Βαθμολογία:
7,5
Τι θα ακούσετε:
pop,rock, progressive
Οι Αθηναίοι SPARN DAME που απαρτίζονται από τους Μπάμπη Μουλακάκη σε φωνή/κιθάρα, Κωνσταντίνο Κωνιό σε μπάσο/φωνή και Κώστα Στεργίου σε πιάνο, synths, σαξόφωνο, ντραμς, με την κυκλοφορία του "Bitter Cherry" το 2022 πρωτοεμφανίστηκαν στην εγχώρια εναλλακτική ροκ σκηνή. Ένας δίσκος που έδινε μια εικόνα της μουσικής τους ταυτότητας, με όση βεβαιότητα μπορεί να προσφέρει μια πρώτη κυκλοφορία ενός συγκροτήματος. Με την καινούργια τους δισκογραφική απόπειρα με την ονομασία "LOLLYGAG" (χασομέρι στην αμερικάνικη αργκό) γίνεται φανερό πως οι SPARN DAME έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα για το μουσικό ύφος που υπηρετούν και τον τρόπο με τον οποίο θέλουν να το μεταδώσουν.
Μέσα από τις εννέα συνθέσεις του άλμπουμ, οι SPARN DAME εναλλάσσονται κατά κάποιο τρόπο μεταξύ διαφορετικών μουσικών ειδών, χωρίς όμως το τελικό αποτέλεσμα να μοιάζει ασύνδετο ή παραφορτωμένο. Αντίθετα, αυτή η ποικιλία στα στυλ προσδίδει έξτρα ενδιαφέρον στα τραγούδια, μιας και από τρίλεπτες κλασσικές ροκ δομές πηγαίνουν σε grunge περάσματα, υποψία progressive rock τεχνοτροπιών, αλλά και μιας γενικότερης britpop αισθητικής.
Το ξεκίνημα με το ελληνόφωνο κόμματι «Λουόμενοι» φέρνει κάτι από το κλασσικό ντεμπούτο των «Μωρά Στη Φωτιά», ιδιαίτερα στον τρόπο ερμηνείας του Μουλακάκη, αλλά και στην σύνδεση μεταξύ κιθάρας, μπάσου και ντραμς. Η συνέχεια με το πρώτο single του δίσκου, "Telstar", το οποίο φανερώνει τις αρετές των SPARN DAME και την μουσική τους πρόοδο τα τρία τελευταία χρόνια. Αν και φανερά δομημένο πάνω σε αμερικάνικου ροκ κλίμακες, φέρνει στο νου κάτι που θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει σε κάποιο από τα πρώτα άλμπουμ των "Manic Street Preachers". Συνέχεια με το "Canyon Yawn", μια σύνθεση που αναδίδει ένα garage punk άρωμα.
Το "Living in Alegoria" είναι το πρώτο πραγματικό highlight του δίσκου. Ψυχεδελική αύρα, υποψία progressive rock και ενδιαφέροντες στίχοι συμβάλλουν σε ένα ολοκληρωμένο τραγούδι που αναδεικνύεται και με τα σε σημεία οπερετικά φωνητικά. Τα "He Who Fleets" και "Jewels" αποτυπώνουν το ψάξιμο των SPARN DAME για μουσικές πέρα από τα συνηθισμένα, με ωραία παιξίματα και το κάτι έξτρα από πιάνο και σαξόφωνo, που δίνουν μια πιο ταξιδιάρικη διάσταση στις συνθέσεις.
To "Sudden Encounter" βαθαίνει ακόμα περισσότερο το μουσικό ύφος του γκρουπ, βάζοντάς μας για τα καλά στον ηχητικό τους κόσμο, για να ακολουθήσει το καλύτερο τραγούδι του δίσκου, "Ennui Possible". Διαφορετικό από τα προηγούμενα, με έντονες επιρροές από τη σκηνή προοδευτικού ροκ της δεκαετίας του '70 με συγκροτήματα σαν τους Genesis, King Crimson και Van Der Graaf Generator, ανεβάζει συνολικά το LOLLYGAG και είναι η απόδειξη της ωρίμανσης της μπάντας. Το κλείσιμο με το δεύτερο ελληνόφωνο τραγούδι του άλμπουμ, «Κάποτε Είδα Ένα Πιάνο», κλείνει το μάτι στην δυνατότητα μεγαλύτερης εμπλοκής με τον ελληνικό στίχο στο μέλλον των SPARN DAME.