Αναμφίβολα από τα μεγαλύτερα συναυλιακά γεγονότα φέτος στην χώρα μας, ίσως και στην όλη συναυλιακή μας ιστορία. Η παρουσία των Metallica έφερε, εκτός από μια άρτια συναυλία, και πάρα πολλά σχόλια.
90.000 περίπου κόσμου βρέθηκαν εκεί, σύμφωνα με δήλωση της ίδιας της μπάντας. Ιδρώτας, πώρωση, μουσική. Πέρασαν όλοι καλά; Άξιζε η αναμονή και το «αλμυρό» εισιτήριο; Ακούει Metallica o Λάκης Γαβαλάς; Πόσοι από αυτούς που βρέθηκαν προχθές στο OAΚΑ θα είναι στο Καλλιμάρμαρο, στη μεγάλη ετήσια συναυλία της Άννας Βίσση;
Φυσικά και... δεν βρέθηκα στη συναυλία των Metallica, για τον απλό λόγο ότι δεν ακούω heavy metal. Δεν τους απεχθάνομαι (τουναντίον!), απλά δεν είμαι ακροατής αυτής της μουσικής. Δεν είμαι άσχετος, έχω φίλους χεβυμεταλάδες, έχω ακούσει την δισκογραφία τους, πριν και μετά. Ναι, εννοώ και πριν και μετά από το άλμπουμ με το όνομά τους, αυτό που ανεπισήμως ονομάστηκε από όλους "Black Album". Εκεί που από μία επιδραστική heavy metal μπάντα, που την άκουγαν μόνο οι ακροατές αυτής της μουσικής, έγιναν μια μπάντα που την άκουγαν… όλοι, μα όλοι!
Ως καλός Ελληνάρας γράφω, λοιπόν, και εγώ την άποψή μου, όπως χιλιάδες άλλοι, λυσώντας πάνω στα πληκτρολόγια με ψηφιακή μελάνι και χολή.
Φίλοι μου που ακούν heavy metal, που ήταν στην συναυλία, και που τους εμπιστεύομαι μουσικά, μου μετέφεραν τα καλύτερα όσον αφορά το στήσιμο, τον ήχο, το setlist και την παρουσία της μπάντας επί σκηνής.
Και ναι, στο πλαίσιο του «ένθετου» που κάνουνε στην περιοδεία, στη ροή του προγράμματός τους και που πιθανόν αφορά κάθε χώρα, έπαιξαν «Ζορμπά» και «Δεν Χωράς Πουθενά». Και για να προλάβω τους ξύπνιους, «ο James Hetfield ακούει φανατικά Τρύπες και περίμενε πώς και πώς να βρεθούν Ελλάδα και να παίξουν αυτό, που φυσικά είναι το αγαπημένο του κομμάτι».
Για πάμε τώρα να «μιλήσουμε] για όλα αυτά τα ωραία που έχουν γραφεί αυτές τις μέρες.
Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα από την Ευρώπη που ανακοίνωσε το sold out αυτής της συναυλίας, από πέρσι τέτοιο καιρό περίπου. Και μάλιστα, μόλις δύο μέρες μετά την έναρξη της προπώλησης των εισιτηρίων. Αυτό σημαίνει πρακτικά ένα πολύ μεγάλο κοινό που περίμενε να δει ξανά ή για πρώτη φορά την μπάντα.
Ανάμεσα σε όλο αυτό τον κόσμο, σίγουρα δεν ήταν όλοι χεβιμεταλάδες ή έστω ροκάδες. Το «μπούγιο», οι τάσεις, η ιδέα του «πάμε, θα είναι όλοι εκεί» βρίσκει χώρο, εκτός από τη Μύκονο, την Αράχωβα, την Επίδαυρο, και στις μεγάλες του ΟΑΚΑ συναυλίες.
Ναι, το μέσο εισιτήριο ήταν κατά πολύ ακριβότερο από τα υπόλοιπα μέσα εισιτήρια των άλλων συναυλιών. Ε και; Κάποιοι, ειδικά του μέταλ κοινού (που κατ'εμέ είναι το πιο πιστό και πιο έντιμο) μπορεί να μην πάνε όσο θέλουν διακοπές, να μην ψωνίσουν καινούργια ρούχα, για να ακούσουν από κοντά την αγαπημένη τους μπάντα. Πονηρή ερώτηση: Πόσο άραγε στοιχίζει σήμερα η θέαση κατά άτομο ενός λαϊκού τραγουδιστή/-τριας στο νυχτερινό κέντρο όπου εμφανίζεται;
Ναι, έχουν γεράσει, δεν είναι νέοι. Το ίδιο κι εσύ κι εγώ. Όμως, στο είδος τους και στη φάση τους είναι κορυφαίοι. Δεν το λέω εγώ. Η μουσική ιστορία, η στατιστική και οι αριθμοί το λένε. Πονηρή ερώτηση: Σκέψου όλους αυτούς που σαν τρελοί βρέθηκαν στην τελευταία συναυλία του Ozzy. Μέχρι και εγώ που δεν ακούω μέταλ θα ήθελα να βρίσκομαι εκεί. Εσύ;
Υπάρχουν αρκετά είδη μουσικής που δεν ακούω (έχω βαρεθεί να γνωρίζω ανθρώπους που δηλώνουν ότι ακούνε «ΤΑ ΠΑΝΤΑ» κι όταν σιγά-σιγά τους το αποδομώ, καταλήγουμε σε... άσματα για τετράποδα) από επιλογή. Ε, για αυτά τα είδη δεν με ενδιαφέρουν οι εκδηλώσεις που τα αφορούν και φυσικά δεν έχω λόγο να σχολιάσω αρνητικά ή θετικά αυτούς που θα παραβρεθούν ή όχι, τις τιμές, την ενδυμασία κλπ. Πονηρή ερώτηση: Οι άλλοι γιατί το κάνουν;
Πάντα μα πάντα καταλήγω σε αυτό που μου είχε πεί κατά την διάρκεια μιας όμορφηςκουβέντας μας, ο «τεράστιος» Δημήτρης Πουλικάκος «Καταρχήν, η μουσική είναι μία, ο διαχωρισμός σε είδη είναι εμπορικό και διαφημιστικό εφεύρημα».
Έτσι κι αλλιώς, η μουσική κερδίζει πάντα!
Υ.Γ: Φυσικά και έκανα πλάκα στο κείμενο όσο αφορά τις Τρύπες και τον Heatfield. Οι Metallica, στο πλαίσιο της επικοινωνίας με την ελληνική εταιρεία παραγωγής, θα ενδιαφέρθηκαν ώστε να παίξουν στην χώρα μας, κάποια ελληνικά γνωστά κομμάτια. Το «Ζορμπά» υποθέτω τον ήξεραν, το «Δεν χωράς πουθενά» μπορεί να τους το υπέδειξε η εταιρία παραγωγής ή μπορεί να το διάλεξαν και οι ίδιοι απο κάποια τραγούδια που τους πρότεινε η εταιρεία παραγωγής.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Παύλο Μαυρίδη.