Ο Robert Pant αναμφίβολα σημάδεψε το ροκ όσο λίγοι, με την παρουσία του ως frontman των θρυλικών Led Zeppelin. Ανήκει στο πάνθεον των μεγάλων τραγουδιστών και συνεχίζει να επηρεάζει μια ολόκληρη γενιά ερμηνευτών. Το πλέον αναμενόμενο θα ήταν να συνέχιζε να απολαμβάνει αυτή την αναγνώριση και να διαχειρίζεται κατά κάποιο τρόπο τη μουσική κληρονομιά του συγκροτήματος, κάτι που εξακολουθεi να κάνει ο Jimmy Page. Όμως, η καλλιτεχνική φλόγα που ακόμα σιγοκαίει μέσα του και ίσως η Ρομά καταγωγή του από τη μητέρα του τον έστρεψαν σε μια σειρά από μουσικές αναζητήσεις και περιπλανήσεις.
Μαρακές, Νάσβιλ, Τέξας και τα αγγλικά Μίντλαντς αποτέλεσαν τους κυριότερους σταθμούς της πορείας του μετά το 1980 και την διάλυση των Zeppelin. To ενδιαφέρον του για τη μουσική της Μέσης Ανατολής ήταν εμφανές από τις μέρες που μεγαλουργούσε μαζί με τους συνοδοιπόρους του Jimmy Page, John Paul Jones και John Bonham. Η μουσική τους ήταν μπολιασμένη με το ανατολίτικο χαρμάνι που ταίριαξε αρμονικά με τις blues/rock καταβολές του γκρουπ. Αυτήν την πρόσμιξη έψαξε και κατάφερε να πετύχει ο Plant στις σόλο κυκλοφορίες του, με δίσκους σαν το "Manic Nirvana" και το "Now And Zen" να αποτυπώνουν την περιπετειώδη μουσική του φύση.
Το 2007, με το δίσκο "Raising Sand", παρέα με τη βασίλισσα του bluegrass Alisson Krauss και τον T Bone Burnett, που ηχογραφήθηκε με την αφρόκρεμα των session μουσικών του Νάσβιλ, μυήθηκε στη μουσική των Απαλάχιων και της country, καλλιτεχνών σαν τον Bill Monroe, με το αποτέλεσμα να κερδίσει διθυραμβικές κριτικές και ένα Grammy. Ο τρόπος που αφομοίωσε την κλασική αμερικάνικη μουσική και την επαναδιατύπωσε οδήγησε στην επόμενη κυκλοφορία του με τους Band Of Joy στο Τέξας, μαζί με την τότε σύντροφό του και σταρ της americana Patty Griffin.
To κάλεσμα της πατρίδας του, όμως, δεν μπορούσε να μην εισακουστεί. Μετά το τέλος της αμερικανικής περιπέτειάς του επέστρεψε στα γνώριμα εδάφη της δυτικής Αγγλίας, στα μέρη που μεγάλωσε. Λόφοι και δάση ποτισμένα σε φολκ μελωδίες και παραδοσιακά ουαλικά τραγούδια. H ηχώ των γραπτών του Τόλκιν, μεγάλη επιρροή και στο εργο των Led Zeppelin, αντανακλάται στη ρυθμολογία και τη στιχουργική του Plant. Οι μακρινές πεζοπορίες που ξεκινησαν από τα παιδικά του χρόνια με τους γονείς του ξάνάρχισαν, δίνοντας του έμπνευση για το τελευταίο του project.
Συνάντησε και άρχισε να παίζει με ντόπιους μουσικούς που ειδικεύονταν στο μπάντζο και το τσέλο. Άρχισαν να ανακαλύπτουν και να ξαναπαίζουν παλιά αγγλικά τραγούδια με περίσσειο πάθος και μια σύγχρονη ματιά. Με το τέλος του 2019, ξεκίνησαν να ηχογραφούν και τα χρόνια του Covid τούς βρήκαν στο στούντιο να προσπαθούν να ολοκληρώσουν το άλμπουμ. Το project των Saving Grace κλείνει έναν κύκλο στην μουσική διαδρομή του Robert Plant. Είναι η συνάντηση της αμερικανικής λαϊκής μουσικής με τα παραδοσιακά αγγλικά τραγούδια, με τον όρο anglicana να χρησιμοποιείται για να την περιγράψει. Το μοίρασμα των φωνητικών με την Suzi Dian προσδίδει έξτρα ενδιαφέρον στις συνθέσεις και εμπλουτίζει τη μουσική των Saving Grace.
Λίγο πριν μπει στην όγδοη δεκαετία της ζωής του, ο Robert Plant συνεχίζει να περιδιαβαίνει τα άγρια έδάφη της Αγγλίας, να χάνεται στην απέραντη μουσική επικράτεια της Αμερικής, να βουτάει λαίμαργα στα νερά του blues, της folk και του bluegrass και να παραμένει με τον τρόπο του ο ροκ θεός της δεκαετίας του '70. Θα συναντήσουμε όλες αυτές τις πλευρές του στις συναυλίες που θα δώσει στην χώρα μας, την Τετάρτη 9 Ιουλίου στο Θέατρο Λυκαβηττού και το Σάββατο 11 Ιουλίου στο Sani Festival στη Χαλκιδική.