Βαθμολογία:
7,5
Τι θα ακούσετε:
jazz, rock
Ας ξεχάσουμε για λίγο το γεμάτο ενέργεια τύπο που έπαιζε μπάσο στα κλασσικά πλέον άλμπουμ των Red Hot Chilli Peppers. Τον ηθοποιό με μικρούς αλλά χαρακτηριστικούς ρόλους σε ταινίες όπως το "My Own Private Idaho", το "The Big Lebowski" και το "Fear And Loathing In Las Vegas". Ακόμα, να ξεχάσουμε και το ταραγμένο παρελθόν του σε ένα συχνά εχθρικό οικογενειακό πλαίσιο, την εφηβεία γεμάτη παραβατικότητα και τη χρήση ναρκωτικών και άλλων ουσιών. Αυτό που θα πρέπει να κρατήσουμε από την ζωή του Flea, κατά κόσμον Michael Balzary, είναι η απόφασή του να μαθαίνει διαρκώς νέα πράγματα, σε μια προσπάθεια να μπορέσει να επιβιώσει. Μόνο έτσι μπορούμε να μπούμε στον πυρήνα του πρώτου προσωπικού του δίσκου "Honora" (είχε προηγηθεί το EP "Helena Burns" το 2012).
Ο Flea προσεγγίζει τη μουσική ως ένα απέραντο και αδιαίρετο σύνολο, με την τζαζ και ειδικότερα την bebop (κυρίως αυτή των Charlie Parker και Dizzy Gillespie) να αποτελεί την πρώτη και παντοτινή μουσική του αγάπη, που τον ώθησε να γίνει μουσικός. Αλλά για να φτάσει στο σημείο να κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ, έπρεπε να εξερευνήσει πραγματικά αυτό το πεδίο, να ξαναπιάσει την τρομπέτα και να καταφέρει να ακολουθήσει τις jazz κλίμακες όλων των μουσικών με τους οποίους μεγάλωσε.
Αυτό που χαρακτηρίζει το "Honora" είναι οι συνεργασίες με πολλούς και διαφορετικούς μουσικούς, με διαφορετικά background από αυτά του Flea. Η συνάντηση ξανά με τον Thom Yorke (καλλιτεχνικού συνεργάτη του Flea από την εποχή των Atoms For Peace), του Nick Cave, του εξαιρετικού Jeff Parker των Tortoise στην κιθάρα, την Anna Buttress στο κοντραμπάσο, τον Deantoni Parks στα ντραμς, το Mauro Refosco στα κρουστά και το Rickey Washington (πατέρας του Kamasi Washington) στο φλάουτο, ο οποίος έχει γίνει κάτι σαν μέντορας του Flea. Καθένας τους αφήνει το δικό του αποτύπωμα στον δίσκο, με τα επιμέρους στοιχεία να δημιουργούν ένα ενιαίο ηχητικό πλαίσιο.
Το "Honora" ξεκινά με το "Golden Wingship", μια εκτεταμένη σύνθεση που φέρνει στον νου την αλληλεπίδραση που μοιράζεται ο Flea με τον John Frusciante. Στο "A Plea" στηρίζεται πλήρως στις τζαζ καταβολές του, με μια πλούσια μπασογραμμή να οδηγεί το κομμάτι υποστηριζόμενη από ντελικάτες μελωδίες. Στιχουργικά, αποτυπώνει το ζοφερό πολιτικό κόσμο στον οποίο ζούμε, με το Flea να κάνει έκκληση για λιγότερο μίσος γύρω μας. Το "Frailed" διασπά εντελώς τη διάθεση, με τα συνθεσάιζερ να θυμίζουν πειραματικά ηλεκτρονικά κομμάτια.
Υπάρχει μια ψυχεδελική υφή που διατρέχει ολόκληρο τον δίσκο, κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένης της τάσης του Flea να αλλοιώνει μουσικά τις συνθέσεις στις οποίες συμμετέχει. Το "Morning Cry" ακολουθεί με μια βραδινή τζαζ ρυθμολογία, γεμάτη αυτοσχεδιαστική αυτοπεποίθηση.
Οι διασκευές του άλμπουμ είναι εξίσου αποκαλυπτικές. Το "Maggot Brain" των Funkadelic διοχετεύει την μουσική πρωτοπορία αυτών μέσα από ένα πιο στοχαστικό πρίσμα, ενώ το "Thinkin' About You" του Frank Ocean έχει μια πονεμένη γραμμή τρομπέτας που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στις νότες. Οι συνεργασίες με τον Thom Yorke και τον Nick Cave προσθέτουν περαιτέρω βάθος, καθώς το "Traffic Lights" συνδυάζει τον Flea και τον Yorke σε μια λεπτή, λατινοαμερικανική μουσική ανταλλαγή, με τη χημεία τους να είναι αναμφισβήτητη. Εν τω μεταξύ, το "Wichita Lineman" βλέπει τον βαρύτονο τρόπο ερμηνείας του Cave να προσπαθεί να μπει στο πετσί της ερμηνείας του Glen Campbell με ανάμεικτα αποτελέσματα.
Λίγο πριν το τέλος, το "Willow Weep For Me" επαναφέρει παραμορφωμένες υφές συνθεσάιζερ κάτω από την εκφραστική τρομπέτα του Flea, πριν το "Free As I Want To Be" κλείσει τον κύκλο του. Η μεταβαλλόμενη δομή του ανοίγει με ελεγχόμενο μουσικό χάος, περνά σε μια διερευνητική μέση, για να καταλήξει σε ένα αποφασιστικό, ήρεμο φινάλε που αντικατοπτρίζει την πορεία της ζωής του Flea. Από τα ταραχώδη νιάτα μέχρι την υπερβολική και ταραχώδη φήμη, το "Honora" μοιάζει λιγότερο με τέλος και περισσότερο με δήλωση προθέσεων.