Στο άκουσμα της ανακοίνωσης αυτής της ημέρας του Release Athens για τις 9 Ιουλίου, σκίρτησαν πολλές καρδιές —μαζί και η δική μου. Οι Pantera επιτέλους ζωντανά σε ελληνικό έδαφος. Ποιος θα το πίστευε;
Ξύπνησαν αμέσως οι μνήμες του 2001, όταν είχε ανακοινωθεί η επικότερη ίσως metal συναυλία για τα ελληνικά δεδομένα: Pantera/Slayer. Μια συναυλία που, λόγω της 11ης Σεπτεμβρίου, δεν έγινε ποτέ. Μετά ακολούθησαν τα τραγικά γεγονότα με τη δολοφονία του Dimebag Darrell, οπότε το όνειρο να δούμε τους Pantera στη χώρα μας είχε εξανεμιστεί εντελώς. Το πιο κοντινό που καταφέραμε να ζήσουμε ήταν το 2013, όταν οι Slayer, πάλι στην Πλατεία Νερού, κάλεσαν στη σκηνή τον Phil Anselmo, που λίγο νωρίτερα είχε εμφανιστεί με τους Down, και έπαιξαν παρέα το “Fucking Hostile”. Λίγα χρόνια αργότερα, απεβίωσε και ο drummer των Pantera, Vinnie Paul, κάνοντας τους οπαδούς ανά τον κόσμο να χάσουν κάθε ελπίδα για κάποιο reunion ή έστω κάποιο tribute.
Ώσπου έφτασε ο καιρός τα εναπομείναντα μέλη, δηλαδή ο Phil Anselmo και ο μπασίστας Rex Brown, με τη συνδρομή των φίλων τους, του θρυλικού Zakk Wylde στην κιθάρα και του Charlie Benante των Anthrax στα τύμπανα, να επαναφέρουν το όνομα των Pantera στη σκηνή.
Και φτάσαμε αισίως στις 9 Ιουλίου. Η Πλατεία Νερού είχε γεμίσει από νωρίς. Όταν καταφέραμε να μπούμε μέσα, οι Bodysnatcher είχαν ήδη ξεκινήσει και ο κόσμος τούς υποδέχτηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν, ωστόσο κάποια κομμάτια τους είχαν ενδιαφέρον. Φυσικά, έδειχναν ενθουσιασμένοι που έπαιζαν μπροστά στο ελληνικό κοινό, και μάλιστα ανοίγοντας για τόσο σπουδαία ονόματα. Σχεδόν πρώτη φορά στην ιστορία του Release βρέθηκα σε συναυλία με συννεφιά και σχετική δροσιά, κάτι που έκανε την παραμονή μας και την αναμονή για τους Trivium ιδιαίτερα ευχάριστη.
Για τους Trivium ό,τι και να πούμε είναι περιττό. Μια μπάντα που έχω δει μερικές φορές σε μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού και πάντα θαύμαζα την ενέργειά τους και τη μουσική τους αρτιότητα. Πάντα κάναμε μεταξύ φίλων αστειάκια με την ομοιότητα του τραγουδιστή Matt Heafy με γνωστό Έλληνα τηλεοπτικό σεφ, αλλά πέρα από την πλάκα, μιλάμε για έναν εξαιρετικό frontman.
Ο Heafy απηύθυνε χαιρετισμό στα ελληνικά, κάτι που ενθουσίασε το κοινό. Για την εμφάνισή τους δεν έχω λόγια. «Καταιγιστικοί» είναι η λέξη που την περιγράφει. Μέσα σε μία ώρα κατάφεραν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τον λόγο για τον οποίο είχαμε έρθει εκείνη την ημέρα. Αυτή είναι η ποιότητα μιας μεγάλης μπάντας: να φαίνεσαι ως headliner ανεξάρτητα από το σε ποια σειρά παίζεις.
Και για εκείνους ήταν μια μοναδική εμπειρία, καθώς, όπως πολλές φορές μας είπαν, παρακαλούσαν για πάνω από 20 χρόνια να παίξουν στη χώρα μας και ήταν πραγματικά ενθουσιασμένοι που αυτό το όνειρό τους έγινε επιτέλους πραγματικότητα. Δεν παρέλειψαν να μας μιλήσουν για το τρομερό ελληνικό φαγητό και για το πόσο ωραία πέρασαν τις μέρες της παραμονής τους εδώ. Όποιος δει τις αναρτήσεις τους στα social, θα καταλάβει ότι κάθε άλλο παρά λόγια του αέρα ήταν.
Σχεδόν όλη τους η εμφάνιση κύλησε κάτω από ψιλόβροχο, αλλά κανείς δεν πτοήθηκε. Τα moshpits ήταν αρκετά, ενώ είχαμε και μερικά καπνογόνα —να χαρώ εγώ τον έλεγχο που κάνετε στην είσοδο, αλλά θα τα πούμε άλλη φορά αυτά. Φυσικά έκλεισαν αυτή την εμβληματική εμφάνιση με τον ύμνο τους, “In Waves”, και με την υπόσχεση ότι μέσα στα επόμενα ένα με δύο χρόνια θα έρθουν στη χώρα μας ως headliners. Για να δούμε.
Η ώρα περνούσε, η βροχή ευτυχώς υποχώρησε και τα πάντα ήταν έτοιμα για το ραντεβού όλων μας με την ιστορία. Η εμφάνιση των Pantera είχε ήδη ξεκινήσει. Να συμπληρώσω εδώ ότι, ενώ δεν είχε ανακοινωθεί sold out, ο κόσμος ήταν πραγματικά πολύς και η μετακίνηση εντός της Πλατείας Νερού ήταν εξαιρετικά δύσκολη, ειδικά για εμάς που είχαμε καβατζάρει ένα ωραίο σημείο σχετικά μπροστά.
Στις οθόνες εμφανίστηκαν οι φιγούρες των εκλιπόντων αδελφών Abbott, οι οποίοι καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας εμφανίζονταν συχνά μέσα από συγκινητικά βίντεο και φυσικά κοσμούσαν και τις κάσες του Charlie Benante.
Το τι ακολούθησε μετά ήταν κυριολεκτικά πόλεμος. Να πούμε εδώ ότι ο ήχος στην αρχή είχε τα θεματάκια του, αλλά ξεπεράστηκαν όλα πολύ γρήγορα. Η τετράδα ήταν σε μεγάλη φόρμα και οι εκτελέσεις των κομματιών εξαιρετικές. Δεν νομίζω ότι μπορούσαν να βρουν καλύτερους μουσικούς για να πλαισιώσουν αυτό το reunion.
Το set ξεκίνησε με το “Hellbound”, ενώ ακολούθησε η τρομερή εισαγωγή του “A New Level”, όπου κυριολεκτικά καταλάβαμε ότι... ο σβέρκος μας θα μας εγκατέλειπε εκείνο το βράδυ. Ο Phil Anselmo, ιδιαίτερα επικοινωνιακός με το κοινό, δεν παρέλειψε να δώσει συγχαρητήρια στους παλιούς οπαδούς της μπάντας, λέγοντας ότι έκαναν καλή δουλειά ως γονείς και τώρα βλέπει και νεαρά άτομα στις συναυλίες τους.
Τα κομμάτια έσκαγαν σαν βόμβες το ένα μετά το άλλο. Καπνογόνα, mosh pits και ξύλο μέχρι τελικής πτώσεως. Τι να πρωτοαναφέρω; Το “I’m Broken”, το “5 Minutes Alone” ή το “Walk”; Μην μιλήσουμε για το τεράστιο wall of death που άνοιξε και κυριολεκτικά χώρισε την Πλατεία Νερού στη μέση στο “Cowboys from Hell”. Και εκεί που μας καληνύχτισαν, επέστρεψαν για να μας αποτελειώσουν με το “Fucking Hostile”.
Σίγουρα ένα από τα highlights του φετινού metal συναυλιακού καλοκαιριού. Και σίγουρα κάπως μπορώ να ηρεμήσω μετά από αυτό, γιατί μπήκε άλλο ένα τικ στη λίστα με τις μπάντες που θέλω να δω.
Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν από το Release Athens Festival.