Η 25η Ιουλίου δεν ήταν απλώς άλλη μια συναυλιακή βραδιά του Release Athens στην Πλατεία Νερού, ήταν η τελευταία. Ο κόσμος κατέκλυσε το χώρο από νωρίς, με ουρές που έδειχναν ξεκάθαρα πόσο σημαντική θεωρούσε το κοινό αυτήν τη βραδιά. Όταν καταφέραμε να μπούμε μέσα, οι Epica μόλις είχαν ξεκινήσει το σετ τους και ο κόσμος τούς υποδέχθηκε με χαρά, γεμίζοντας τις πρώτες σειρές παρά τη ζέστη.
Οι Ολλανδοί έδωσαν ένα δουλεμένο 45λεπτο, ισορροπώντας ανάμεσα στο "Aspiral" και σε παλιότερα κομμάτια όπως το "Cry for the Moon", με τη Simone Simons να κρατά τη σκηνή και τον Coen Janssen να κλέβει την παράσταση στα πλήκτρα και στο keytar του.
Ένα μεγάλο μέρος του κοινού, όμως, είχε έρθει κυρίως για τους Savatage, μια μπάντα που έναν χρόνο νωρίτερα είχε παίξει στη Βόρεια Ελλάδα, στο Rockwave Festival στο Terra Republic, ας πούμε κοντά… στη Θεσσαλονίκη, μετά από 23 ολόκληρα χρόνια απουσίας από τα ελληνικά χώματα. Ομολογώ πως προσωπικά με ξένισε το γεγονός ότι θα έβλεπα Savatage χωρίς τον Jon Oliva στη σκηνή, τόσο που στιγμές-στιγμές σκεφτόμουν αν άξιζε τελικά να δώσω το παρόν. Τελικά, όμως, η παρουσία του, έστω και μέσα από την οθόνη, αποζημίωσε τους πάντες: οι bandmates του κάλυψαν επάξια το κενό του, και η στιγμή που εμφανίστηκε στο video wall πριν το "Believe" αποτέλεσε ίσως την πιο συγκινητική στιγμή όλης της βραδιάς, με το κοινό να μην μπορεί να κρατήσει τα δάκρυά του.
Το σετ των Savatage, γύρω στα 80'-82', ήταν γεμάτο εκπλήξεις: "Jesus Saves", "Sirens", "Strange Wings", αλλά και σπανιότερες επιλογές όπως τα "Lights Out" και "Miles Away". Το κλείσιμο με "Gutter Ballet", "Edge of Thorns", "Hall of the Mountain King" και "Power Of The Night" ήρθε να επιβεβαιώσει για ακόμα μια φορά γιατί οι Savatage παραμένουν, σχεδόν ομόφωνα, η κρυφή αγαπημένη μπάντα κάθε metalhead στην Ελλάδα.
Για τους Sabaton τα έχουμε ξαναπεί πολλές φορές. Μπορεί να μην είναι η αγαπημένη μου μπάντα, αλλά δεν μπορώ να μην θαυμάζω το μεγαλείο των εμφανίσεών τους κάθε φορά που τους βλέπω ζωντανά. Θεαματικό σκηνικό, pyro show, χορωδίες, ασταμάτητη ενέργεια.
Παρά τα αρχικά θέματα στον ήχο, το σετ ανέβηκε σταδιακά με κομμάτια όπως "Ghost Division", "Night Witches" και "Templars", κλείνοντας με το εμπνευσμένο από την ελληνική ιστορία "Coat Of Arms" και το μαζικό singalong του "To Hell And Back".
Πέρα από τις εμφανίσεις, η βραδιά σηματοδότησε και το τέλος μιας δεκαετίας για το Release Athens στην Πλατεία Νερού. Μια ολόκληρη εποχή metal και όχι μόνο καλοκαιριών κλείνει εδώ με κάποια νοσταλγία,γιατι όπως και να το κάνεις, η Πλατεία Νερού ήταν όμορφος χώρος και, παρά τις δυσκολίες του, τον αγαπήσαμε. Ωστόσο, ο νέος χώρος που θα φιλοξενήσει το αγαπημένο μας φεστιβάλ (επικρατέστερη επιλογή το Μαρκόπουλο) ελπίζουμε οτι όχι μόνο θα σταθεί αντάξιος των αναμνήσεων που μας άφησε η Πλατεία Νερού αλλά και ότι θα αποτελέσει και το επόμενο βήμα ώστε αυτή η διοργάνωση να μεγαλώσει και να μας χαρίσει τις μελλοντικές μας συναυλιακες αναμνησεις.
Κρίμα… και πάνω που βρήκα καλές καβάτζες για πάρκινγκ...
Αντίο Πλατεία Νερού… Καλό καλοκαίρι!
*Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν από το Release Athens Festival.