Αν και βλέπω κινηματογράφο απ’ τα μικράτα μου, ανήκω σ’ αυτούς που για πολλά χρόνια «σνόμπαρα» την εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή.
Οι σχέσεις μου με το ελληνικό σινεμά έφταναν μέχρι το λεγόμενο παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, άντε και την «Υπολοχαγό Νατάσα», που όσο και να τη χλευάζουμε, για πολλά χρόνια υπήρξε ορόσημο (εμπορικό και χρονικό) της ελληνικής κινηματογραφικής ιστορίας.
Τους «Απόντες» του Νίκου Γραμματικού μέχρι πριν λίγες μέρες δεν τους είχα δει στον κινηματογράφο αλλά στην ησυχία του σπιτιού μου, στο βίντεο, κατόπιν πίεσης από φίλο που εκτιμώ το κινηματογραφικό του γούστο.
Έκτοτε, η σχέση μου με τον ελληνικό κινηματογράφο άλλαξε άρδην καθώς και η αγάπη μου και η εκτίμησή μου για τη συγκεκριμένη ταινία, την οποία θεωρώ, χωρίς να είμαι και ο πιο έγκριτος κριτής, μια από τις καλύτερες ταινίες που έχουν φτιαχτεί σε τούτο δω τον τόπο.
Πρόσφατα, το Midnight Express (η κινηματογραφική κοινότητα που οραματίστηκε και δημιούργησε ο πολυπράγμων δημοσιογράφος και λάτρης —όσο δεν πάει— του κινηματογράφου Άκης Καπράνος) είχε επετειακή προβολή για τα 30 χρόνια της ταινίας. Βρέθηκα εκεί, στο Cinobo Πατησίων, για να συνδυάσω τη μεταμεσονύχτια θέαση της αγαπημένης μου ελληνικής ταινίας με τη θέλησή μου να γνωρίσω τα μέλη αυτής της ιδιαίτερης κοινότητας, που στερεοτυπικά (κακώς βέβαια) στο μυαλό πολλών υπάρχουν ως «νερντ» και άλλα μειωτικά… (ας όψονται οι αμερικάνικες ταινίες...).
Η έλευση του κόσμου, που δεν άνηκε σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, ήταν αθρόα για Σάββατο βράδυ.
Ο Άκης Καπράνος και ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Θεοδόσης Μίχος προλόγισαν την ταινία όπως έπρεπε. Εγώ, στο μεταξύ, είχα πάρει θέση και ετοιμάστηκα να τη δω για άλλη μια φορά και ........ 4321 Προβολή!!!
Πολλά τα συμπεράσματα:
Μπορεί η ταινία να έτυχε μέτριας υποδοχής από εμπορική άποψη στις μέρες της, το 1996 που πρωτοπροβλήθηκε, αλλά ο χρόνος που έχει περάσει και η αγάπη του κόσμου φαίνεται πως δικαίωσαν το Νίκο Γραμματικό, που την έφτιαξε με πολύ απλό τρόπο, σχεδόν χειροποίητο. Μια ταινία χαρακτήρων με επίκεντρο μια παρέα, τόσο αληθινή και τόσο οικεία, που κάθε θεατής θεωρεί ότι ανήκει σ’ αυτήν και προσπαθεί να τη διαφυλάξει, παραβιάζοντας άτυπα την διάσταση του έργου-θεατή. Κι όσο απλό και να ακούγεται, αυτό είναι κάτι που λίγοι το κατορθώνουν!
Το θέμα της ταινίας, η ρεαλιστική απεικόνιση της εποχής, των ηρώων και των διαδρομών τους στο πέρας του χρόνου, δημιουργεί μια ιδιαίτερη ευχάριστη συνθήκη αναμονής και ανυπομονησίας για την εξέλιξη και το τέλος.
Το στοιχείο της «προοικονομίας» είναι έντονο και, να πω την αλήθεια, πρώτη φορά παρατήρησα.
Η θέαση μιας ταινίας στον κινηματογράφο (ειδικά μεταμεσονύχτια) δεν είναι απλά έξοδος, είναι εμπειρία.
Υπάρχουν πολλά διαμάντια στον ελληνικό κινηματογράφο. Καθένας μπορεί να βρει ένα.
Αγαπητοί Άκη και Midnight Express, είστε το πιο ρομαντικό-ρεαλιστικό «έργο» που συνέλαβε-δημιούργησε-εξέλιξε ένας λάτρης του σινεμά!
Νίκο Γραμματικέ (δεν στο έχω πει), σου χρωστάω την οπτική και την άποψη που έχω για τον ελληνικό εινηματογράφο σήμερα!
Υ.Γ: Αξίζει να ανακαλύψετε και να δείτε το πρόγραμμα του Cinobo Πατησίων, με διαμάντια, παραγνωρισμένα και μη, της μεγάλης οθόνης.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Κωνσταντίνο Ρουμελιώτη και στο mixgrill.gr.