Άξιοι συνοδοιπόροι του σε αυτό το καινούργιο κεφάλαιο της καριέρας του οι μουσικοί που απαρτίζουν τους Saving Grace. H τραγουδίστρια και πολυοργανίστρια Suzi Dian, o ντράμερ Oli Jefferson, o κιθαρίστας Tony Kelsey, ο Matt Worley στο μπάντζο και στα δεύτερα φωνητικά και ο τσελίστας Barney Morse-Brown. Όλοι τους έχουν να αντιμετώπισουν την πρόκληση όχι μόνο να ανταποκριθούν στις προσδοκίες, αλλά και να αποδειχθούν άξιοι διάδοχοι όλων των μεγάλων μουσικών που έπαιξαν μαζί με τον Robert Plant στα διάφορετικά στάδια της μουσικής του πορείας.
Λίγα λεπτά μετά τις εννιά σε ένα σχεδόν γεμάτο χώρο η εμφάνιση τους ξεκινά και από τις πρώτες κιόλας νότες το στοίχημα έχει κερδηθεί, μιας κια για την επόμενη μιαμιση ώρα περίπου ο Robert Plant θα μας αποδείξει ξανά ότι κατέχει τα μυστικά του ροκ όσο λίγοι. Τα τρία στάνταρ των Zeppelin στο κυρίως σετ - "Ramble On", "Friends" και "Four Sticks" θα ισορροπήσουν αρμονικά με τα τραγούδια από τον περσινό δίσκο με τους Saving Grace χωρίς να τα καπελώσουν. Οι ενορχηστρώσεις είναι δουλεμένες με τρόπο που ενσωματώνουν στην ραχοκοκαλιά των τραγουδιων από το ροκ παρελθον του τις βασικές επιρροές του από blues του Αμερικάνικου Νότου και ψυχεδέλεια της Δυτικής Ακτής της Αμερικής.
Οι διασκευές σε Gilian Welch (Orphan Girl, τραγουδισμένο όμορφα από την Suzi Dian) και σε Neil Young-ένα εξαιρετικά παιγμένο For The Turnstiles-φανερώνουν τον Plant του σήμερα, θιασώτη της americana και bluegrass παράδοσης, με τις μουσικές αναζητήσεις του να περικλείονται έντός αυτών των δυο μουσικών κόσμων. Οι προσπάθειες του να διαφοροποιήσει το ρεπερτόριό του και να επεκτείνει το μελωδικό του πεδίο υποδηλώνουν όχι μόνο την μουσική αντοχή του, αλλά και την αντανάκλαση ενός καλλιτέχνη που είναι ακόμη πιο ζωτικός και ευέλικτος από ποτέ.
Στο encore όλο το κοινό έχει αφήσει τις θέσεις του και πηγαίνει μπροστά στην σκηνή για την εκτέλεση του εμβληματικού Gallows Pole από τον τρίτο δίσκο των Led Zeppelin, μεταφέροντας μας στις πρωτόγνωρες αυτές εποχές, ακολουθούμενο από το Everybody's Song των Low, με μια ερμηνεία που κάνει το τραγούδι ακόμα πιο καλό από το πρωτότυπο, για να μας χαρίσουν ένα έξτρα κλείσιμο με το Rock n Roll, δώρο για τα γνέθλια της εγγονής του όπως μας είπε, με όλους μας να τραγουδάμε κάθε στίχο και να φαντασιωνόμαστε πως είναι να είσαι ένας ροκ θεός, έστω για πέντε λεπτά.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στο Μιχάλη Τσεσμετζή και στο mixgrill.gr.