Σφυροκόπημα από beats, στίχοι με υπαρξιακό ή κοινωνικό νόημα μα σίγουρα αφηρημένη λογική. Μια μπάντα με καθαρόαιμο punk νεύρο σαλλά post-punk, coldwave εκτέλεση. Αυτή είναι οι Dramachine, το σχήμα των Ελένη Μάκκα (Μάντυ) (κιθάρες φωνητικά), Γιώργου Πάλλη (synths, ηλεκτρονικά στοιχεία, φωνητικά) και Χάρη Ζαχαρόπουλου (μπάσο) που ξεκίνησε την πορεία του στην Αθήνα το 2019.
Αφού μας συστήθηκαν με ένα ομώνυμο EP πέντε κομματιών στις αρχές του 2020, λίγο πριν ο κόσμος αλλάξει για τα καλά, και έπειτα με ακόμα ένα «αφιερωμένο» στην πανδημία, κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους, «Συγκινησιακή Πανούκλα» το 2021. Πέρσι συνεργάστηκαν με το Γάλλο Larsovich για το EP "Désir Excès" και την περασμένη άνοιξη μάς χάρισαν το επόμενο full-length άλμπουμ τους με τίτλο «Χορός Του Θανάτου», συνεχίζοντας πλέον χωρίς το Χάρη.
Μετά από τη live παρουσίαση του δίσκου σε Θεσσαλονίκη, οι Dramachine ετοιμάζονται για μία σειρά εμφανίσεων απόψε, 23 Οκτωβρίου, στην Πάτρα, αύριο, 24 Οκτωβρίου, στα Ιωάννινα και το Σάββατο 31 Οκτωβρίου στην Αθήνα. Με αφορμή αυτήν την τελευταία, τους ζητήσαμε να μας πουν δυο λόγια
MixGrill: Πώς ξεκίνησε η ιστορία των Dramachine και πώς προέκυψε το όνομα της μπάντας;
Dramachine: Η ιστορία ξεκινάει σε ένα υπόγειο στην οδό Λένορμαν το 2019, στο στούντιο Ignite, όταν ο Χ., η Ε., και ο Γ. βρέθηκαν για να πειραματιστούν, και να δουν πού θα οδηγηθούν. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία! Όσο για το όνομα, αυτό ήταν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία για τα όσα έμελλε να ζήσουμε παρέα.
M.G.: Αν έπρεπε να περιγράψετε τον ήχο σας σε κάποιον που δεν σας έχει ακούσει ποτέ, τι θα του λέγατε;
D.: Μουσική για τζόκινγκ, μουσική για τα νεύρα στη δουλειά, μουσική για ραγισμένες καρδιές και οριακές προσωπικότητες.
M.G.: Ποιος είναι ο κοινός μουσικός σας παρονομαστής και σε ποιο σημείο διαφωνείτε περισσότερο μουσικά;
D.: Είμαστε και οι δύο φαν των μελωδικών γραμμών, ωστόσο ο Γ. έχει την τάση να προσθέτει πράγματα και η Ε. την τάση να αφαιρεί.
M.G.: Πόσο προσωπικά βιώματα κρύβονται πίσω από τους στίχους σας;
D.: Πολλά, ίσως πάρα πολλά, όπως μάλλον συμβαίνει γενικότερα στους χώρους των τεχνών. Το θέμα, όμως, δεν είναι να μάθει κάποιος, μέσα από τη μουσική μας, περισσότερα πράγματα για εμάς ως πρόσωπα, αλλά να της δώσει μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση και ερμηνεία. Και κάπως έτσι, το «προσωπικό βίωμα» του καλλιτέχνη να μεταμορφωθεί σε προσωπικό βίωμα του ακροατή.
M.G.: Έχει τύχει ένα τραγούδι να πάρει τελείως διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που είχατε αρχικά στο μυαλό σας;
D.: Δεν έχουμε γενικότερα τόσο αυστηρές διαδικασίες σχεδιασμού ή songwriting. Πολλές φορές δεν ξέρουμε από πριν τι είναι αυτό που θέλουμε να γράψουμε, οπότε το ανακαλύπτουμε όταν πια αυτό έχει τελειώσει.
M.G.: Πώς βλέπετε σήμερα την ελληνική rock/alternative σκηνή; Πιστεύετε ότι υπάρχουν αρκετές ευκαιρίες για νέες μπάντες;
D.: Ξεπηδούν, ακόμη και μέσα από όλα τα αυτά τα ερείπια, πολλές νέες μπάντες, το οποίο είναι πολύ ευχάριστο και αισιόδοξο. Ίσως να μην έχουν πια τη μορφή πολυμελών συγκροτημάτων, σαν αποτέλεσμα αφραγκίας, πληθωρισμού, ή και αδυναμίας των ανθρώπων της εποχής μας να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Και όμως, ακόμη και αν δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες, υπάρχει η επιθυμία, και κάπως έτσι έχουμε ακόμα σκηνή, δηλαδή κοινότητες, κουλτούρα αλληλοστήριξης, αρνήσεις.
M.G.: Πόσο σημαντικά είναι τα social media για μια μπάντα σήμερα; Βοηθούν πραγματικά τη μουσική ή δημιουργούν επιπλέον πίεση;
D.: Δημιουργούν επιπλέον αχρείαστη πίεση, και επιπλέον πολλές ώρες εργασίας. Δυστυχώς, είναι αναγκαίο για να υπάρχεις σαν μουσικός, για να κάνεις συναυλίες, να προωθείς τη δουλειά σου κλπ.
M.G.: Μια δυσκολη ερώτηση τώρα: Θα ήθελα να μου πείτε το νόημα του να έχεις μια τέτοια, πιο ιδιαίτερη μπάντα στην Ελλάδα; Παρατηρώ με τα χρόνια ότι συνήθως όσοι είναι να μάθουν κάποιον τον μαθαίνουν και ως εκεί.
D.: Μπορείς πάντοτε να φύγεις έξω, γιατί σίγουρα αν δεν απευθύνεσαι σε τόσο μαζικό κοινό, τα όρια θα τα συναντήσεις κάποια στιγμή, και μάλιστα αρκετά σύντομα. Υπάρχουν, όμως, και διαφορετικές ιστορίες. Δες το παράδειγμα των Selofan. Υπάρχει τόσος κόσμος που τους μαθαίνει τώρα χωρίς αυτοί να έχουν παραιτηθεί από αυτήν ακριβώς την «ιδιαιτερότητά» τους, όπως λες κι εσύ.
M.G.: Προτιμάτε ένα μικρό, γεμάτο venue με έντονη ενέργεια ή μια μεγάλη σκηνή μπροστά σε χιλιάδες άτομα;
Μικρό, γεμάτο, με 200 «νεκρούς» μέσα (σε ένα venue που χωράει μαξ 100 ανθρώπους). Παρόλα αυτά, δεν έχουμε ζήσει και ακριβώς τη δεύτερη περίπτωση, Μπορεί και να την προτιμούσαμε, ποιος ξέρει!;
M.G.: Πόσο διαφορετικά νιώθετε ένα τραγούδι όταν το παίζετε ζωντανά σε σχέση με όταν το ηχογραφείτε;
D.: Είναι δύσκολο να περιγράψεις τη συναισθηματική κατάσταση των συναυλιών. Συνήθως τα συναισθήματα είναι πάρα πολλά και είναι δύσκολο να ταξινομηθούν, άσε που βυθίζεσαι στο παρόν τους. Από την άλλη, όταν ηχογραφούμε, ενθουσιαζόμαστε ή αγωνιούμε, γιατί ακόμα είμαστε σε διαδικασία που φανταζόμαστε το τελικό αποτέλεσμα. Πρόκειται για δύο πολύ διαφορετικές καταστάσεις.
M.G.: Τι θα θέλατε να παίρνει μαζί του ο κόσμος φεύγοντας από ένα live των Dramachine;
D.: Βινύλια, γενικότερα merch... Καλό είναι τα σχήματα να συνεχίζουν να υπάρχουν. Α! Και να νιώθουν σαν να έχουν κολυμπήσει μόλις σε μια παγωμένη θάλασσα.
M.G.: Τι σημαίνει για εσάς η μουσική σε προσωπικό επίπεδο, πέρα από το γεγονός ότι είστε μέλη μιας μπάντας;
D.: MUsIC = LiF3, όπως γράφαμε και στα εφηβικά μας τετράδια.
M.G.: Ποιο συναίσθημα δυσκολεύεστε περισσότερο να εκφράσετε μέσα από τη μουσική σας;
D.: Υπάρχει το ερωτικό συναίσθημα και είναι δύσκολο να εκφραστεί ευθέως, γιατί σε εκθέτει εντελώς στην ευαλωτότητά σου. Συχνά, θα δανειστείς μεταφορές, συμβολικές εικόνες, για να το περιγράψεις πηγαίνοντας... μέσω Λαμίας.
M.G.: Αν μπορούσατε να μιλήσετε στους εαυτούς σας την ημέρα που ξεκινήσατε την μπάντα, τι θα τους λέγατε;
D.: «Μην πίνεις τίποτα μετά τα live».
M.G.: Πού θα θέλατε να βρίσκονται οι Dramachine σε πέντε χρόνια;
D.: Το πενταετές πλάνο περιλαμβάνει: περιοδεία σε βόρεια και νότια Αμερική, (νέο) EP, (νέο) LP, και πολλά ακόμη. Θα τα δείτε εν καιρώ!
Οι Dramachine θα εμφανιστούν στο ΙΛΙΟΝ Plus (Κοδριγκτώνος 17, Αθήνα) την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου, μαζί με τους The Klammers. Περισσότερες πληροφορίες και εισιτήρια εδώ.
*Οι φωτογραφίες ανήκουν στους Μιχάλη Παπαϊωάννου και Βασίλη Φωτίου