Death Disco Indoor Festival 2026: Η καλύτερη εμφάνιση των And Also The Trees ως τώρα και μερικές ακόμα πολύ δυνατές στιγμές

Βρεθήκαμε στη δεύτερη μέρα του Death Disco Indoor Festival 2026 στο Gazarte, με ένα μισογεμάτο club στην αρχή και σχεδόν γεμάτο πριν εμφανιστούν οι And Also The Trees, έτοιμοι να μας παρουσιάσουν τη σκιώδη πλευρά του ποιμενικού τους περιβάλλοντος.

Τη βραδιά άνοιξαν οι «δικοί μας» Convex Model από τη Θεσσαλονίκη. Αυτή ήταν η τέταρτη φορά που τους παρακολουθώ επί σκηνής

Θα έλεγα ότι οι Convex Model φτιάχνουν μουσική «πίστης», όπως έλεγε και ο Brian Eno. Πιστοί στο new wave/post punk/coldwave ύφος τους, παρουσίασαν κομμάτια και από τις τρεις δισκογραφικές δουλειές τους. Προσωπικά, ξεχώρισα τα κομμάτια “Illusions Made Of Solid Ice” και “Sinking Sand”.

Με «υπόγειο» ήχο και συνδυασμό synth και τυμπάνων, κάνουν τη σκηνή που αγαπούν πιο ζωντανή. Με έντονη αγάπη για το είδος που υπηρετούν και είναι λάτρεις, αυτή η παρέα απλώς κάνει αυτό που αγαπά και θαυμάζει. Και για όλους αυτούς τους λόγους χειροκροτήθηκαν με ζέση από το κοινό, σταθερούς θαμώνες του Death Disco ή απλώς φίλους της dark μουσικής.

Στη συνέχεια είδαμε τους Desinteresse, Ολλανδούς και πολύ νεαρούς ηλικιακά. Φαίνεται ότι έχουν πιάσει, ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούν λόγω ηλικίας, πολύ καλά τον κεντρικό πυρήνα του underground, που δεν είναι άλλος από την επίθεση στο κατεστημένο μέσα από το παιχνίδισμα με τις έννοιες ή τις καταστάσεις που το ίδιο τις θεωρεί ιερό τοτέμ. Η underground μουσική άλλωστε διαχρονικά ήταν ένα παιχνίδι έναντια στο κατεστημένο, μακριά από κάθε τι τυποποιημένο και προγραμματισμένο, ώστε να γίνει ζωτική συνιστώσα της καθημερινής δραστηριότητας η αληθινή μουσική και όχι οι ακαδημαϊκοί καλλιτεχνικο-πολιτιστικοί κανόνες.

Το δικό τους παιχνίδισμα εμπνέεται από τις πολύ πρώιμες ημέρες των The Cure. Ο Sem van den Munckhof, ως άλλος Robert Smith, και η παρέα του, με δύο δίσκους και κομμάτια σαν το “Fantomen” και το “Zwart Wit”, ευχάριστοι αλλά σίγουρα λίγο παρωχημένοι, μου μοιάζουν σαν tribute band των Cure, αν και αυτό που λέω σίγουρα τους αδικεί.

Τρίτη μπάντα για τη συνέχεια οι Γερμανοί βετεράνοι Escape With Romeo, πρώτη φορά στη χώρα μας, που, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους, με κούρασαν αρκετά —και δεν το λέω για κάποια προβλήματα στον ήχο που είχαν. Απλώς, το υλικό τους μου φαίνεται λίγο, να το πω, αδιάφορο για τα γούστα μου. 

Με βασικό μέλος της μπάντας από τα ’80s τον Thomas Elbern και ένα δεμένο rhythm section μπάσου-κιθάρας, νομίζω ότι ψάχνουν το χαρακτήρα τους. Φυσικά, το “Somebody” ήταν αυτό που περίμεναν οι περισσότεροι, που μαζί με το “Refugee” είναι πιθανότατα τα καλύτερα κομμάτια τους. Το δε τελευταίο τους single, “Sound And The Fury”, ήταν συμπαθέστατο.

Τους And Also The Trees τους έχω δει άλλες δύο φορές ανά τα χρόνια και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν βγήκαν στη σκηνή, στο κατάμεστο πια Gazarte, ήταν πως αυτή η μπάντα, με τις χιλιάδες εμφανίσεις, πάει από το καλό στο καλύτερο. Μπάντες σαν τους And Also The Trees, μακριά από την απάθεια ή την απληστία του κόσμου που δεν αλλάζει καθόλου, είναι σαν τη χρυσή λίρα που θα βρεθεί στο σεντούκι αυτής της μουσικής.

Μας χάρισαν μακράν την καλύτερη εμφάνισή τους στη χώρα μας με θεατρική, οργανική και ανεπιτήδευτη ατμόσφαιρα καθόλη τη διάρκεια του set. Θρηνητική κιθάρα, σύνδεση με την αγγλική folk αλλά με ατμόσφαιρα Leonard Cohen και Crime And The City Solution, με τη σπαρακτική ερμηνεία του Simon Huw Jones και όλης της μπάντας να στέκεται μελετημένα στη σκηνή —είναι τόσο τραγικά αυθεντικοί, που δεν το πιστεύεις.

Μεταφέρεσαι αυτόματα στις χρυσές ημέρες του post punk/cold wave, με καλύτερο ήχο μάλιστα στο σήμερα. Δραματική ατμόσφαιρα, παρατεταμένες συγχορδίες κιθάρας και πρίμα ακουστική ενορχήστρωση με ηλεκτρικό ήχο όλο εντάσεις, ελάχιστη χρήση ενός συνθεσάιζερ Moog και κλαρινέτου, που χρωματίζουν διακριτικά όλα τα σκοτεινά, μελαγχολικά και γεμάτα εκρήξεις κομμάτια τους, με έναν ντράμερ να σπέρνει σε shuffle beats και jazz γεμίσματα, δημιούργησαν ένα μαγικό περιβάλλον που μπορούσε να σε συνεπάρει μαζί του.

Σκοτεινή ποίηση, κυματισμοί παντού, απροσδόκητη προκλιμάκωση και μεγαλοπρεπής κλιμάκωση. Καταπληκτικοί πραγματικά, ένεση αδρεναλίνης στη σκηνή που εκπροσωπούν πιστά τόσα χρόνια.

Setlist - And Also The Trees

1. Rooftop
2. The Crosshair
3. The Silver Key
4. Beyond Action And Reaction
5. Your Guess
6. Dialogue
7. Return Of The Reapers
8. Gone… Like Swallows
9. Bridges
10. Mother-Of-Pearl Moon
11. The Trickster
12. The Suffering Of The Stream
13. Brother Fear
14. Virus Meadow
15. A Room Lives In Lucy
16. Shantell
17. Rive Droite
18. Wallpaper Dying