«Δεν θέλουμε να θυμόμαστε πως υπήρξε ο οποιοσδήποτε πριν από μας», ξεστόμιζε κάποτε ένας από τους θεμελιωτές του ντανταϊσμού, ο Γάλλος Tristan Tzara. Φαίνεται πως ο Dirk Polak των Ολλανδών Mecano ταυτίστηκε πολύ με αυτήν τη φράση. Έτσι, με σαφή την επιρροή και από τα συναρμολογούμενα παιχνίδια των παιδικών μας χρόνων, έφτιαξε μια μπάντα που πάντα θα κουβαλά μια από τις πιο ιδιαίτερες κληρονομιές στα αγαπημένα μας μουσικά είδη.
Το cult status της ανάμεσα σε παλιά «φρικιά» των σκοτεινών club της χώρας μας, αλλά και των φανατικών συλλεκτών και απανταχού μουσικόφιλων πήρε μυθικές διαστάσεις. Ξεκινώντας από το punk rock στην πρώτη τους κυκλοφορία, καθιερώθηκαν κατόπιν σαν ένα από τα πιο αγαπητά «ψαγμένα» συγκροτήματα, χάρη στο μοναδικό post-punk, art punk, new wave και art pop κράμα που σερβίραν τα επόμενα χρόνια. Εκείνο, όμως που, πραγματικά είναι φοβερό στην περίπτωση των Mecano είναι ότι δεν έβρισκες ποτέ εύκολα τη δισκογραφία τους! Άντε ν’ άκουγες δυο τρία κομμάτια τη βδομάδα, σε γνωστά στέκια με αντίστοιχες μουσικές. Πάλι καλά δηλαδή που βγήκε κι εκείνη η διπλή συλλογή σε CD, κάποια στιγμή.
Όπως και να έχει, δεν θα μπω άλλο σε ανάλυση για την ιστορία των Mecano –πολλοί τη γνωρίζουμε ακόμη και σήμερα, διαβάζοντας παλιότερα κείμενα, συνεντεύξεις, αφιερώματα κτλ. όπου μπορούμε. Σημασία, εξάλλου, έχει η ίδια η μουσική και το feeling. Απλώς, νιώθω την ανάγκη να κάνω αυτήν την εισαγωγική αναφορά γιατί, αν τελικά κάτσεις και το σκεφτείς, όλο αυτό θυμίζει λίγο παλιότερες εποχές, προ ίντερνετ, όταν υπήρχε τόση δίψα για μουσικές και νέες εμπειρίες ακρόασης...
Δεν ξέρω αν έχει γίνει μόδα ο σκοτεινός ήχος ή οι αναβιώσεις και οι επανασυνδέσεις συγκροτημάτων. Αυτό που ξέρω είναι ότι o Dirk Polak και η παρέα του, οι Mecano Un-Ltd. (πλέον), όχι απλά έχουν λόγο ύπαρξης, μα εκπέμπουν και μια αλήθεια πολύτιμη για την εποχή μας όσο και οι σταγόνες νερού στην έρημο. Πόσο μάλλον όταν αυτή η αλήθεια εκπέμπεται σε ένα κοινό σαν το ελληνικό –μάλλον καμία άλλη χώρα δεν τους αγαπάει τόσο. Και το απέδειξε για ακόμα μία φορά, στο live τους στο Death Disco στις 8 Μαΐου.
Η συναυλία ξεκίνησε με τα “Arvo Part” και “Room For Two” από τα παλιά και το “Utopia” από το νέο τους άλμπουμ, “Modus Vivendi”. Φάνηκε ότι ελάχιστοι στο Death Disco γνώριζαν το συγκεκριμένο κομμάτι, κάτι βέβαια απολύτως λογικό. Δεν είχε, πάντως, σημασία, γιατί ο κόσμος μπήκε κατευθείαν στο μετερίζι του εξαιρετικού τους σόου. Ο ήχος δυνατός αλλά διαυγής, τα τύμπανα γεμάτα, οι κιθάρες ξυράφια, το μπάσο πεντακάθαρο, τα πλήκτρα ένιωθες να ζωγραφίζουν στο υποσυνείδητό σου. Κι όσο για τη φωνή του Polak, νόμιζες ότι άκουγες τα μυθικά κομμάτια των Mecano στο σαλόνι σου, ζωντανά, τη δεκαετία του 1980.
Η αποθέωση άρχισε κάπου στο “Permanent Revolt”. Ακολούθησαν τα “Noble Bliss”, “Modus Operandi”, “Obsolete” (πάλι από το τελευταίο άλμπουμ), και ύστερα ήρθε η τρικυμία με τα “Statement Of An Artist”, “Note Of A Stroll In Spring”, “Links” και “In Still Life” —πολυ αγαπημενο αυτό το τελευταίο, προσωπικά... Έκλεινες τα μάτια και νόμιζες ότι είσαι στα 1980s, ν' ακούς μία από τις αδικημένες μπάντες του post-punk ζωντανά, με ήχο βγαλμένο από άλλες εποχές μα σε νέα διάσταση.
“Club Solitaire”, “Escape The Human Myth”, για να φτάσουμε εντέλει στο "Untitled". Κομμάτια που, όταν τα ακούς από μικρός, απλά δεν νιώθεις μόνος, ονειρεύεσαι κάτι άλλο –κάτι διαφορετικό– και ξαφνικά το βλέπεις live, στην εποχή της εικόνας· κι αναρωτιέσαι τι είναι καλύτερο. Νομίζω τελικά το δεύτερο, γιατί η απόδοση τέτοιων μεγάλων πια σε ηλικία ανθρώπων σαν τους Mecano, δεν ταιριάζει με την εφηβεία σου. Έχει, όμως, μια μορφή αλήθειας σημερινή, η οποία δίνει άλλο νόημα.
Για το τέλος, ακούσαμε το “To Life's Reunion”, ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια. Χαρμολύπη (όπως έγραφε και το μπλουζάκι του Dirk)...
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Παναγιώτη Κουνελλέ και στο mixgrill.gr.