Βρεθήκαμε στο υπόγειο του Θέατρου Τέχνης Κάρολος Κουν και παρακολουθήσαμε την παράσταση «Σιωπή», με πρωταγωνίστριες την Τζωρτζίνα Δαλιάνη και την Καλλιρρόη Μυριαγκού, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή και σενάριο Γρηγόρη Λιακόπουλου. Είναι μια ιστορία της σύγχρονης ζωής που ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία. Η συμβίωση και οι δυσκολίες της σε συνδυασμό με τον σύγχρονο τρόπο ζωής έχουν καταστήσει δύσκολες τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και την επικοινωνία.
Ο Γρηγόρης Λιακόπουλος παίζει με τη σιωπή τους για να καταδείξει και να κατακρίνει τον σύγχρονο τρόπο ζωής, που έχει αντικατασταθεί από την εικονική πραγματικότητα, επιλέγοντας αριστοτεχνικά να παρεμβάλλει σκηνές από κινηματογραφικές ταινίες, μιας και οι δύο πρωταγωνίστριες είναι ηθοποιοί. Ένα παιχνίδι που είχαμε ως παιδιά και τώρα ο σεναριογράφος το φέρνει στο θέατρο για να συγκινήσει τις ψυχές των θεατών, μα πιο πολύ να τους βάλει σε μια διαδικασία εσωτερίκευσης και αναζήτησης ενός άλλου εαυτού, αυτού των δύο πρωταγωνιστών. Μέσα από το σενάριο βλέπουμε συμπεριφορές τοξικές και χειριστικές, που όλοι έχουμε ζήσει ή συναντήσει κάποια στιγμή στη ζωή μας, καλυμμένες με τον μανδύα της αγάπης και του νιασίματος. Ο φόβος της μοναξιάς, η εκπλήρωση των ονείρων είναι κάποια ακόμη διακυβεύματα του έργου που μιμείται τη ζωή.
Το έργο αφορά σε μια πρωτότυπη ιδέα του Γρηγόρη Λιακόπουλου, που περνάει το μήνυμα πως μέσα στον πολύ θόρυβο της κοινωνικής συνάφειας, καμιά φορά η σιωπή μπορεί να πει πολύ περισσότερα και να αναδείξει πιο ουσιώδη μηνύματα. Το σενάριο έχει καθαρά φιλοσοφική διάθεση με στιγμές γέλιου, για να ελαφρύνει λίγο το κλίμα και να έχει ο θεατής τον χρόνο να ενστερνιστεί αυτά που άκουσε. Ο περίεργος τρόπος επικοινωνίας, εναλλακτικός θα μπορούσαμε να πούμε, των δύο ηρωίδων είναι που φέρνει σε αμηχανία το θεατή, καθώς τον βάζει να σκεφτεί τα «γιατί» και τα «πώς» του έργου.
Σ ένα έργο με ένταση και σιωπή, τρέλα και λογική, συναίσθημα και πρακτικότητα, οι ηρωίδες μας έρχονται αντιμέτωπες με τα όνειρα και τις επιθυμίες τους, τις σιωπές και τις πράξεις τους και στο τέλος η μία με την άλλη. Η σχέση αλληλεξάρτησης που έχουν, και που στη σημερινή κοινωνία είναι παντού, δυσχεραίνει τις σχέσεις τους όταν η μία προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τη χρυσή φυλακή που έφτιαξαν μόνες τους.
Η Καλλιρρόη Μυριαγκού και η Τζωρτζίνα Δαλιάνη, δύο συγκάτοικοι με διαφορετική ματιά για τη ζωή, και συνάδελφοι ηθοποιοί που έχουν άλλη θέαση του επαγγέλματός τους και προσπαθούν να επιβιώσουν, έρχονται σε αντιπαράθεση με την ίδια τη ζωή και την τριβή με την καθημερινότητα και στο τέλος ο χαρακτήρας και τα όνειρα της μιας συγκρούονται αντίστοιχα με τον χαρακτήρα και τα όνειρα της άλλης. Δυναμικές και ευαίσθητες, λογικές και συναισθηματικές, αποδίδουν άριστα τη φράση: «το νόμισμα έχει δύο πλευρές».
Ο Θοδωρής Αμπαζής, θέλοντας να δώσει «ανάσες» στο θεατή, δεν φορτίζει με βαρύ σκηνικό, το σαλόνι του σπιτιού τους. Αντιθέτως, το σκηνικό είναι λιτό, καθώς η ψυχοσύνθεση των ηρώων και το σενάριο είναι αυτά που πρέπει να τραβήξουν το θεατή. Κάποια σημαντικά στοιχεία είναι: η στολή της μπανάνας, τα χειρόγραφα κάποιου ρόλου, η τηλεόραση, ένα εισιτήριο που γίνεται «το μήλο της έριδος».
Η υπόθεση του έργου:
Δύο γυναίκες, ηθοποιοί που αναλώνονται σε προχειροδουλειές, συγκατοικούν εδώ και χρόνια σε ένα μικρό διαμέρισμα. Πλέον επικοινωνούν κωδικοποιημένα, ελλειπτικά, έμμεσα. Οι καθημερινές συζητήσεις και οι τυπικές κουβέντες έχουν πλέον αντικατασταθεί από την αδιάκοπη αναπαραγωγή σκηνών από κινηματογραφικές ταινίες. Η αναπαράσταση της ζωής έχει υποκαταστήσει την ίδια τη ζωή. Όταν όμως η μία προσπαθήσει να απεγκλωβιστεί από τη συνθήκη αυτή, θα αναγκαστεί να επανεφεύρει κάθε κώδικα επικοινωνίας που γνωρίζει, μαζί και τον εαυτό της.