Το «Μαύρο Κουτί» είναι σαν το κουτί της Πανδώρας. Κρατάει μέσα του επτασφράγιστα μυστικά, όπως ενοχές, απωθημένα, πικρίες, ανείπωτα αισθήματα. Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία με σενάριο και σκηνοθεσία προσεγμένα. Ένα έργο που ασχολείται με τον ανθρώπινο ψυχισμό. Όσο μακριά και να τρέξει ο άνθρωπος πάντα κουβαλάει το σπίτι στις πλάτες του κι ειδικά στην ψυχή του. Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με το παρελθόν. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε οι άνθρωποι είναι να το αγκαλιάσουμε και να το καταλάβουμε. Οι πληγές δεν κλείνουν με ψέματα, μόνο με αλήθειες. Ένα έργο βαθιά ανθρώπινο, μια καταβύθιση στην ανθρώπινη ψυχή.
Οι διάλογοί του ατακαδόροι και ιντριγκαδόρικοι, ακονίζουν την περιέργεια, εξάπτουν τη φαντασία και οι σκέψεις οργιάζουν σε ξέφρενο χορό. Ξύνουν πληγές και βάζουν σε εγρήγορση το θεατή. Η ροή του έργου, γρήγορη κι άμεση, σε βάζει από την πρώτη στιγμή μέσα στο σενάριο. Η πλοκή συνεχώς υπό εξέλιξη, δεν σταματάει λεπτό να σε εκπλήσσει. Και κάπου ανάμεσα σε πραγματικότητα και όνειρα, ο θεατής χάνεται για να μπορέσει να ενστερνιστεί τις σκέψεις των ηρώων.
Το έργο παίζει συνεχώς με το δίπολο: αλήθεια και ψέματα, πραγματικότητα και παραισθήσεις. Η υπόθεσή του ξετυλίγεται σταδιακά χωρίς να κουράζει το θεατή, χαρίζοντάς μας στιγμές ανατροπής και κάνοντας εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την πλοκή.
Η σκηνοθεσία υποστηρίζει κι αναδεικνύει πολύ εύστοχα το σενάριο του έργου. Άκρως υποβλητική, μυστηριακή, υπαινικτική μεταδίδει αισθήματα και υποβάλλει σκέψεις. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, αναρωτιόμασταν το ρόλο που έχει το δέντρο μέσα στο σκηνικό του σπιτιού. Αρχικά, σκεφτήκαμε πως σκοπός ήταν να προσδώσει το κάτι παραπάνω στην ατμόσφαιρα του χωριού, όμως ύστερα καταλάβαμε πως η θέση του εξηγείται σεναριακά.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι μετρημένες, αληθοφανείς κι άμεσες. Ο Στέφανος Κυριακίδης, στο ρόλο του πατέρα, είναι καθηλωτικός, στιβαρός, σκληρός κι ειρωνικός. Ωστόσο, κάτω από την αλαζονική του στάση υπάρχει ένας πατέρας στοργικός και τρυφερός, που η ζωή κι οι συνθήκες τον άλλαξαν μα ποτέ δεν έπαψε να αγαπάει το παιδί του.
Ο Σταύρος Καραγιάννης, στο ρόλο του γιου, κι εκείνος ειρωνικός κι αγχώδης. Ένας φαινομενικά σκληρός άνδρας που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους δαίμονές του, να γιατρέψει τα τραύματά του. Η ρήξη μεταξύ τους αναγκαία για να ειπωθούν αλήθειες και να επέλθει η ισορροπία. Δύο κόσμοι διαφορετικοί, που όμως παλεύουν με το ίδιο παρελθόν.
Η Μαρία Κανελλοπούλου στο ρόλο της θείας, της στοργικής γυναίκας, μετρημένη κι ευαίσθητη προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες και να βρει γέφυρες μεταξύ τους.
Η Νικολέττα Καρρά, η παλιά συμμαθήτρια που τώρα φροντίζει τον πατέρα, ένας άνθρωπος ευαίσθητος, μετρημένος, στοργικός με έντονη την αίσθηση της ενσυναίσθησης. Είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δύο αυτούς άνδρες.
Η Κατερίνα Κυριαζή, στο ρόλο της συντρόφου του Καραγιάννη, συμβολίζει έναν άλλον κόσμο: αυτών των επιχειρήσεων. Μια γυναίκα δυνατή, χειριστική και φιλόδοξη, δεν τη φοβίζει τίποτα μπροστά στο προσωπικό συμφέρον.
Πρόκειται, εν κατακλείδι, για ένα έργο που βυθίζεται στην ψυχή του ανθρώπου για να βγει στην επιφάνεια λυτρωτικό στοιχείο. Πλησιάζει το παρελθόν για να δώσει ώθηση στο μέλλον.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στην Πολυξένη Ζαρκαδούλα και στο mixgrill.gr.