A Place To Bury Strangers στο Gazarte: Μια μεγαλειώδης «χορογραφία» θορύβου, μουσικής και performance

Κάπως έχουν έρθει έτσι τα πράγματα φέτος, που το Gazarte έχει αντικαταστήσει όλες τις συναυλίες που θα περιμέναμε εύκολα να γίνονταν στο Gagarin.

Άλλο ένα Σαββατόβραδο, λοιπόν, βρεθήκαμε στο φιλόξενο χώρο του Gazarte Ground Stage για τους A Place To Bury Strangers, που τους απόλαυσε κατά βάση κοινό που, αν και ανυποψίαστο κατά βάση, «εκτροχιάστηκε» σε δέκα διαστάσεις.

Τη συναυλία άνοιξε ο Kontravoid, που έχει πάρει το όνομα από μια περιορισμένης έκδοσης κασέτα γύρω στο 1980-κάτι, «σφηνωμένος» μουσικά ανάμεσα σε Cabaret Voltaire και Das Ding. Οι σκοτεινές industrial-new wave επιρροές είναι ισχυρές στο νέο έργο του πρώην ντράμερ των Crystal Castles, Cam Findlay. Ενώ αυτό που παρουσίασε για σχεδόν μισή ώρα στη σκηνή δεν ήταν άσχημο, η φωνή του προσπαθεί να είναι τρομακτική, σαν ένα αντηχούν βουητό κάτω από το νερό —αλλά οι υποκείμενες ποπ μελωδίες του δεν μου προκάλεσαν κάτι και, σε συνδυασμό με τόσα ηχογραφημένα πράγματα στη σκηνή, με κούρασε. Λυπάμαι.

Από την άλλη, δεν ξέρω τι να πω για τους A Place to Bury Strangers, πραγματικά. Όσο και να είχα προετοιμάσει φίλους και γνωστούς, αυτό το πράγμα δεν το περίμενα και μόνο η λέξη «σοκ» φτάνει για να το περιγράψει. Πραγματικά, έχουν αγγίξει την κορυφή στις ζωντανές τους εμφανίσεις, και η κορυφή είναι πάντα ένας μοναχικός δρόμος. 

Μέσα από τη λύσσα του Oliver Ackermann για τη μουσική, τον ήχο και το κιθαριστικό χάος, μαζί με τη Sandra Fedowitz στα τύμπανα και τον John Fedowitz στο μπάσο, περνάνε, νομίζω πλέον, στα πιο ιστορικά trio bands όλων των εποχών —και σίγουρα επί σκηνής. Θεωρώ ότι το κατά βάθος προσηλωμένο μινιμαλιστικό όνειρο-χάος, που πατάει στους Velvet Underground και στη σκηνή του no wave αλλά και πρωτοπάνκ των τελών των ‘70s, αλλά και στη σκηνή του shoegaze, αν αυτή την εμφάνιση την είχαν κάνει το ‘80 και το ‘90, θα μιλάγαμε για τάση, για ρεύμα, για κίνημα που θα επηρέαζε —όπως παλιότερα η μουσική— την εμφάνιση, τον χορό, την υποκουλτούρα.

Θα τολμήσω να πω ότι, αν ο Ian Curtis δεν είχε επιλέξει να απομακρυνθεί νωρίς από αυτό το θνητό πηνίο, φαντάζομαι ότι ο ήχος των Joy Division θα μπορούσε να είχε προχωρήσει σε ένα παρόμοιο στυλιστικό έδαφος. Ένα στυλ σκοτεινά σαγηνευτικό που σε χτυπάει όλο και περισσότερο στο δέρμα με κάθε μουσικό μέτρο που περνάει. Ο Oliver Ackermann, βέβαια, γνωρίζει και αγαπάει πάρα πολύ το εναλλακτικό rock n’ roll και garage punk των ‘80s και, σε συνδυασμό με τη μεγαλειώδη «χορογραφία» θορύβου, μουσικής και performance του συγκροτήματος, έχει φτιάξει έναν παράδεισο μέσα από την κόλαση.

Εναλλάξ ανάμεσα στη σιωπή και στο διαπεραστικό, μελωδικό και μινιμαλιστικό θόρυβο, αυτό το υπόκωφο χάος είναι σαν να ακούγεται μέσα σε νερό ή σπηλιά. Σπασμένος ο ήχος της κιθάρας από το εναρκτήριο “We've Come So Far” και, αμέσως μετά, ένας όλεθρος για τη συνέχεια της τελετουργίας, με τυχαία διαστήματα. Τα τύμπανα γεμίζουν με φωτεινά φώτα που αναβοσβήνουν, με το μπάσο να κάνει τα subwoofer του ηχείου να ζητούν έλεος, με άβολα συναισθήματα. Με την κακοφωνία να μεγαλώνει και να γίνεται πιο έντονη, μεταφορά σε μια σκηνή πολέμου χαρακωμάτων, αλλά με τον ήχο να επιβραδύνεται και να ενισχύεται.

Μέχρι το τέλος της συναυλίας: δέος, κατάνυξη, λύτρωση —και στο τελείωμα, με το “Have You Ever Been in Love”, νομίζω ότι βλέπω αυτό που κανείς δεν τόλμησε να κάνει ποτέ. Πολλές μπάντες του N.Y. no wave των τελών του ’70 απλώς αυτοκαταστράφηκαν. Σαν βασικό σημείο στο αγνό rock n’ roll, σαν απόδοση και προοπτική, δεν ήταν πρόωρος θάνατος, ήταν ένας θάνατος άμεσος και ακριβής. Αυτό, όμως, δεν ισχύει για αυτήν την μπάντα, που πάει αυτό το είδος 100 χρόνια μπροστά και με δικό της στυλ. Έχω δει στη ζωή μου καταπληκτικές συναυλίες, απίστευτους μουσικούς· λίγες φορές, όμως, μουσικούς που έχουν τη μουσική αυτή στην καρδιά τους. 

Τελειώνει η συναυλία, ο Oliver κατεβαίνει με ένα καπέλο Dead Moon και ένα μέλος από το crew μού πιάνει κουβέντα για το T-shirt “Suicide” στο merchandise της μπάντας. Η ζωή συνεχίζεται, όπως πάντοτε άλλωστε. Κάποτε οι A Place To Bury Strangers ήταν μία ανερχόμενη καταπληκτική μπάντα που είδα στο Synch το 2010· πλέον είναι μία από τις καλύτερες μπάντες του κόσμου στο είδος που εκπροσωπεί και σπρώχνει την όλη φάση παραπέρα, με όλα τα τίμια και αγνά υλικά του rock n’ roll.

Setlist-A Place To Bury Strangers

1. We've Come So Far
2. You Are the One
3. Disgust
4. Hold On Tight
5. So Far Away
6. I Lost You
7. Song for Girl From Macedonia
8. Lost Feeling
9. Electro set (3 electro sets)
10. Deadbeat
11. To Fix the Gash in Your Head
12. Onwards to the Wall
13. You Got Me
14. I Lived My Life to Stand in the Shadow of Your Heart
15. Ocean
16. Have You Ever Been in Love

Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Παναγιώτη Κουνελλέ και στο mixgrill.gr.