Ακολουθώντας μια διαρκή πορεία πειραματισμού και δημιουργικής περιέργειας, η Σεμέλη Ταγαρά έχει καθιερωθεί ως μία από τις πιο χαρακτηριστικές ανεξάρτητες φωνές της σύγχρονης ελληνικής σκηνής. Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Θεσσαλονίκη, ξεκίνησε να συνθέτει μουσική από την ηλικία των 6, και από τότε αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον ήχο και την έκφραση που τόσο βαθιά την συγκινούν —μια σύζευξη τζαζ, ηλεκτρονικών υφών και avant-garde στοιχείων. Η πορεία της περιλαμβάνει συνεργασίες με καταξιωμένους καλλιτέχνες, εμφανίσεις δίπλα σε ονόματα όπως οι Calexico, Dot Allison, Thalia Zedek και Steve Wynn, καθώς και ένα πολυσχιδές έργο σε performance art, κινηματογραφική μουσική και θεατρικές εγκαταστάσεις, πάντα με έντονη την ανάγκη για σύνδεση και αλήθεια στο καλλιτεχνικό της σύμπαν.
Με την κυκλοφορία του τελευταίου της άλμπουμ "InsaneSane" από τη Fine! Records, η Σεμέλη επιβεβαιώνει τη θέση της ως δημιουργός που αποφεύγει τα στεγανά και την εύκολη κατηγοριοποίηση, χτίζοντας έναν ηχητικό κόσμο όπου το χάος και η αρμονία συνυπάρχουν με τρόπο σχεδόν κοσμικό. Τα πρόσφατα singles "The One" και "1,2,3" προετοιμάζουν τον ακροατή για μια εμπειρία που ξεπερνά την ακρόαση ενός συμβατικού δίσκο, ενώ η ίδια η Ταγαρά δηλώνει ξεκάθαρα ότι η μουσική αποτελεί για εκείνη μια προσωπική και συλλογική πράξη πίστης και ελευθερίας.
Αλλά ας την αφήσουμε να μας τα πει καλύτερα η ίδια.
MixGrill: Η Σεμέλη, ως μυθικό πρόσωπο, φαίνεται ότι εμπλεκόταν σε μια ζωή που περιείχε έρωτες, πάθη, απιστίες, καταστροφές, θάνατο. Υπήρξε μητέρα του Διονύσου, είχε πολλές και διάφορες ίντριγκες, όπως επίσης είχε τόσο ανθρώπινη όσο και θειική υπόσταση και, μεταξύ όλων αυτών, υπάρχει και αστεροειδής με το όνομα «αστεροειδής 86 Σεμέλη» Ερχόμενοι όμως στις μέρες μας, η Σεμέλη Ταγάρα, ως μια αναγνωρισμένη πλέον καλλιτεχνική οντότητα, τι από τα παραπάνω θεωρεί ότι εμπεριέχονται στο καλλιτεχνικό της σύμπαν;
Σεμέλη Ταγαρά: Με ενδιαφέρει η Σεμέλη ως αρχέτυπο, όχι ως μυθολογικό trivia. Μια μορφή που κινείται ανάμεσα στο ανθρώπινο και το άπιαστο, που καίγεται για να γεννηθεί κάτι μεγαλύτερο από την ίδια. Αυτό με αφορά βαθιά. Στη μουσική μου υπάρχει πάντα αυτό το πέρασμα: έκθεση, ρίσκο, μεταμόρφωση. Αν κάτι από τον μύθο υπάρχει στο καλλιτεχνικό μου σύμπαν, είναι η αποδοχή ότι η δημιουργία δεν είναι ποτέ ασφαλής διαδικασία. Όπως άλλωστε και ετυμολογικά σημαίνει: «Αυτή που τιμά κι επιμελείται την ουσίας της».
M.G.: Τι θεωρείς ότι είναι αυτό που σε αρκετά νεαρή ηλικία σε έστρεψε στη μουσική ως τρόπο ζωής και έκφρασης;
Σ.Τ.: Δεν τη διάλεξα συνειδητά. Η μουσική ήταν ο τρόπος μου να καταλαβαίνω τον κόσμο όταν οι λέξεις δεν επαρκούσαν. Ήταν καταφύγιο, αλλά και τρόπος να σταθώ απέναντι στα πράγματα. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν μπορώ να υπάρξω χωρίς αυτήν και απλώς το αποδέχτηκα.
M.G.: Πόσο καταλυτικά και τρόπον τινά «εκπαιδευτικά» πιστεύεις ότι ήταν τα χρόνια με τις ζωντανές εμφανίσεις στο μπαρ Carpe Diem στη Θεσσαλονίκη, και μάλιστα πολλές φορές δίπλα στη φιγούρα του Stefan από τους Big Sleep, ενός καλλιτέχνη που εκείνο τον καιρό γνώριζε σημαντική αναγνώριση;
Σ.Τ.: Πάντα μετράνε τα χιλιόμετρα, οι ώρες πτήσης και με ποιους ταξιδεύεις. Και φυσικά πόσο σε αφορά να μετουσιωθείς μέσα από κάθε διάδραση. Σε μουσικό αλλά και σε φιλικό επίπεδο. Εκείνη η περίοδος με έμαθε τι σημαίνει αντοχή, πειθαρχία και παρουσία. Το να μοιράζεσαι τη σκηνή με ανθρώπους που βρίσκονται σε έντονη δημιουργική φάση σε αναγκάζει να σταθείς στο ύψος σου ή να χαθείς. Ήταν σχολείο, όχι ρομαντικά, αλλά πρακτικά και ανθρώπινα.
M.G.: Σημαντικότατη, βέβαια, είναι και η παρουσία σου μαζί με πολλά άλλα σχήματα στις σκηνές της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο. Θα ήθελα να μας πεις μερικά πράγματα για το κάθε ένα από αυτά τα σχήματα, π.χ. για το αφιέρωμα που πραγματοποιήσατε στον σπουδαίο Leonard Cohen, και κατά πόσο το κάθε ένα από αυτά τα σχήματα σε βοήθησαν στη μετέπειτα πορεία σου και πιθανότατα σε έκαναν να αναγνωρίσεις καταστάσεις τόσο μουσικά όσο και προσωπικά που πιθανώς να μην είχες συνειδητοποιήσει μέχρι τότε.
Σ.Τ.: Έχω τη χαρά και την τιμή να έχω συμπαίξει με εξαιρετικούς μουσικούς κι ανθρώπους. Κάθε σύμπραξη οδηγεί σε σχέση, την οποία τιμώ ανεξαρτήτως μεγέθους ή είδους. Όλα μια μελέτη της ανατομίας της μουσικής και των προσωπικών ορίων. Το καθένα με διαφορετική υπόσταση και λόγο. Κάθε σύμπραξη είναι ένας καθρέφτης. Άλλες σε επιβεβαιώνουν, άλλες σε ξεβολεύουν. Το αφιέρωμα στον Leonard Cohen δεν ήταν φόρος τιμής· ήταν δοκιμασία. Δεν μπορείς να πλησιάσεις τέτοιο υλικό χωρίς να εκτεθείς. Εκεί κατάλαβα πολλά για τα όριά μου, μουσικά και προσωπικά.
M.G.: Σημαντική όμως είναι και η παρουσία με την καλλιτεχνική σου υπόσταση και σε άλλες μορφές τέχνης, όπως θεατρικά, ταινίες μικρού μήκους και ακόμη τη μουσική την οποία συνέθεσες για το Thessaloniki International Short Film Festival. Ως καλλιτεχνικό ον και από τη φύση σου, νομίζω ότι μάλλον δύσκολα θεωρείς κάποια μορφή τέχνης εντελώς αδιάφορη, αλλά αν κάποιος επέμενε να σε ρωτήσει ποια άλλη μορφή της, εκτός της μουσικής, θεωρείς πολύ σημαντική, τι θα του απαντούσες;
Σ.Τ.: Το χορό! Γιατί προηγείται της σκέψης. Είναι σώμα, ένστικτο και χρόνος μαζί. Με επηρεάζει βαθιά στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι το ρυθμό και την παρουσία.
M.G.: Από πολύ νωρίς στο ξεκίνημά σου είχες την τύχη —ή την ατυχία— να συνεργαστείς με μεγάλη πολυεθνική εταιρεία για το δίσκο σου «Γίνετε Άστρα Και Ύστερα Σκόνη». Θεωρείς ότι αυτή η σύμπραξη αποτέλεσε ένα καλό σχολείο για τις περαιτέρω κινήσεις σου σε σχέση με τις δισκογραφικές εταιρείες γενικότερα;
Σ.Τ.: Ήταν ένα απότομο μάθημα για το πώς λειτουργεί η βιομηχανία και πόσο εύκολα η καλλιτεχνική πρόθεση μπορεί να γίνει προϊόν. Δεν το μετανιώνω. Με βοήθησε να καταλάβω ξεκάθαρα τι δεν είμαι διατεθειμένη να θυσιάσω.
M.G.: Έχεις εμφανιστεί κατά καιρούς δίπλα σε διάφορα γνωστά ονόματα από το μουσικό στερέωμα ανά τον κόσμο, όπως οι Calexico, η Dot Allison, η Thalia Zedek, οι Big Sleep, ο Steve Wynn και προσφάτως οι Βρετανοί Red Snapper, μια εμφάνιση που οφείλω να ομολογήσω ότι τη θεωρώ από τις καλύτερές σου ever. Κατά πόσο από όλες αυτές τις εμφανίσεις δίπλα σε τόσο καταξιωμένα ονόματα κέρδισες σε εμπειρία ως μουσικός και πόσο μπορεί να δέχτηκες επηρεασμούς από τις δικές τους τακτικές επί σκηνής; Επίσης, διαχωρίζεις τις εμφανίσεις σου όταν είσαι το main act σε σχέση με τις support εμφανίσεις σου;
Σ.Τ.: Καταρχήν, σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Έμαθα παρατηρώντας. Όχι μόνο πώς στέκονται στη σκηνή, αλλά πώς διαχειρίζονται τον χώρο, το κοινό, τη σιωπή. Δεν διαχωρίζω τις εμφανίσεις μου. Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή είναι προσωπική αναμέτρηση. Δεν με ενδιαφέρει ο ρόλος, αλλά η αλήθεια της στιγμής.
M.G.: Θα ήθελα τώρα να μας περιγράψεις ό,τι εσύ θεωρείς σημαντικό σχετικά με τη σύλληψη και δημιουργία του “Horizon” E.P. και τις διαφορετικές του εκτελέσεις.
Σ.Τ.: Θα σου πω ότι το κομμάτι “Horizon” για μένα είναι πολύ σημαντικό. Βγήκε αβίαστα και θεωρήθηκε ως προπομπός του άλμπουμ “InsaneSane”, χτίζοντας μια γέφυρα στο χρόνο και τον ήχο μου. Μαζί με τις άλλες δύο εκτελέσεις του που περιέχονται στο ίδιο EP, θα έλεγα ότι είναι τρεις καθρέφτες σε ένα σύμπαν. Ήταν σημείο μετάβασης. Βγήκε αβίαστα, σχεδόν αναγκαία. Οι διαφορετικές εκτελέσεις είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου πυρήνα. Δεν τις βλέπω ως παραλλαγές, αλλά ως παράλληλες πραγματικότητες.
M.G.: Φτάνουμε, λοιπόν, και στη χρονιά που λίγο πριν μας αποχαιρέτησε και μας έδωσε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με την πολύ καλή ολοκαίνουρια κυκλοφορία σου “InsaneSane”, η οποία είχε ήδη προαναγγελθεί με τα τραγούδια “The One” και “1,2,3”. Κατά πόσο είσαι ικανοποιημένη από το τελικό αποτέλεσμα του νέου σου πονήματος και κατά πόσο είναι ενθαρρυντικά τα μηνύματα από τον κόσμο που έχει έρθει σε επαφή με αυτήν την κυκλοφορία; Τελικά, πιστεύεις ότι αποτελεί μια νέα κατεύθυνση και μια πιο φρέσκια οπτική στη δισκογραφία σου;
Σ.Τ.: Το “InsaneSane” είναι συνέχεια, όχι ρήξη. Ένα βήμα πιο βαθιά μέσα σε έναν ήχο και μια γλώσσα που με εκφράζουν. Είμαι πολύ ικανοποιημένη γιατί είναι δίσκος ειλικρινής. Τα μηνύματα του κόσμου με συγκινούν, αλλά πιο πολύ με ενδιαφέρει ότι το έργο στέκεται μόνο του στον χρόνο. Φρέσκο θεωρώ αυτό που αντιστέκεται στη γραμμικότητα του χρόνου. Το ίδιο και η οπτική.
M.G.: Η νέα αυτή κυκλοφορία σε βρίσκει και σε νέα δισκογραφική, τη Fine! Records, που από τις κινήσεις της βλέπω ότι δείχνει συνέπεια στην προώθηση τόσο της δουλειάς όσο και, κατά συνέπεια, στη δική σου καλλιτεχνική υπόσταση. Ποιες λοιπόν οι διαφοροποιήσεις που τυχόν παρατηρείς σε σχέση με μια πολυεθνική;
Σ.Τ.: Πιο προσωπικές σχέσεις!
M.G.: Η οπτική πλευρά των τελευταίων σου video clip έχει την καλλιτεχνική πινελιά του Βασίλη Κεχαγιά και, ομολογουμένως, έχουμε ένα ιδιαίτερο τελικό αποτέλεσμα. Θα ήθελα να μου πεις πόσο σημαντικό θεωρείς αυτό το κομμάτι ως μέρος της προώθησης μιας καλλιτεχνικής δουλειάς και επίσης ποιος έχει αναλάβει τα υπόλοιπα που αφορούν τον δίσκο, όπως τα εξώφυλλα, εσώφυλλα και όλα αυτά.
Σ.Τ.: Η εικόνα δεν είναι συμπλήρωμα· είναι προέκταση της μουσικής. Με ενδιαφέρει η συνοχή, όχι το εντυπωσιακό. Η δουλειά του Βασίλη Κεχαγιά, του Δημήτρη Κολιαδήμα, της Semiotik Design συνέβαλαν καθοριστικά σε αυτό!
M.G.: Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι οι μουσικοί που απαρτίζουν την μπάντα σου αυτό το διάστημα είναι, αν όχι η καλύτερη σύνθεση που είχες ποτέ, τουλάχιστον μία από τις καλύτερες. Μου φάνηκε πολύ ξεκάθαρα αυτό στο live με τους Red Snapper, που κι εσύ ήσουν σε top φόρμα όσο και όλοι οι υπόλοιποι, που έδειχναν ότι το χαίρονται πραγματικά. Ποια είναι η δική σου οπτική γι’ αυτό;
Σ.Τ.: Ότι είμαι περήφανη για την ομάδα! Και πάλι σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Είναι μια ομάδα που εμπιστεύομαι απόλυτα. Όχι μόνο ως μουσικούς, αλλά ως ανθρώπους. Αυτό αλλάζει τα πάντα πάνω στη σκηνή.
M.G.: Πόσο μπορείς να αισθάνεσαι ικανοποιημένη από την ανταπόκριση του κόσμου απέναντι στην καλλιτεχνική σου πορεία; Και, μιας που πιστεύω ότι κι εσύ θεωρείς τη μουσική υπέρτατη μορφή επικοινωνίας, πόσο πολύ πιστεύεις ότι υπάρχει πραγματική αλληλεπίδραση μεταξύ εσού και του κοινού, τόσο δισκογραφικά όσο —πιθανότατα ακόμη περισσότερο— επί σκηνής;
Σ.Τ.: Η ανταπόκριση του κόσμου είναι δώρο, όχι δεδομένο. Η πραγματική επικοινωνία συμβαίνει ζωντανά, εκεί που δεν μπορείς να κρυφτείς. Εκεί νιώθω ότι κάτι ουσιαστικό ανταλλάσσεται.
M.G.: Φθάνοντας πλέον σε μια καινούρια χρονιά, όπου λίγο-πολύ όλοι μας κάνουμε ή τουλάχιστον προσπαθούμε να καταστρώσουμε τα πλάνα μας για το πώς θα θέλαμε να πορευθούμε, εσύ έχεις κατά νου κάποια σχέδια για το πώς θα κινηθείς μέσα στο νέο χρόνο και αν τυχόν υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο να το μοιραστείς μαζί μας;
Σ.Τ.: Να συνεχίσω να δημιουργώ χωρίς να εγκλωβίζομαι σε ταμπέλες ή προσδοκίες. Να παραμένω ανοιχτή στο άγνωστο. Να δημιουργήσω μια μαγική μουσική!
M.G.: Ολοκληρώνοντας κάπου εδώ τη συνέντευξή μας και, αφού σε ευχαριστήσω για άλλη μια φορά που μας διέθεσες τον χρόνο σου τόσο ως MixGrill αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, και αφού σου ευχηθώ να συνεχίσεις να βαδίζεις ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος στο φως και στην αισιοδοξία και να κάνεις τις ζωές μας πιο όμορφες με τις μουσικές σου και με ό,τι άλλο αποφασίσεις να ασχοληθείς, θα ήθελα η τελευταία κουβέντα να ανήκει σε εσένα.
Σ.Τ.: Ευχαριστώ για τον χώρο και τον χρόνο! Η μουσική, για μένα, παραμένει πράξη πίστης. Και συνεχίζω.