Απόγευμα Παρασκευής στο Shoreditch του Λονδίνου, βολτάραμε και ψάχναμε το Village Underground, μία παλιά, ψηλοτάβανη αποθήκη που πλέον στεγάζει έναν πολυχώρο πολιτισμού. Ο καιρός ευτυχώς ήταν με το μέρος μας, κάνοντας την αναζήτηση πολύ ευχάριστη.
Τελικά, ξετρυπώσαμε το μέρος κοντά σε ένα πολυώροφο πάρκινγκ καλυμμένο με γκράφιτι. Μπήκαμε στην ουρά, πλάι σε μακρυμάλλικα αγόρια που φορούσαν παντελόνια τζιν καμπάνα, μπότες και western πουκάμισα, και σε κορίτσια που στιλιστικά κινούνταν κάπου μεταξύ του απόλυτου μαύρου και μίας φανταχτερής φλοράλ πολυχρωμίας. Μαζί περιμέναμε την εμφάνιση των Καλιφορνέζων The Growlers, την πρώτη τους επί βρετανικού —και εν γένει ευρωπαϊκού— εδάφους εδώ και έξι χρόνια. Απούσα δυστυχώς η Ελλάδα από αυτή την ευρωπαϊκή περιοδεία, με τις τελευταίες εμφανίσεις των Αμερικανών στη χώρα μας να είναι πάνω από 10 χρόνια πριν (με sold out εμφανίσεις, μάλιστα, στην Αθήνα).
Βέβαια, στα πηγαδάκια έξω από τη συναυλία (αλλά και σε διαδικτυακές κοινότητες) έγινε πολύ σούσουρο για το αν μπορούμε πράγματι να μιλάμε για μία εμφάνιση των The Growlers, αφού από το αρχικό lineup έχει απομείνει μόνο ο τραγουδιστής Brooks Nielsen. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί και σε μία σόλο καριέρα, παίζοντας τραγούδια δικά του και της μπάντας στις εμφανίσεις του. Πέρσι κυκλοφόρησε νέο υλικό ως The Growlers μετά από χρόνια, έχοντας αποκτήσει τα σχετικά δικαιώματα από τα υπόλοιπα πρώην μέλη, και πλέον σε αυτό το project τον συνοδεύουν οι J.D. Carrera (κιθάρα), Cole Riddle (πλήκτρα, congas), Richard Gowen (ντραμς), Max Kaplan (μπάσο) και Thomas Hunter (κιθάρα).
Πάντως, αυτό το γεγονός δεν φάνηκε να κάμπτει τον ενθουσιασμό της ομήγυρης, που περίμενε να πάει 19:00 για να βγει ο Brooks και η παρέα του στη σκηνή, χωρίς support σχήμα. Έτσι και έγινε. Προσαρμοσμένοι στα ήθη της χώρας που τους φιλοξενούσε, οι The Growlers βγήκαν στη σκηνή με απόλυτη ακρίβεια και ξεκίνησαν με το “Drinkin’ The Juice Blues”, ένα κομμάτι desert blues που πρακτικά διασκευάζει το “Aldhechen Manin” των Τουαρέγκ Tinariwen, που έχουμε απολαύσει και θα ξανα-απολαύσουμε στην Αθήνα.
Η επόμενη πεντάδα κομματιών μάς έβαλε για τα καλά στο ηχητικό τοπίο του συγκροτήματος, με τις μελαγχολικές, κοφτές κιθάρες του “Big Toe”, την απόκοσμη ατμόσφαιρα των “Nosebleed Sun” και “Badlands”, και τα desert blues του “Tijuana”. Όλα αυτά, πριν τη διασκευή στο αμφιλεγόμενο country τραγούδι “Psycho” του Eddie Noack, που μιλά για έναν κατά συρροή δολοφόνο με ασταθή ψυχολογία.
Τόσο δισκογραφικά όσο και χρονικά, το setlist ήταν καλοζυγισμένο ως προς τις απαιτήσεις ενός κοινού που είχε χρόνια να δει την μπάντα και ζητούσε να ακούσει όσο περισσότερα και διαφορετικά κομμάτια γινόταν. Από τις περσινές κυκλοφορίες, μας χάρισαν τα “Crisis”, “Jack The Knife” και “Feel My Funk”. Ακόμα, είχαμε την ευκαιρία να εντοπίσουμε τις ‘60s psychedelic pop επιρροές των Αμερικανών, με κομμάτια σαν το “One Million Lovers”, το “Monotonia” αλλά και τη διασκευή στο “Some Velvet Morning” των Lee Hazlewood και Nancy Sinatra. Και φυσικά, την πιο indie rock πλευρά τους (με εκφάνσεις beach rock), με κομμάτια όπως τα “I’ll Be Around” και “City Club" (σε παραγωγή του Julian Casablancas των The Strokes), το “Orgasm Of Death” και το “Nobody Owns Of You”.
Μοναδικό μελανό σημείο το ότι δεν ακούσαμε ποτέ δύο από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια της μπάντας, το "Chinese Fountain" και το "Empty Bones", πιθανότατα επειδή τα φυλούσε για την εμφάνισή της την επόμενη μέρα στο ίδιο μέρος.
Σε όλα αυτά, επίκεντρο η φωνή του Brooks. Βραχνιασμένη, βαρύθυμη μα πάντα μελωδική, φάνηκε πως ήταν υπεραρκετή για να διαλυθούν οι όποιες αμφιβολίες ότι αυτή ήταν όντως μία συναυλία των The Growlers. Το όλο… πακέτο συμπλήρωσε η αλέγκρα του εμφάνιση (μπερές, καρό μπλέιζερ με μπλουζάκι Playboy) και η μετρημένη αλλά γεμάτη ευγνωμοσύνη επικοινωνία με τον κόσμο που έσπευσε να τον δει. Ένα εκκωφαντικό “We f***in’ missed ya!” που ήρθε από το πίσω μέρος του venue ήταν η καλύτερη ανταπόδοση.
Οι υπόλοιποι μουσικοί στη σκηνή, αντίθετα, αφοσιώθηκαν αποκλειστικά στα εκτελεστικά τους καθήκοντα, αναγνωρίζοντας τον τραγουδιστή σαν την πραγματική ψυχή του συγκροτήματος. Το μπάσο και τα ντραμς μάς βοήθησαν να κουνηθούμε, ενώ η «βρωμιά» στις κιθάρες και τα πλήκτρα έφτιαχναν ατμόσφαιρα. Όλα αυτά, πακέτο με την καλή ακουστική του Village Underground, χάρισαν μία συναυλία που ήταν απολαυστική και από ηχητικής άποψης.
Στο encore (“That part of the show where we pretend to go and you clap”, είπε χαριτολογώντας ο Brooks) ακούστηκαν πέντε κομμάτια. Το «σπάνιο» “Kick The Habit Of Dredd”, το “Row”, το “Feel My Funk”, καθώς και δύο από το “City Club” —το άλμπουμ που υπερεκπροσωπήθηκε στη συναυλία: “Vacant Lot” και “Night Ride”.
Με αυτό το κομμάτι, που μιλά για θολές αναμνήσεις από ράθυμα βράδια σε κλαμπ, μας άφησαν μετά από περίπου ένα δίωρο να ετοιμαστούμε για το δικό μας παρασκευιάτικο night ride.
Όλα όπως αναμένονταν, λοιπόν. Μία αγνά “beach goth” βραδιά (ο όρος έχει καθιερωθεί από την μπάντα, για να περιγράψει το υβριδικό της ύφος), οργανωμένη αλλά και αυθόρμητη, μουντή αλλά και μποέμικη. Σαν το αχανές Λονδίνο που μας περίμενε έξω.
Setlist-The Growlers
- Drinkin' the Juice Blues (Hashima)
- Big Toe
- Nosebleed Sun
- Badlands
- Tijuana
- Psycho (Eddie Noack cover)
- Love Test
- Monotonía
- One Million Lovers
- Jack The Knife
- Nobody Owns You
- When You Were Made
- Problems III
- Orgasm Of Death
- Some Velvet Morning (Nancy Sinatra & Lee Hazlewood cover)
- Wet Dreams
- Crisis
- City Club
- I'll Be Around
- Kick the Habit of Dredd
- Row
- Feel My Funk
- Vacant Lot
- Night Ride
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Κωστή Κοτσώνη και στο mixgrill.gr.