Από το Λονδίνο και το Λος Άντζελες μέχρι την Αθήνα, η πορεία της ILIA (πρώην IOTA PHI) είναι μια διαρκής καλλιτεχνική μεταμόρφωση με σταθερό θεμέλιο την αυτοεκτίμηση. Με το νέο της άλμπουμ, "LP2", δημιουργεί ένα μινιμαλιστικό ηχητικό καταφύγιο όπου τα emo drill beats και τα rave στοιχεία συνυπάρχουν με το διαλογισμό.
Σε μια συζήτηση γεμάτη ειλικρίνεια, η ILIA ξετυλίγει τη δημιουργική της συνύπαρξη με τον ξεχωριστό Μιχάλη Δέλτα, εξηγεί πώς «δάμασε» την τεχνητή νοημοσύνη για να οπτικοποιήσει παράλληλα σύμπαντα και μας υπενθυμίζει ότι, σε μια σκληρή αστική καθημερινότητα, η επιλογή της τρυφερότητας παραμένει η πιο επαναστατική πράξη.
MixGrill: Ίλια, από το ντεμπούτο σου μέχρι σήμερα, ποια ήταν η μεγαλύτερη
εσωτερική ή καλλιτεχνική αλλαγή που σε οδήγησε σε αυτή την
πολυσυλλεκτική ηχητική παλέτα των granular και drill synths;
Ilia: Μου άρεσε πάντα ο πειραματισμός, να βρίσκω και να μαθαίνω νέα εργαλεία και αυτό το κάνω σε κάθε project. Αντλώ στοιχεία από πολλά διαφορετικά είδη, επειδή ακριβώς ακούω πολλά διαφορετικά είδη. Νιώθω πως υπάρχει μεγάλος θόρυβος αυτή τη στιγμή, έτσι το ”LP2” ήθελα να είναι πιο μίνιμαλ και σαν ένα eclectic playlist. Γι’ αυτό και έχει μέσα από emo drill, rave μέχρι και την καθοδηγούμενη αυτοσυγκέντρωση.
M.G.: Κάποτε συστηνόσουν καλλιτεχνικά ως Ilia Darlin, έπειτα ως IOTA PHI, πλέον ως ILIA. Τι νιώθεις ότι έχει αλλάξει πιο ριζικά στον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου ως καλλιτέχνιδα, μέσα από αυτά τα στάδια;
I.: Η αυτοεκτίμηση. Τα τελευταία χρόνια νιώθω σταθερά περήφανη για την δουλειά μου, ασχέτως εμπορικής επιτυχίας, και αυτό είναι η πιο ριζική και η σημαντικότερη αλλαγή μου.
M.G.: Υπάρχει μια πολύ έντονη κινηματογραφική αίσθηση στο σύμπαν σου. Πόσο επηρεάζει ο κινηματογράφος τον τρόπο που γράφεις μουσική;
M.G.: Έχεις ζήσει σε Αθήνα, Λονδίνο και Λος Άντζελες. Υπάρχει κάποια πόλη από αυτές που να ξεχωρίζεις περισσότερο ως προς το πώς σε διαμόρφωσε (είτε λυτρωτικά-απελευθερωτικά είτε και τραυματικά);
I.: Όλες έχουν λειτουργήσει με όλους τους τρόπους σε διαφορετικά στάδια κάθε φορά. Το Λονδίνο ήταν πολύ σκληρό για εκκίνηση, πηγαίνοντας μετά το σχολείο, αλλά παράλληλα ένιωσα μεγάλη αποδοχή και ελευθερία. Με αποδέχονταν και με βοήθησαν επαγγελματικά με όλα αυτά που δυσκολευόμουν στην Ελλάδα. Στο Λος Άντζελες επίσης ένιωσα φοβερή ελευθερία και το αίσθημα της καλλιτεχνικής κοινότητας. Ήταν σίγουρα απελευθερωτική εμπειρία. Η Αθήνα... δεν ξέρω τί να σου πω για την Αθήνα. Την έχω επιλέξει για να ζω, μου αρέσει το κλίμα, η οικογένειά μου, ενεργειακά με έλκει, αλλά επαγγελματικά σίγουρα με έχει τραυματίσει. Επιλέγω, όμως, να με τραυματίζει επαγγελματικά και όχι καλλιτεχνικά.
M.G.: Αναφέρεις πως ο ρομαντισμός στο "LP2" δεν είναι φυγή, αλλά μια επίμονη αναζήτηση επαφής σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον. Νιώθεις πως η σύγχρονη αστική ζωή, όπως αυτή που περιγράφεις στα «Ελάφια», μας έχει κάνει να φοβόμαστε την τρυφερότητα;
I.: Ανάγκη, ανάγκη, ανάγκη. Δεν ξέρω άλλο τρόπο ύπαρξης... προς το παρόν. Ο τίτλος επιλέχθηκε γιατί δεν έβρισκα άλλον. Η άλλη επιλογή ήταν το “Shapeshifter”, αλλά μου φάνηκε δύσκολο ή... δεν ήμουν ακόμα εκεί; ‘Iσως πω το επόμενο έτσι.
M.G: Πώς ήταν η συνύπαρξη με το Μιχάλη Δέλτα στο στούντιο για την παραγωγή των πέντε κομματιών-κλειδιών (όπως το "Aggelos" και το "Skliri") και πώς κατάφερε να «αγκαλιάσει» τον πυρήνα των τραγουδιών σου χωρίς να τον επισκιάσει;
I.: Παραγωγική, θα πω. Ο Μιχάλης πραγματικά σέβεται την δημιουργία του άλλου και λειτουργούσε πάντα ενισχυτικά. Είναι δύσκολο να μπορέσει κάποιος με τη δική του καριέρα να το πετύχει αυτό. Επίσης η εμπειρία του στο στούντιο είναι τεράστια.
M.G: Τίτλοι όπως «Ατσαλένιες Πεταλούδες» και «Ελάφια» κρύβουν μια ζωική/φυσική ευθραυστότητα, τοποθετημένη όμως σε ένα σκληρό, ίσως τσιμεντένιο, πλαίσιο. Ποιος είναι ο συμβολισμός πίσω από αυτές τις εικόνες;
I.: Έτσι ακριβώς. Είναι η αντίθεση που προκύπτει από την φύση και τη δική μας παρέμβαση σε αυτή. Είναι η αντίφαση που ενυπάρχει στην ίδια την ανθρώπινη φύση, όπως εκφράζεται σε αυτή την εποχή, και είναι η εξέλιξη ή η μετάλλαξή μας.
M.G.: Συνεργάζεσαι με το Χάρη Νινιό, ο οποίος χρησιμοποιεί πρωτότυπα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης για τα visuals. Πώς παντρεύεται το βαθιά ανθρώπινο συναίσθημα των στίχων σου με την αλγοριθμική, AI δημιουργία;
I.: Ο Χάρης ήταν από τους πρώτους που άκουσε τον δίσκο και συζητήσαμε πολύ για το τι σημαίνει, τα πιστεύω μας, την αίσθηση που έχουμε για τα πράγματα, τι μας βασανίζει και πώς κάποιος ισορροπεί στο τώρα. Πάνω, λοιπόν, σε αυτά τα κομμάτια, τις ανησυχίες και τις ιδέες μας, ο Χάρης δημιούργησε με τη βοήθεια του AΙ, μέρη των βίντεο. Οι ιδέες ήταν ήδη εκεί. Το τροφοδοτήσαμε με θεωρίες που έχουμε διαβάσει για τα παράλληλα σύμπαντα, το string theory, ακόμα και πληροφορίες που υποτίθεται πως έρχονται από εξωγήινους πολιτισμούς. Είχαμε πολύ συγκεκριμένα αιτήματα και όραμα. Το AI υπήρξε ένα εργαλείο στην οπτικοποίηση του ανθρώπινου συναισθήματος. Τουλάχιστον στη δουλειά που κάναμε εμείς.
M.G.: Η φωνή σου στο δίσκο περιγράφεται πότε ως ψίθυρος-μυστικό και πότε ως χείμαρρος. Προσέγγισες ερμηνευτικά αυτά τα επτά κομμάτια περισσότερο σαν τραγουδίστρια ή σαν «αφηγήτρια» μιας ιστορίας;
I.: Κυρίως σαν αφηγήτρια, θα έλεγα. Ακόμα και στο “Skliri”, που είναι πιο απαιτητικό φωνητικά, βγήκε επειδή ένιωσα πως το αφηγούμαι. Αν το σκεφτόμουν τεχνικά μπορεί να είχε βγει πιο βεβιασμένο. Όταν ήρθε η στιγμή να το πω live απόρησα πως είχε βγει στο στούντιο με τη μια.
M.G.: Έχεις πει ότι ένα ταξίδι στην έρημο Joshua Tree σε έκανε να επανασυνδεθείς με τις ρίζες σου. Τι ακριβώς συνειδητοποίησες εκεί που δεν μπορούσες να δεις μέσα στον θόρυβο των μεγαλουπόλεων;
I.: Στην έρημο έχει portals. Είναι πολύ δυνατά ενεργειακά σημεία. Γενικά, νομίζω στην φύση μπορείς να συνδεθείς με πιο εύκολα με τον ανώτερο σου εαυτό, να ακούσεις τον «πλοηγό» σου. Ένιωσα πως ο κύκλος για μένα εκεί είχε κλείσει και έπρεπε να πάω στο επόμενο.
M.G.: Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια, είτε όσον αφορά την προώθηση του “LP2” είτε και γενικότερα;
I.: Στις 28 Μαΐου θα πάρω μέρος στα Panathenēa στο Ζάππειο Μέγαρο. Θα συζητήσουμε με άλλους καλλιτέχνες για την δημιουργική μας διαδικασία και θα χαρώ να σας δω εκεί. Παράλληλα, δουλεύω σε ένα νέο project για τη μουσική μιας ταινίας στο εξωτερικό και κάποια ακόμα που δεν μπορώ να πω ακόμα.