Την Παρασκευή 27 του Μάρτη, είχαμε την τύχη να απολαύσουμε, στο Rover Bar, δύο καταπληκτικά live από την Αμερικανίδα Laura Jane Grace και την μπάντα της, την οποία αποτελούν ο Jacopo Fokas σε μπάσο και φωνητικά και ο Ορέστης Λαγκαδινός σε τύμπανα και φωνητικά, και τους Βρετανούς Senser λίγη ώρα αργότερα. Αφορμή για αυτό η ανάγκη συστέγασης των δύο live την ίδια μέρα και στον ίδιο χώρο για τεχνικούς λόγους, κάτι που τελικά εξελίχθηκε σε πολύ ευχάριστη περίσταση.
Η Laura παρουσίασε ένα live το οποίο, όπως η ίδια προλόγισε (“solid set of twenty four songs”), αποτελούνταν από 24 τραγούδια, τόσο γνωστά και αγαπημένα για τους fans της, τόσο από τα χρόνια των Against Me! όσο και από την τελευταία της πολύ καλή κυκλοφορία με τον τίτλο "Adventure Club: Laura Jane Grace In The Trauma Tropes", έναν δίσκο που ηχογραφήθηκε στο studio Villa Giusseppe στον Πειραιά, με τη σύνθεση να απαρτίζεται από τους προαναφερθέντες μουσικούς συν τη συμμετοχή της Paris Campbell Grace στα φωνητικά.
Να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε και μια πολύ καλή διασκευή που επεφύλαξε στο τραγούδι "Silver Chain", το οποίο η Laura ενημέρωσε ότι στην αρχική του εκδοχή ανήκει στο σπουδαίο Rowland S. Howard, που, όπως είπε, έπαιζε σε μια μπάντα που την έλεγαν… The Birthday Party!
Μεγάλη ευχαρίστηση μάς προκαλεί βέβαια και η συμμετοχή του Jack και του Ορέστη ως μόνιμων πλέον συνεργατών της Laura και στις ζωντανές της εμφανίσεις, δύο μουσικούς που γνωρίζουμε και αγαπάμε από χρόνια, ως μέλη σπουδαίων συγκροτημάτων όπως είναι οι Vodka Juniors και οι Despite Everything.
Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκε το set της Laura και με το απαραίτητο χρονικό κενό για να ετοιμαστεί η σκηνή για το επόμενο live —το οποίο εκμεταλλευτήκαμε για να επισκεφθούμε το merch που είχαν οι δύο καλλιτέχνες και να μιλήσουμε με πολλούς εκλεκτούς φίλους—, είχε έρθει η ώρα να υποδεχτούμε τους Senser!
Μετά από αρκετά χρόνια στη Θεσσαλονίκη και πάλι (αν θυμάμαι σωστά, η τελευταία φορά ήταν πριν αρκετά πλέον χρόνια στο Λιμάνι, στα πλαίσια του Street Mode Festival) και μάλιστα έχοντας στις αποσκευές τους έναν ολοκαίνουριο δίσκο με τον τίτλο "Sonic Dissidence", τον οποίο, όπως είναι φυσικό, τίμησαν στο setlist τους στο Rover, παίζοντας τέσσερα τραγούδια.
Με τις γνώριμες φιγούρες του Heitham Alsayed και της Kerstin Haigh να μοιράζονται τα φωνητικά, μας απέδειξαν επί σκηνής το πόσο απαραίτητο είναι να υπάρχουν μπάντες όπως οι ίδιοι, για να μας προσφέρουν μουσικές γεμάτες ενέργεια και δυναμισμό και, ακόμη περισσότερο, να συνεισφέρουν με τη στιχουργία τους στην κοινωνική αφύπνιση, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους χωρίς φτιασιδώματα και να καλούν τον κόσμο σε αντίσταση σε όλα όσα κάνουν τις ζωές μας μίζερες, όπως λέει και το τραγούδι τους "Resistance Now".
Το εναρκτήριο λάκτισμα έδωσε το τραγούδι τους "Devoid", το μοναδικό που επέλεξαν μέσα από μια παλαιότερη δουλειά τους με τον τίτλο "To The Capsules", και εξαρχής φάνηκε ότι η μπάντα είχε μεγάλη διάθεση να μας παρουσιάσει ένα σφριγηλό πρόγραμμα που δεν άφησε κανέναν fan τους δυσαρεστημένο.
Συνέχισαν με το "Resistance Now", επίσης από μια παλαιότερη κυκλοφορία τους, "How To Do Battle", από την οποία επέλεξαν τρία τραγούδια.
Και είχε έρθει η ώρα να ακούσουμε μια επιλογή τους από την πιο πετυχημένη κυκλοφορία τους από τις αρχές των '90s, τον κλασικό πλέον δίσκο τους "Stacked Up", με ένα αμάλγαμα ήχων, ένα υπέροχο πραγματικά crossover, συνδυάζοντας διαφορετικά μουσικά είδη, συν βέβαια την πολύ προσεγμένη δουλειά τους στα beat και στα cut, που προσέθεταν μεγαλύτερο ενδιαφέρον στα τραγούδια τους.
Έπαιξαν, λοιπόν, για αρχή από αυτόν τον τόσο επιδραστικό δίσκο, το "State Of Mind", προς τέρψη των οπαδών τους που τους ακολουθούν πιστά από το ξεκίνημα της δεκαετίας του '90.
Η τελευταία τους κυκλοφορία, όπως αναφέραμε και προηγουμένως, τιμήθηκε με τέσσερα τραγούδια, τα οποία απέδειξαν και στη live μορφή τους ότι θα δέσουν απόλυτα με τις παλαιότερες δουλειές τους, μιας και μιλάμε για μια κυκλοφορία που θυμίζει σε πολλά σημεία στιγμές από το παρελθόν τους, τόσο ηχητικά όσο και στιχουργικά.
Ειδικά το "Ryot Pump", το οποίο έχουν κυκλοφορήσει και ως προπομπό του "Sonic Dissidence" και, όπως το προλόγισε ο Heitham, έχει να κάνει με τη… σχέση που έχει πολύς κόσμος με την αστυνομία.
Επέλεξαν επίσης τα "Full Body Rebellion", "Harbinger" και το "Optimus", προς απόδειξη των όσων αναφέραμε σχετικά με τον ολοκαίνουριο δίσκο τους.
Μας παρουσίασαν επίσης επιλογές από το πλούσιο παρελθόν τους, αποδεικνύοντας και το πόσο πολύδιάστατη ηχητικά μπάντα είναι, με τα "Adrenalin" από την κυκλοφορία τους "Asylum" και τα "Channel Zero", "Formula Milk" από τα "Biting Rhymes" και "SCHEMAtic" αντίστοιχα.
Προς το τέλος, μας ευχαρίστησαν αρκετές φορές για την παρουσία μας στο Rover, ενθυμούμενοι τα προηγούμενα live τους στη Θεσσαλονίκη, τα οποία, όπως είπε και ο Heitham, τους έχουν αφήσει υπέροχες αναμνήσεις. Επίσης, μας υπενθύμισαν την άνοδο του φασισμού και του σκοταδισμού ανά τον κόσμο, προτρέποντας να μην αφήσουμε το μυαλό μας να χαλάσει από όλα αυτά, και μας κάλεσαν να δείξουμε την απαιτούμενη αντίσταση. Και κάπου εκεί, είχε έρθει η ώρα για το grand finale με δύο επιλογές που περίμενε αδημονώντας ο κόσμος και, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσαν τη μεγαλύτερη έκρηξη και εκτόνωση όλης της βραδιάς.
Όπως λέει και ο τίτλος του, το "Age Of Panic" προκάλεσε πανικό στο Rover, σε μια όλο ένταση και ηλεκτρισμό εκτέλεση, μιας και έτσι κι αλλιώς πρόκειται για ένα από τα κορυφαία και πιο γνωστά τους τραγούδια και, δυστυχώς, μοιάζει σαν να μην άλλαξε απολύτως τίποτα στις μέρες μας σε όλα αυτά που περιγράφουν μέσα στους στίχους και να ισχύουν ίδια και απαράλλακτα και στις μέρες μας.
Η μεγάλη τους έξοδος από τη σκηνή έγινε με το "Eject", ένα επίσης υπέροχο τραγούδι από το αξεπέραστο "Stacked Up".
Έτσι, λοιπόν, έκλεισε μια υπέροχη πραγματικά βραδιά με αυτό το double bill της Laura Jane Grace και των Senser, έστω και αν ήμασταν για μια σπάνια φορά στην πόλη από τόσο νωρίς στον χώρο, μιας και ξεκίνησε με την εμφάνιση της Laura γύρω στις 20:30, χωρίς βέβαια κανείς από τους παρευρισκόμενους να παραπονεθεί για αυτό, μιας και οι δύο καλλιτέχνες μάς προσέφεραν αφειδώς τόσο μουσικές όσο βέβαια και εξίσου σημαντικούς στίχους που γέμισαν το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή μας. Kαι αυτό από μόνο του είναι πολύ, πολύ σημαντικό στους τόσο δυστοπικούς καιρούς που ζούμε.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Άκη Καλλόπουλο και στο mixgrill.gr.