Tom Smith solo live: Η μουσική των Editors σε ένα άρτιο... starter pack, με προσωπικές πινελιές

Οι Θεσσαλονικείς είχαμε έναν λόγο παραπάνω να είμαστε ανυπόμονοι για την εμφάνιση του Tom Smith, συνθέτη και τραγουδιστή των Βρετανών Editors, στη Θεσσαλονίκη. Κι αυτό γιατί, σε αντίθεση με την Αθήνα, η τελευταία τους εμφάνιση στην πόλη ήταν 11 ολόκληρα χρόνια πριν. Είχαμε φτάσει αρκετά κοντά στο να τους δούμε και στις αρχές του 2020, αλλά… ας όψεται ο κορωνοϊός.

Έτσι, σε κανέναν δεν προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι τα εισιτήρια της συναυλίας εξαντλήθηκαν σε ελάχιστες μέρες, όταν ανακοινώθηκε το περασμένο φθινόπωρο. Σε αυτό βοήθησε, φυσικά, και η μικρή χωρητικότητα του πάντα φιλόξενου The Host, όπου θα γινόταν το live.

Οι μήνες πέρασαν. Έφτασε η Παρασκευή 24 Απριλίου, και μαζί της η ώρα να δούμε ζωντανά τον Tom Smith με μόνη συνοδεία το συνεργάτη των Editors, Nicholas Willes, στην κιθάρα και τα πλήκτρα.

Η εμφάνιση του Smith στη θεσσαλονίκη, όπως και αυτή στην Αθήνα την επόμενη μέρα, εντασσόταν στο πλαίσιο μίας περιοδείας για την προώθηση του νέου solo άλμπουμ του “There Is Nothing In The Dark That Isn’t There In The Light”. Ήδη από το promo και την αφίσα της συναυλίας ήταν κατανοητό ότι θα απολαμβάναμε μία acoustic εμφάνιση χαμηλών τόνων, με έμφαση στον ίδιο τον τραγουδιστή.

Και όσο κι αν θα ήθελε πολύ να δει ολόκληρο το συγκρότημα σε δράση, ήταν προφανές ότι ο κόσμος που κατέκλυσε το The Host περίμενε με εξίσου μεγάλη ανυπομονησία αυτήν την απλοποιημένη αλλά και πιο προσιτή επαφή του με τον μπροστάρη της αγαπημένης του μπάντας.

Περίπου ένα δεκάλεπτο πριν τις 22:00, οι δύο μουσικοί ανέβηκαν στη μικρή σκηνή μέσα σε χειροκροτήματα. Αφού πήραν τις θέσεις τους, ξεκίνησαν, χωρίς πολλά-πολλά με τα πρώτα τρία τραγούδια, που είναι και τα εναρκτήρια κομμάτια του άλμπουμ: “Deep Dive”, “How Many Times” και “Endings Are Breaking My Heart”.  Τρία πολύ καλά δείγματα της ποιητικότητας και του αναστοχασμού που χαρακτηρίζουν τη στιχουργική του Tom Smith. 

Η εκτέλεση των κομματιών ήταν σχεδόν αυτούσια με το άλμπουμ, το οποίο ούτως ή άλλως υιοθετεί μία πιο «τρυφερή» ταυτότητα, με το πιάνο και την ακουστική κιθάρα να δίνουν τον τόνο. Κοινώς, καμία σχέση με την ηλεκτρισμένη, δυναμική post-punk που ξέρουμε από τους Editors.

Στη συναυλία ακούσαμε ολόκληρο το “There Is Nothing In The Dark That Isn’t There In The Light”, πλην του τελευταίου κομματιού, του “Saturday”. Από κει και πέρα, το setlist ήταν ένα πολύ τίμιο “best of” των Editors, που θα μπορούσε άνετα να σταθεί και σε μία δική τους συναυλία. Ενδεικτικά, ακούσαμε τα “And End Has A Start”, “Blood”, “Ocean Of Night”, “The Weight”. Φυσικά, ο μεγάλος… χαμός έγινε στα “Papillion” “Munich” και στο κλείσιμο της συναυλίας, με το “Smokers Outside The Hospital Doors”. 

Προφανώς κάθε άτομο στο κοινό θα είχε και κομμάτια που θα ήθελε να ακούσει και αυτό δεν έγινε (για μένα, αυτά ήταν το "Sparks", το “Magazine” και το “Formaldehyde”), όμως η λίστα είχε κάτι για όλ@, μιας και ακούσαμε ακόμα και το live ντεμπούτο του καινούργιου κομματιού των Editors, “Call it In”, καθώς και μία διασκευή στο “It Ain’t Me, Babe” του Bob Dylan.

Πώς ήταν, λοιπόν, να ακούς αυτά τα τόσο αγαπημένα κομμάτια απογυμνωμένα από το indie/post-punk περίβλημα που κανονικά τα περιβάλλει; Χάρη στις φωνητικές ικανότητες του Smith και την ενέργεια περίπου 200 fans σε έναν μικρό συναυλιακό χώρο… ήταν σαγηνευτικά. Επιπλέον, το λιτό setup και η έλλειψη μπάσου και τυμπάνων βοήθησε στην καθαρότητα του ήχου σε έναν ομολογουμένως δύσκολο από άποψη ακουστικής χώρο.

Φυσικά, στην όλη αρτιότητα της βραδιάς συνέβαλε και ο επαγγελματισμός του Tom. Αν και φανερά καταβεβλημένος, ίσως λόγω αδιαθεσίας, έφερε σε πέρας το έργο του στο έπακρο, τόσο τεχνικά όσο και σε επίπεδο εκφραστικότητας. Με ειλικρινή αλλά προσγειωμένο τόνο, μας χάριζε και από ένα “Efcharisto” μια στο τόσο, ένω έπινε μια γουλιά από το… ζεστό ρόφημα που του έφεραν στη σκηνή. Άλλες στιγμές, παίνευε το ταλέντο του Nicholas ή μας… έστελνε φιλιά, προκαλώντας μικρές φρενίτιδες στον κόσμο από κάτω. “I hope you’re having  a nice time with… these miserable song”, είπε, σε μια στιγμή αυτοσαρκασμού.

Κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, πέρασαν περίπου δύο ώρες. Ο κόσμος τραγούδησε, ζητωκραύγασε, έβαλε τον Tom να του υπογράφει αφίσες και βινύλια επί σκηνή με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο κρατούσε την κιθάρα (!), μα κυρίως ανανέωσε τους εικοσάχρονους πλέον δεσμούς του με ένα συγκρότημα που καθόρισε την indie μουσική στα ‘00s και στα ‘10s.

Ας κρατήσουμε κι εμείς τις αναμνήσεις μίας γεμάτης συναίσθημα κι ας σιγομουρμουράμε “Endings are breaking my heart”, ελπίζοντας ότι θα έχουμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τον Tom (αυτήν τη φορά με ολόκληρη την μπάντα) στα μέρη μας το συντομότερο.

Setlist - Tom Smith

1. Deep Dive
2. How Many Times
3. Endings Are Breaking My Heart
4. All The Kings (τραγούδι των Editors)
5. The Weight (τραγούδι των Editors)
6. Life Is for Living
7. Honesty (τραγούδι των Editors)
8. No Sound But The Wind (τραγούδι των Editors)
9. Souls
10. Broken Time
11. The Phone Book (τραγούδι των Editors)
12. What Is This Thing Called Love (τραγούδι των Editors)
13. Northern Line
14. An End Has a Start (τραγούδι των Editors)
15. Blood (τραγούδι των Editors)
16. Call It In (τραγούδι των Editors)
17. Leave
18. Munich (τραγούδι των Editors)
19. Ocean Of Night (τραγούδι των Editors)
20. Papillon (τραγούδι των Editors)
21. It Ain't Me, Babe (Bob Dylan cover)
22. Lights of New York City
23. Smokers Outside The Hospital Doors (τραγούδι των Editors)

Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Κωστή Κοτσώνη και στο mixgrill.gr.