Δεν ξέρω τι έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, αλλά το να έχουμε τέτοιο οργασμό ξένων συναυλιών και να πηγαίνουν μέχρι στιγμής όλες εξαιρετικά καλά -μέχρι sold-out- είναι πραγματικά κάτι που δεν έχουμε ξαναζήσει και ουτε ξέρουμε πόσο θα κρατήσει. Και φέτος έχουμε ένα καλοκαίρι με πολλά μεγάλα ονόματα και στο metal. Οπότε μετά το διπλό χαμό στο ΟΑΚΑ με Iron Maiden και Metallica, περίμενα ότι η επιστροφή του Mega-Dave μετά από μόλις δύο χρόνια από την τελευταία εμφάνιση στο Release Athens Festival, θα είχε μικρότερη ανταπόκριση σε σχέση με τότε. Αμ δε!
Από νωρίς-νωρίς ο κόσμος μαζεύτηκε στην Πλατεία Νερού, παρά την αύξηση της θερμοκρασίας. Και αυτό γιατί πολλοί ήθελαν να απολαύσουν την παρθενική εμφάνιση των Βρετανών Sylosis στη χώρας μας. Ήχος μπετόν, τρελά κέφια, τόσο από την μπάντα όσο και από τους αρκετούς γενναίους που χοροπήγαν στους ρυθμούς των Sylosis. Και μπορεί συνήθως η εναρκτήρια μπάντα σε αυτά τα φεστιβαλ να έχει έναν πιο άχαρο ρόλο, αλλά οι Sylosis πραγματικά εξέπληξαν και τους πιο «τουρίστες» του είδους, ενώ οι οπαδοί τους τα έδωσαν όλα.
Διάλειμμα για αναπλήρωση ηλεκτρολυτών και συνέχεια με το συγκρότημα που τάραξε για τα καλά την thrash σκηνή στα 90s και η Ελλάδα αγάπησε όσο λίγα. Ο λόγος για τους Sepultura, που φέτος γιορτάζουν 40 χρόνια παρουσίας αλλά ταυτόχρονα βρίσκονται εν μέσω της αποχαιρετηστήριας περιοδείας τους. Κάτι το οποίο μας το θύμησαν και επί σκηνής, λέγοντας μας οτι αυτή ήταν η τελευταία τους εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους. Όμως, η αλήθεια είναι ότι αυτή η εμφάνιση μας φάνηκε λίγο μουδιασμένη για τελευταία. Συγκριτικά και με το 2022 τουλάχιστον. Και ναι, μπορεί ο Kisser να είναι riff-ομηχανή, ο Green -κυρίως στα δικά του κομμάτια- επιβλητικός και το δίδυμο Paulo Jr.-Greyson Nekrutman να δουλεύει άψογα, αλλά ο ήχος τους ήταν αρκετά περιέργος, με συνέπεια μόλις έφτιαχνε το ένα όργανο να ένιωθες να χαλάει το άλλο.
Επίσης, ο Green στα παλιά κλασικά κομμάτια δεν ακουγόταν καλά και σίγουρα δυσκολευόταν. Παρόλα αυτά, ο κόσμος τους απόλαυσε, τα pits είχαν την τιμητική τους, και φυσικά ο απόλυτος χαμός έγινε στο σερί “Territory”, “Refuse/Resist”,”Arise”, “Ratamahatta”, και στο απόλυτο κλείσιμο , όπου όλη πλατεία ταρακουνήθηκε με το “Roots Bloody Roots”. Σίγουρα οι Sepultura θα μας λείψουν. Βέβαια αυτές τις μέρες οι αδελφοί Cavalera περιοδεύουν και όπως φαίνεται δεν θα σταματήσουν σύντομα. Οπότε, η κλασική τους εποχή θα παρουσιάζεται για κάποιον καιρό ακομα ζωντανά.
Το σκοτάδι είχε πέσει πλεον για τα καλά και η πλατεία γέμισε. Κοίταξα λίγο γύρω μου και αυτό που με εντυπωσίασε ήταν ότι είδα πολλά παιδιά. Παιδιά γυμνασίου και λυκείου και ήταν εκεί λογικά πρώτη φορά, για να δουν από κοντά το γερο-Dave. Μικρό μειδίαμα και συγκίνηση από μέρους μου, μέχρι που τα φώτα κλείνουν και οι Megadeth βγαινουν στην σκηνή με το φρέσκο “Tipping Point”. Και κάπου εκεί ακούω τα ίδια πιτσιρίκια με πριν να τραγουδάνε τους στίχους σαν να είναι το μεγαλύτερο σουξέ της μπάντας. Επιστροφή στα παλιά αγαπημένα στα καπάκια με “Hangar 18”, “Wake Up Dead” και “Sweating Bullets”.
Η μπάντα είναι κανονικός οδοστρωτήρας. Ο ηχός ενώ στην αρχή οχι ο καλύτερος, κάπου στο τρίτο κομμάτι έδεσε και έμεινε έτσι μέχρι το τέλος. Κιθάρες για σεμινάριο. Και φυσικά, έχουμε συνέχεια. Το setlist ήταν πολύ καλά δομημένο, με τέσσερα κομμάτια από το νέο ομότιτλο δίσκο και τα υπόλοιπα classics που αγαπάμε (με πολλά να λείπουν, αλλά πού να χωρέσουν όλα).
Διαφορες με πριν δύο χρόνια; Μικρές. Μας χάλασε; Προφανώς και όχι. Και παίχτηκε και ένα τραγούδι άλλης μπάντας, στου οποίου όμως την σύνθεση έχει συμβάλει και o Mustaine. Ο λογος για το “Ride The Lightning” των Metallica, και όπως ένας φίλος είπε «Επιτέλους ακούσαμε ζωντανά καλή μουσική εκτέλεση του "Ride the Lightning». Και έπειτα από αυτό ακόλουθησε η απόλυτη καταστροφή της πλατείας με τα “Tornado Of Souls” (καλύτερο Megadeth κομμάτι) και “Peace Sells”, και για encore, “Symphony Of Destruction” και “Holy Wars... The Punishment Due”. H μπάντα υποκλίνεται, ο Dave μένει μόνος στην σκηνη, μας χαζεύει εμφανώς συγκινημένος και… καληνύχτα σας. Οι Megadeth ηρθαν, μας πήραν τα μυαλά και έφυγαν.
Σαν να ήταν απλά μια Τρίτη... αλλά να έχει περάσει ένα τανκ απο πανω σου.
Η εμφάνιση μπορεί να χαρακτηριστεί ως «εξωγήινη». Ολο το lineup έχει δέσει και συνεργάζεται άψογα, ενώ είναι τρομερό πόσο αβίαστο και φυσικό βγαίνει το παίξιμο κιθάρας στον Dave. Παρόλο το πρόβλημα που αντιμετωπίζει με το χέρι του, το παίξιμό του παραμένει μοναδικό, ενώ ο Teemu Mäntysaari απογειώνει τις κιθάρες. Ξέρω ότι πολλοί πιστεύουν ότι αυτή ήταν τελευταία εμφάνιση των Megadeth στην χώρα μας. Να θυμίσω όμως οτι, αν δεν αλλάξει κάτι, η μπάντα θα περιοδευει μέχρι και το 2029. O Dave είναι ορεξάτος, το live είχε απόλυτη επιτυχία σε προσέλευση (η μεγαλύτερη headline εμφάνισή του στην χώρα μας), οπότε ναι, πιστεύω θα τους ξαναδούμε.
Ενώ έφευγα από την πλατεία είδα πολλά πιτσιρίκια με μεγάλα χαμόγελα και συγκινήθηκα. Θυμήθηκα οτι κάπως έτσι ήμουν και εγώ πριν από περίπου 20 χρόνια, στα πρωτα lives των μεγάλων. Τελικά, δεν άλλαξαν και πολλά. Νέα παιδιά συνεχίζουν να ανακαλύπτουν αυτήν τη μουσική, να την αισθάνονται και να λαχταρούν να δουν ζωντανά τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες. Με συγκινήσατε, άτιμα...
