κράτη με αντίστοιχα καταπιεστικά καθεστώτα.
Το τραγούδι “Peace” ήταν ένας ύμνος στην αγάπη, με το συγκλονιστικό μήνυμα πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι, ανεξάρτητα από χρώμα, εθνικότητα ή θρησκεία.
Με δάκρυα στα μάτια, μας περιέγραψε την ιστορία των βομβαρδισμών στο Ισραήλ, στην πολυκατοικία όπου ζούσε ο πατέρας της. Ο ίδιος σώθηκε —οι γείτονές του, όχι. Πόσο μη δεδομένη είναι τελικά η ζωή...
Οι ιστορίες της είχαν ένταση, πάθος, χαρά, λύπη —και αρκετό χιούμορ και αυτοσαρκασμό.
Ο κόσμος είχε πλέον σηκωθεί από τις θέσεις του και χόρευε όρθιος, ενώ οι πιο τολμηροί κατέβηκαν κάτω, γίνοντας σχεδόν ένα με το συγκρότημα.
Με το εκστατικό “Canim Benim” έκλεισαν τη βραδιά, και το θέατρο είχε πλέον παραδοθεί —σώμα και ψυχή— στη μαγεία τους.
Ήταν μια βραδιά γεμάτη ήχους και αρώματα Ανατολής.
Μια βραδιά που αγκάλιασε όλους τους ανθρώπους —χωρίς ετικέτες.
Είμαστε όλοι απλώς κάτοικοι της Γης. Τι όμορφο συναίσθημα. Τι απελευθερωτικό.
Ήταν σίγουρα μια βραδιά που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μας για καιρό.
Όσοι δεν παρευρεθήκατε, κάντε τον κόπο να τους ακολουθήσετε στα social media και απολαύστε τους έστω κι εκεί.
Εύχομαι η επόμενη τους περιοδεία να κάνει και πάλι μια στάση στη χώρα μας.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Αλέξιο Αντωνόπουλο και στο mixgrill.gr.