Όπως, λοιπόν, σας είχαμε υποσχεθεί στο άρθρο μας για τους Wipers, έφτασε η ώρα να αποδώσουμε έναν εξίσου μεγάλο φόρο τιμής σε μια ακόμη σπουδαία μπάντα που έμελλε να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε για πολλούς και διάφορους λόγους. Μας έρχονται και αυτοί από την ίδια πόλη, το Portland του Oregon.
Κυρίες και κύριοι, οι σπουδαίοι Dead Moon!
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα και πιο αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα του αμερικανικού underground —και, γιατί όχι, του παγκόσμιου, μιας και η φήμη τους είχε ξεπεράσει τα όρια των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το τρίο αυτό, λοιπόν, ξεκίνησε την πορεία του το 1987 και αποτελούνταν από τους Fred Cole στην κιθάρα και στα φωνητικά, τη γυναίκα του Fred, Kathleen "Toody" Cole, στο μπάσο και στα φωνητικά, και τον Andrew Loomis στα τύμπανα.
Ο Fred Cole, από τις πιο παλιές καραβάνες στην αμερικανική underground σκηνή, είχε ήδη γνωρίσει μια κάποια επιτυχία με το συγκρότημα Lollipop Shoppe, των οποίων το τραγούδι "You Must Be A Witch" είχε γίνει γνωστό, και μάλιστα το συγκρότημα είχε παίξει ως support band στους τιτανοτεράστιους Doors!
Ας δούμε, όμως, αναλυτικά τις μπάντες που έπαιξε ο Fred πριν τους Dead Moon, που είναι ουκ ολίγες.
Little Red Rooster, The Lords —που για κάποιο διάστημα αποτέλεσαν backing band για κάποιον... Frank Sinatra Jr!— The Weeds, οι οποίοι θα έπαιζαν στο San Francisco ως support στους Yardbirds —ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν, γιατί όταν έφτασαν στο περιβόητο club Fillmore κανείς δεν είχε ιδέα για αυτούς και τους πέταξαν έξω!
Οι The Weeds μεταλλάχθηκαν στους Lollipop Shoppe. Ακολούθησαν οι Underground Railroad, οι Cole Bazzel, οι πιο γνωστοί Zipper, οι Albatross, οι King Bee, που πριν ένα-δύο χρόνια είχε επανακυκλοφορήσει ο δίσκος τους και στη χώρα μας, οι The Rats με την Toody στο μπάσο, όπως το ίδιο συνέβη και με τους Desperate Edge, και οι Western Front.
Ένα από τα κύρια και πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των Dead Moon αποτελούσε σίγουρα ο ήχος τους, ειδικότερα στις κυκλοφορίες τους. Μιλάμε για μονοφωνικές ηχογραφήσεις που δημιουργούσαν με τα ανάλογα μηχανήματα ήχου τα οποία διέθετε ο Fred Cole, και μάλιστα ήταν τα ίδια με τα οποία οι σπουδαίοι Kingsmen είχαν ηχογραφήσει ένα από τα πιο κλασικά standards του garage punk, το περίφημο τραγούδι τους "Louie Louie".
Ήχος ωμός και ακατέργαστος, εντελώς «ξεγυμνωμένος» από περιττά στοιχεία, ατόφιο garage punk υψηλών οκτανίων, κάτι που το διαπιστώσαμε και δια ζώσης όσοι τους είδαμε ζωντανά. Προσωπικά μιλώντας, τους είχα δει όλες τους τις φορές, είτε ως Dead Moon είτε αργότερα ως Pierced Arrows, στη Θεσσαλονίκη και μία φορά στο An Club στην Αθήνα.
Το πρώτο τους live έγινε στις 17 Οκτωβρίου 1987. Έπαιξαν μετά από μερικούς stand up κωμικούς που όταν τελείωσαν το show τους, ο περισσότερος κόσμος αποχώρησε, και έτσι έπαιξαν μπροστά σε τρία άτομα και στον μπάρμαν.
Το πρώτο τους επτάιντσο με τα τραγούδια "Parchment Farm/Hey Joe" «κόπηκε» το 1988 στην περίφημη αυτή μηχανή του 1954 Presto-88 mono disc cutter, η οποία βρέθηκε στην κατοχή τους όταν η Toody αποφάσισε να την κάνει δώρο στον Fred για τα 39α γενέθλιά του.
Το 1988 αποδείχτηκε ιδιαίτερα παραγωγικό, μιας και κυκλοφόρησαν και το δεύτερο επτάιντσο τους, και αυτό, όπως και το πρώτο τους, για τη δική τους εταιρεία, την Tombstone Records. Περιείχε τα τραγούδια "Don't Burn The Fire”/”Can't Help Fallin’ In Love".
Την ίδια, λοιπόν, χρονιά κυκλοφόρησε και η πρώτη ολοκληρωμένη τους δουλειά, το LP με τον τίτλο “In The Graveyard”, ο οποίος περιλαμβάνει, εκτός από τα τέσσερα τραγούδια των επτάιντσων, και μερικά ακόμη διαμάντια που μας προϊδεάζουν ότι έχουμε να κάνουμε με ένα σπουδαίο συγκρότημα: "Graveyard", "Dead In A Saddle", "Remember Me".
Ένα ακόμη single ακολούθησε και περιλάμβανε τα "Black September/Echoes To You".
Το "Echoes To You" κυκλοφόρησε επίσης δωρεάν σε κασέτα με το καναδέζικο περιοδικό “With What Wave”, σε μια συλλογή με τον τίτλο "What's All The Fuzz About".
Έναν χρόνο μετά, κυκλοφόρησε η δεύτερη δουλειά τους, “Unknown Passage”, που περιείχε μια σειρά από τραγούδια που έμελλε να καθιερωθούν ως κλασικά τόσο στο ρεπερτόριό τους όσο και στις ζωντανές τους εμφανίσεις: "Dead Moon Night", "54/50 Or Fight" και βέβαια η διασκευή τους στο κλασικό "Time Has Come Today".
Επίσης, κυκλοφόρησαν και τα επτάιντσα "D.O.A./Dagger Moon" και το "Walking On My Brain", για μια συλλογή του περιβόητου περιοδικού “Ptolemaic Terrascope”.
Το ίδιο έτος, κυκλοφόρησαν και πάλι για την Tombstone Records το δίσκο τους “Defiance”, μια δουλειά στην οποία πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις τραγούδια. Τι να πρωτοπείς για ύμνους όπως τα "Dagger Moon", "Walking On My Grave", "Kicked Out - Kicked In", "Johnny's Got A Gun";
Το 1990 αποτέλεσε και μια χρονιά-ορόσημο για τους Dead Moon, μιας και σήμανε τη συνεργασία τους με τη γερμανική ανεξάρτητη δισκογραφική Music Maniac του Hans Kesteloo, ο οποίος μαζί με τη γυναίκα του Angela είναι αυτοί που έκαναν το συγκρότημα ευρύτερα γνωστό. Ο πρώτος δίσκος που ηχογράφησαν για τη Music Maniac ήταν ουσιαστικά οι συλλογές “Dead Moon Night” και “Thirteen Of My Hook”, κυκλοφορώντας παράλληλα και σε επτάιντσο flexi disc για το γερμανικό περιοδικό “Hartbeat Magazine” μαζί με το συγκρότημα La Secta.
Η καταλυτική, όπως αποδείχθηκε, χρονιά του 1990 ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία ενός δίσκου με τον unofficial τίτλο “Live From Beyond”, ουσιαστικά δύο δεκάιντσα σε ένα split box μαζί με μια άλλη σπουδαία μπάντα από το Portland, τους Napalm Beach, σε μια limited edition κυκλοφορία 800 αντιτύπων ·και επίσης έναν ακόμη μικρό δίσκο που περιλαμβάνει σε ζωντανές εκτελέσεις τα "I'm Wise/She Must Be A Witch" (των Lollipop Shoppe) σε μια δωρεάν συλλογή για το επίσης γερμανικό περιοδικό Goar.
Η επόμενη χρονιά ήρθε με τη διπλή κυκλοφορία, τόσο σε βινύλιο όσο και σε DVD, του “Live Evil”, που όπως λέει και ο τίτλος του, αποτυπώνει ανάγλυφα το πόσο καταιγιστικοί ήταν οι Dead Moon και επί σκηνής, κάτι που ευτυχώς σταθήκαμε πολύ τυχεροί ώστε να το διαπιστώσουμε και με τα ίδια μας τα μάτια αρκετές φορές.
Την ίδια χρονιά επίσης κυκλοφόρησαν ένα ακόμη single με τα "Over The Edge" (διασκευή Wipers)/"In The Altitudes", αυτήν τη φορά και πάλι για τη δική τους εταιρεία, την Tombstone, όπως και μια ακόμη κανονική κυκλοφορία, τόσο για την Tombstone όσο και την Music Maniac, με τον τίτλο “Stranded In The Mystery Zone”, με επίσης πολύ σημαντικά τραγούδια όπως τα "Sorrow's Forecast", "Clouds Of Dawn", "Castaways" και στη CD εκδοχή του το προαναφερόμενο σινγκλάκι. Και ακόμη, συμπεριέλαβαν το τραγούδι τους "I'm On My Own" για τη συλλογή The Fourth Adventure του δανέζικου περιοδικού Adventure Magazine.
Τα επόμενα τρία albums είναι όλα homemade ηχογραφήσεις, όπως και το “Stranded In The Mystery Zone”, με το mastering να το έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο Fred Cole, σπιτικές ηχογραφήσεις, κάτι που, όπως προείπαμε, ήταν μια αγαπημένη τους διαδικασία και επιλογή.
Φτάσαμε αισίως στη χρονιά του 1992, όπου έχουμε τις εξής κυκλοφορίες: σε μορφή single τα "Fire In The Western World/Room 213" και το άτιτλο promo με έξι τραγούδια πριν την κυκλοφορία μιας ακόμη ολοκληρωμένης δουλειάς που ονομάστηκε “Strange Pray Tell”, μια δουλειά όπου συνεχίζουν να ηχογραφούν σπουδαία τραγούδια όπως τα "Fire In The Western World", "Going South", "Play With Fire", με αρκετές διαφοροποιήσεις τόσο στα τραγούδια όσο και στα artwork στις βινυλιακές και στις CD εκδοχές, πάντα για την Music Maniac.
Συνεχίζουμε ακάθεκτοι και το 1993 έχουμε τα singles "Day After Day/It's O.K." για την Tombstone και το "Dirty Noise/Dark Deception" για την εμβληματική Sub Pop Records από το Seattle.
Σε συλλογές βρίσκουμε το "Goin' South" για το CD του Schizophonic “I-5 Killers, Volume 2”, με συγκροτήματα από το Portland και το Seattle, το "Rumble In The Rain City" (live) για τη συλλογή “Tivoli Ilovit” της Kelt Records —που ουσιαστικά πρόκειται για το τραγούδι "Dirty Noise"—, "Going South" (live) για την Electric Carnival, η οποία σχετιζόταν με την ανεξάρτητη δισκογραφική και περιοδικό Kinetic Vibe και το "Kicked Out - Kicked In", επίσης σε live εκδοχή, για τη συλλογή Found In The Subway για τη Subway Records.
Αφήνοντας πίσω μας και το 1993, η επόμενη χρονιά τούς βρίσκει με δύο νέες μεγάλες κυκλοφορίες, τα LP τους “Crack In The System” και το “Nervous Sooner Changes”, όπου συνεχίζουν να μας προσφέρουν αφειδώς τα ακατέργαστα διαμάντια τους, με αριστουργήματα όπως τα "It's O.K." για τον πρώτο και "Diamonds In The Rough", "I Won't Be The One", "Running Out Of Time" για το δεύτερο. Και φυσικά, πάντα πιστοί στα singles, με το "Ricochet/Running Out Of Time" για την επίσης επιδραστική ανεξάρτητη δισκογραφική Sympathy For The Record Industry. Επίσης, συμμετείχαν σε δύο compilation το "Found In The Subway" της Subway Records και το "Unknown Passage" της Effenaar 25 Jaar, σε CD.
Να αναφέρουμε επίσης ότι το “Crack In The System” κυκλοφόρησε την ίδια μέρα μαζί με την επανακυκλοφορία του album των θρυλικών Zipper.
Φυσικά να μην ξεχάσουμε και το τετρατράγουδο EP, επίσης για την Subway Recs και, κλείνοντας για το 1994, το κομμάτι "Christmas Rush", που συμπεριλήφθηκε σε δύο συλλογές με τους τίτλους "It's Finally Christmas" (Tim/Kerr Records) και "Happy Birthday Jesus (The Second Coming)" για την Sympathy For The Record Industry αντίστοιχα.
Μετά από δύο χρόνια, φτάνουμε αισίως στο 1996, όπου το δισκογραφικό ταξίδι θα συνεχιστεί με τη συνήθεια που τελικά έγινε λατρεία: να κυκλοφορούν live εκτελέσεις τραγουδιών τους για διάφορες συλλογές. Έτσι, μας χάρισαν το "It's O.K.", που βρήκε θέση στο split single μαζί με τους Monsters για την Record Junkie, μια limited κυκλοφορία 1000 κομματιών, με 200 κόκκινα και 800 μαύρα βινύλια, το "Johnny's Got A Gun" για τη συλλογή “Beat Up Bosnia” σε CD για την C.R.A.S.H. Records, το "Cast Will Change" για την Sperminator, μια συλλογή η οποία κυκλοφόρησε ως CD/βιβλίο για την Anti-War Action, δείχνοντας έτσι και τις κοινωνικές τους ευαισθησίες.
Μια ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι η συμμετοχή τους στο soundtrack της ταινίας “Hype! The Motion Picture Soundtrack”, το οποίο περιγράφει τη μουσική σκηνή του Seattle και των περιχώρων, όπως επίσης και την άνοδο και πτώση του grunge κινήματος. Το soundtrack κυκλοφόρησε σε CD από την Sub Pop Records, όπως ήταν φυσικό να συμβεί, και περιλάμβανε το τραγούδι "54/40 Or Fight" σε live εκτέλεση.
Και κλείνοντας, υπήρξε μια ακόμη κυκλοφορία: η CD συλλογή “Diamonds In The Rough” ως ένα souvenir για το tour τους στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, μια επίσης limited κυκλοφορία σε 1.000 αντίτυπα.
Το 1997 κυκλοφορούν έναν ακόμη ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο με ένα καταπληκτικό εξώφυλλο και τον τίτλο “Live Mono-Hard Wired In Ljubljana” σε διπλό LP/CD και σε CD/CD-ROM με διαφορετικά εξώφυλλα και διανομή για την Ευρώπη από τη Music Maniac και από την eMpTy Records για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μια ακόμη ιδιαιτερότητα σε αυτόν τον δίσκο είναι ότι συμμετέχει ως τέταρτο μέλος ο Sjef Huurdeman των Ολλανδών Sqeurvreters, ο οποίος παίζει blues harp στο τραγούδι "Killing Me".
Θα ακολουθήσει το "Poor Born", το οποίο το συναντούμε σε ζωντανή επίσης εκτέλεση για τη συλλογή “YoYo A Go” της ομώνυμης δισκογραφικής.
Επανέρχονται στις κυκλοφορίες μετά από δύο χρόνια: το 1999, με το "Graveyard" (live) για τη “Drinking From Puddles” συλλογή σε CD, το "Running Scared" (live) για το “Mushroom Music Monoliths” compilation σε βινύλιο, σε μια περιορισμένη κυκλοφορία 750 αντιτύπων για τη Swamp Room Records, και μια νέα κανονική κυκλοφορία, το δίσκο τους “Destination X” σε CD και βινύλιο για τη Music Maniac στην Ευρώπη και για την eMpTy Records για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και επίσης, συναντάμε το "Down To The Dogs" (live) για την συλλογή “Eye Rocks #1: Garage”, για το ομώνυμο περιοδικό, επίσης σε CD.
Φτάνοντας, λοιπόν, στη νέα χιλιετία, η οποία έμελλε να περιέχει και το τέλος για τους Dead Moon, έχουμε το 2000 τη νέα κυκλοφορία τους “Trash & Burn” και το τραγούδι "Where Anything Goes", με την ιδιομορφία ότι εδώ τα φωνητικά τα αναλαμβάνει η Toody μαζί με την Amanda και τον Morgan, για τη συλλογή “Home Alive 2: Flying Sidekick” για την Broken Rekids.
Το 2002 κυκλοφορεί η ζωντανή συλλογή “Alive In The Unknown” για την V8 Records σε CD.
Έναν χρόνο αργότερα, το 2003, το "Psychodelic Nightmare" (live) θα αποτυπωθεί στην “Untamed Music Compilation”, η οποία διατέθηκε δωρεάν με το περιοδικό Carbon 14 στο 22ο τεύχος του.
Να μην παραλείψουμε να αναφέρουμε μια ακόμη limited edition ενός single σε μόλις 100 κόπιες με τα τραγούδια "Sabotage/These Times With You".
Το 2004 έχουμε ακόμη μία καινούρια κυκλοφορία, η οποία, όπως αποδείχτηκε, ήταν και η τελευταία με νέα τους τραγούδια. Έφερε τον τίτλο “Dead Ahead”, μια κυκλοφορία τόσο σε LP όσο και σε CD για την εταιρεία που έπαιξε τόσο σπουδαίο ρόλο στην ύπαρξη του συγκροτήματος, τη Music Maniac.
Επίσης, την ίδια χρονιά έχουμε μία ακόμα καταγεγραμμένη live στιγμή τους στο “Live At Paaspop Schijndel”, που αποτέλεσε μια ακόμη περιορισμένη κυκλοφορία για τη Music Maniac. Ακόμα, τα "Dead In The Saddle" και "Out In The Wire", και τα δύο σε ζωντανές εκτελέσεις από το 1994, τα οποία είχαν ηχογραφηθεί στο αθηναϊκό AN Club στα Εξάρχεια και βρίσκονται στη συλλογή “Rumble Skunk #1” σε CD-R.
Οι Dead Moon, που παρόλο που δεν είχαν καμία σχέση ηχητικά με το grunge, είχαν αρχίσει να αναφέρονται ως μεγάλη επιρροή από συγκροτήματα και καλλιτέχνες του εν λόγω κινήματος, όπως ο Eddie Vedder των Pearl Jam και ο Krist Novoselic των Nirvana, αναφορές που σίγουρα είχαν κάνει κόσμο να ψάχνεται γύρω από το συγκρότημα και φυσικά να παίζει σοβαρό λόγο για να ανοιχτούν οι Dead Moon σε μεγαλύτερα ακροατήρια.
Το 2006, λοιπόν, η Sub Pop κυκλοφόρησε μια πάρα πολύ καλή και περιεκτικότατη διπλή συλλογή με τον τίτλο “Echoes Of The Past”.
Για όσους σας ενδιαφέρει και η οπτική πλευρά των Dead Moon και ειδικά για όσους δεν τους είχατε δει επί σκηνής, συνίσταται οπωσδήποτε η απόκτηση του 88 λεπτών, —συν ακόμη 90 λεπτά με τα extras— DVD τους “Unknown Passage - The Dead Moon Story”. Θα απολαύσετε ζωντανές εμφανίσεις, συνεντεύξεις από Ευρώπη, Αυστραλία και Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και υλικό από τα αρχεία του συγκροτήματος με τους The Rats και τους The Boy Wonders, την οικογενειακή τους ζωή και πολλά άλλα. Η κυκλοφορία έγινε από την Magic Umbrella Films και τη δική τους Tombstone Records.
Επίσης, η Music Maniac κυκλοφόρησε μαζί σε CD τις LP εκδοχές των Dead Moon “Night/Thirteen Of My Hook” από το 1990.
Και ενώ όλα έδειχναν ότι το μέλλον θα είναι ακόμη καλύτερο και πιο επιτυχημένο, μετά το ευρωπαϊκό τους tour το Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2006, ξαφνικά τα show τους στην πατρίδα τους ακυρώθηκαν.
Ακολούθησε ανακοίνωση από τον Fred Cole ότι πλέον είχε φτάσει η ώρα το συγκρότημα να συνταξιοδοτηθεί, αφήνοντας όμως και μια χαραμάδα ελπίδας, μιας και το ανακοινωθέν έκλεινε με τη φράση «το καντήλι ακόμη καίει».
Η απόφαση του τέλους τους σκόρπισε μεγάλη θλίψη στους οπαδούς τους ανά τον κόσμο, όπως ήταν φυσικό και επόμενο. Πλέον, είχαν ξεπεράσει τα όρια ενός συγκροτήματος και πολλοί τούς θεωρούσαν μια μεγάλη underground κοινότητα, με την οποία και οι ίδιοι είχαν ταυτιστεί.
Η τελευταία τους εμφάνιση έγινε στις 26 Νοεμβρίου του 2006 στο Vera Club στο Groningen της Ολλανδίας.
Η μπάντα εμφανίστηκε ξανά ζωντανά στις 17 Νοεμβρίου του 2009, παίζοντας το "Can't Help Falling In Love" σε μια βραδιά που επανενώθηκαν και οι Rats, αγαπημένη μπάντα για τον Andrew, και επίσης στις 4 Ιανουαρίου του 2013 στο Crystal Ballroom μαζί με τους Poison Idea και τους P.R.O.B.L.E.M.S. του Kelly Halliburton.
Στις 5 Οκτωβρίου του 2017 η πόλη του Portland στο Oregon, τιμώντας το συγκρότημα, ανακήρυξε την εν λόγω ημερομηνία ως Dead Moon Night.
Πίσω στη δεκαετία του 2000, στις 7 Μαΐου του 2007 υπήρξαν πολύ καλά νέα ότι θα ξαναβλέπαμε και πάλι τον Fred και την Toody επί σκηνής μαζί με τον παλιό τους γνώριμο Kelly Halliburton στη θέση του ντράμερ, πλέον με το όνομα Pierced Arrows. Κάτω από την ομπρέλα αυτής της μπάντας κυκλοφόρησαν δύο πάρα πολύ καλά albums, τα “Straight To The Heart” το 2008 και το “Descending Shadows” του 2010, όπως επίσης το “Paranoia EP”, τα singles "In My Brain/Caroline" (2007), "Paranoia/Ain't Life Strange" (2008), "Best Napkin I Ever Had/The Doorway" (split single με τους Black Lips, 2010), "Keep Pushin'/Little Did I Know" (2011). Επίσης, συμμετείχαν στις συλλογές “It Walks At Night” και “WFMU Presents The Free Music Archive Sampler Volume 1”. Και οι δύο κυκλοφόρησαν το 2008.
Ο ήχος θύμιζε πολύ τους Dead Moon. Εξάλλου, έπαιζαν και τραγούδια τους. Περιόδευσαν με αυτό το όνομα και είχαμε τη χαρά να τους δούμε και στη χώρα μας και να ξαναζωντανέψουμε ένα σωρό αγαπημένες αναμνήσεις. Προσωπικά, είχα τη χαρά να μου υπογράψουν και φωτογραφίες τους!
Για κάποια διαστήματα, ο Fred και η Toody έπαιξαν μαζί ως duo ακουστικά και εμφανίστηκαν έτσι στην Αθήνα.
Ο Andrew Loomis πέθανε από καρκίνο στις 8 Μαρτίου του 2016, σε ηλικία 54 χρονών, και ακολούθησε ο Fred Cole από την ίδια αιτία στις 9 Νοεμβρίου του 2017.
Η Toody έχει δημιουργήσει τη δική της μπάντα και εμφανίζεται σε τακτά διαστήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το όνομα της μπάντας είναι Toody Cole And Her Band και συμμετέχουν επίσης οι Christopher March από τους Jenny Don't And The Spurs και στα τύμπανα ο Kelly Halliburton. Με αυτό το σχήμα εμφανίστηκαν ως support act στους Is This Real?, ένα συγκρότημα που διασκευάζει Wipers και στους οποίους συμμετέχει και ο Matt Cameron (πρώην Soundgarden, Pearl Jam), στις 24 Δεκεμβρίου του 2024 στο Tractor Tavern στο Seattle. Η Toody είναι και ιδιοκτήτρια μιας αντικερί στο υπόγειο της δισκογραφικής εταιρείας Mississippi Records.
Φτάνοντας κάπου εδώ στο τέλος του κειμένου μας, θέλουμε να πιστεύουμε ότι σας δώσαμε να καταλάβετε γιατί οι Dead Moon είναι η επιτομή, όχι μόνο ως όνομα όσο βέβαια στην πράξη, αυτού που ονομάζουμε underground, αυτού που για τους ίδιους αποτέλεσε στάση ζωής.
Μονοφωνικές ηχογραφήσεις δημιουργημένες από τους ίδιους στο σπίτι τους, απίστευτα vintage εξοπλισμός, με τον οποίο βοήθησαν να ηχογραφήσουν και δεκάδες άλλες μπάντες, δική τους ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία. Όλα αυτά τούς έδιναν την απόλυτη ελευθερία να παίζουν το παιχνίδι απόλυτα με τους δικούς τους όρους, αδιαφορώντας πλήρως για τα status της μουσικής βιομηχανίας και αναδεικνύοντας το DIY ως ύψιστο αξίωμα.
Και αν αναρωτιέστε για το μπουκάλι Jack Daniels με το αναμμένο κερί στα τύμπανα του Andrew Loomis —ή... «Λουμίδη», όπως τον είχαν βαφτίσει οι Έλληνες fans—, κάτι έχουμε και για αυτό…
Ο Andrew, ένας καταπληκτικός τύπος —ακόμη θυμάμαι που έφυγε από το Silver Dollar στη Θεσσαλονίκη για να πάει για συνέντευξη στο Γιάννη Σημαντήρα και πήρε μαζί του το ποτήρι με το Jack. Μακάρι να είναι καλά εκεί που βρίσκεται παρέα με τον Fred—, μας είχε εξιστορήσει ότι ο Weeden, ο γιος των Coles, είχε το κερί, ο Andrew το άδειο μπουκάλι και, μιας και υπήρχε χώρος να τοποθετηθεί στα drums, εκεί που θα τοποθετούσαν κανονικά τη βάση για τα toms, τα οποία βέβαια δεν χρησιμοποιούσε ο Andrew, το τοποθέτησαν εκεί με το κερί αναμμένο, για να γίνει σήμα κατατεθέν σε όλες τις ζωντανές τους εμφανίσεις, κάτι που άρεσε σαν εικόνα και στον Fred, που τους είπε να το αφήσουν μόνιμα γιατί πίστευε ότι θα τους έφερνε τύχη.
Πάντως για όλους τους φίλους τους, όσα χρόνια και αν περάσουν, ισχύει ότι the “candle is still burning”. Πόσο μάλλον τώρα που θα δούμε στη χώρα μας την Toody και την μπάντα της, σε δύο αφιερωματικές βραδιές στους Dead Moon σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη! Την περιμένουμε, λοιπόν, για να μας περιγράψει και πάλι πώς είναι μια... DEAD MOON NIGHT!
Η Toody Cole και η μπάντας της θα εμφανιστούν ζωντανά την Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου στην Καρδίτσα (Blues Bar, Δ. Τερτίπη 19), την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου στην Αθήνα (An Club, Σολωμού 13, Εξάρχεια) και το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη (Soul Ground Stage, 26ης Οκτωβρίου 104).