Από την ανακοίνωση ακόμη της άφιξης, για δεύτερη φορά στη Θεσσαλονίκη από το Μάντσεστερ, των Maruja, ήμασταν πεπεισμένοι ότι στις 25 του Απρίλη θα δούμε μια συναυλία που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μας. Και οι τέσσερις μουσικοί που απαρτίζουν το συγκρότημα φρόντισαν να μη μας διαψεύσουν καθόλου.
Τη βραδιά άνοιξαν οι Ολλανδοί Tramhaus, οι οποίοι και αυτοί συμπτωματικά εμφανίστηκαν για δεύτερη φορά στη Θεσσαλονίκη και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, ώστε να προετοιμάσουν το κοινό για την εμφάνιση των Maruja.
Το κουιντέτο από το Ρότερνταμ, με τον noisy post-punk ήχο του, στηρίζεται στις δύο κιθάρες του Micha και της Nadya, που δίνουν τον τόνο στις συνθέσεις του σχήματος· και βέβαια, στην αεικίνητη σκηνική παρουσία του τραγουδιστή τους, Lukas. Παρουσίασαν στη συντριπτική πλειοψηφία του set τους τα τραγούδια του ενός μέχρι στιγμής ολοκληρωμένου άλμπουμ τους με τον τίτλο The "First Exit" και πήγαν λίγο πιο πίσω στο χρόνο, στις πιο παλαιότερες κυκλοφορίες τους, με τα "Make It Happen" και "Minus Twenty", ενώ επίσης μας έδωσαν ένα μικρό δείγμα μιας πιθανότατα νέας κυκλοφορίας, με το εναρκτήριο τραγούδι τους "Plovdiv".
Πρωτίστως, δείχνουν ότι κι οι ίδιοι περνάνε καλά στις ζωντανές τους εμφανίσεις, κάτι που είναι ολοφάνερο από τα χαμόγελά τους, και ότι είναι μια όμορφη παρέα που μοιράζεται μία κοινή αγάπη για τη μουσική.
Έτσι λοιπόν, έχοντας ζεστάνει το κοινό με έναν ήχο που σε στιγμές θύμιζε αρκετά συγκροτήματα, όπως οι Viagra Boys από τα πιο σύγχρονα, μέχρι και σε σημεία τους «πατροπαράδοτους» Pixies, και έχοντας κερδίσει και νέους οπαδούς από την όντως πάρα πολύ καλή εμφάνισή τους, είχε έρθει η ώρα που περίμενε με ιδιαίτερη αγωνία όλος ο κόσμος που είχε έρθει αυτό το βράδυ του Σαββάτου στο αγαπημένο μας Eightball Live Stage.
Οι Maruja ξεκίνησαν δυναμικά και καθηλωτικά την εμφάνισή τους, με τρία τραγούδια από την πρώτη ουσιαστικά ολοκληρωμένη τους δουλειά με τον τίτλο "Pain To Power". Με το «καλησπέρα», έκαναν ξεκάθαρο ότι θα μας χάριζαν μία εμφάνιση με αδυσώπητη ένταση και νεύρο —ή, όπως θα λέγαμε και στην πατρίδα τους το Μάντσεστερ, μία εμφάνιση “take no prisoners”.
Το κάθε μέλος του συγκροτήματος σίγουρα αποτελεί ένα πολύτιμο γρανάζι στην υψηλών οκτανίων μηχανή των Maruja, αλλά τα βλέμματα των περισσοτέρων έπεσαν στην απαράμιλλη performance τόσο του τραγουδιστή και κιθαρίστα Harry Wilkinson όσο και του καταπληκτικού σαξοφωνίστα Joseph Carroll, ο οποίος συχνά-πυκνά βρισκόταν ανάμεσα στο κοινό, φέρνοντάς το ένα βήμα πριν από το να εκραγεί!
Όσον αφορά τον Harry, πρέπει να επισημανθεί και το πόσο έχει επηρεαστεί στην performance του και πολλές φορές και στην απόδοση των στίχων από τη hip hop σκηνή, κάτι που και ο ίδιος έχει αποδεχτεί ως μία από τις μεγαλύτερές του επιρροές.
Με τα "Bloodsport", "Trenches" και "Break The Tension", τόσο οι ίδιοι όσο και το κοινό —που είναι άξιο σημειώσεως ότι απαριθμούσε πάρα πολλά νέα άτομα στις τάξεις του, κάτι άκρως ενθαρρυντικό, γιατί το σχήμα που ήρθαν να παρακολουθήσουν ούτε κάποια «εύπεπτη» μουσική παίζει ούτε έχει στίχους που μιλάνε για απλά και συνηθισμένα θέματα— έβαλαν εξαρχής το Eightball σε κατάσταση συναγερμού.
Με μια μίξη jazz, post punk, noise αλλά παράλληλα και αρκούντως arty και prog, κλείνοντας όμως και σε πολλά σημεία το μάτι προς hardcore κατευθύνσεις, στη σωστή δοσολογία, το τελικό αποτέλεσμα δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ηχητικό «χαρμάνι», ιδιαίτερα απολαυστικό να το παρακολουθεί και να το ακούει κάποιος ζωντανά, όσο και αν αποτελεί σίγουρα ένα «δύσκολο» και ιδιαίτερο άκουσμα.
Να σημειωθεί εδώ πως στη μέση περίπου του προγράμματός τους δημιουργήθηκαν κάποια τεχνικά προβλήματα, που ουδόλως όμως επηρέασαν τόσο το συγκρότημα όσο και το κοινό.
Εκτός, όμως, από την τόσο ιδιαίτερη μίξη ήχων που έφτασε στα αυτιά μας, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στη θεματολογία των στίχων τους, που μοιράζεται σε δύσκολα και ιδιαίτερα θέματα, που πραγματικά μαστίζουν το σύγχρονο κόσμο, αλλά όμως επίσης προτρέπουν στην αναζήτηση του φωτός και της ελπίδας.
Δεν έχουν αρνηθεί ότι πρόκειται για ένα πολιτικοποιημένο γκρουπ, κάτι που το διαπιστώσαμε και με την εμφάνισή τους στο Eightball. Εξάλλου, η παλαιστινιακή σημαία δεν βρισκόταν εκεί για λόγους συμπλήρωσης της σκηνής.
Όμως, εκτός από τη «θορυβώδη» τους πλευρά, υπάρχουν και στιγμές που οι Maruja μπορεί να μαλακώνουν τον ήχο τους, χωρίς όμως να στερούνται βαθιάς εσωτερικής έντασης και συναισθηματικότητας.
Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτέλεσε και η εκτέλεση στο έτσι κι αλλιώς καταπληκτικό τους τραγούδι με τον τίτλο "Saoirse", μία από τις πιο πράες και ιδιαίτερες στιγμές του ρεπερτορίου τους, και με στίχους που θα μπορούσαν να τους περιγράψουν τόσο ηχητικά όσο και ιδεολογικά:
"It’s our differences that make us beautiful…"
Κατά τη διάρκεια του set τους, θυμήθηκαν και στιγμές από την παλαιότερη δισκογραφία τους, με τραγούδια όπως τα "Zeitgeist" και "Thunder" από τα EP τους "Connla’s Well" και "Knocknarea" αντίστοιχα.
Στη χώρα μας, και κυρίως στην πόλη μας, δυστυχώς ή ευτυχώς, ένα πολύ μεγάλο μέρος από τις συναυλίες που βλέπουμε αποτελείται από συγκροτήματα είτε του παρελθόντος είτε από αυτά που τα έχουμε δει πάμπολλες φορές.
Με την περίπτωση, όμως, συγκροτημάτων όπως οι Maruja, όπως βέβαια και των Tramhaus που προλόγισαν το live, είχαμε τη χαρά και την τύχη να δούμε με τα ίδια μας τα μάτια δύο μπάντες του καιρού μας που «συμβαίνουν» τώρα, και αυτό από μόνο του είναι πολύ σπουδαίο. Και βέβαια, μιλάμε για δύο μπάντες που έχουν χτίσει και πετύχει τα μέχρι τώρα κεκτημένα τους με σκληρή δουλειά και αγώνα, και αν τους προκύψει μια μελλοντική επιτυχία, θα την αξίζουν εκατό τοις εκατό.
Νομίζουμε ότι αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι είναι ιδιαίτερα παρήγορο και ανακουφιστικό το ότι υπάρχουν πλέον πολλές μπάντες που δεν διστάζουν να δηλώσουν ξεκάθαρα την αλληλεγγύη τους προς χώρες και ανθρώπους που έχουν να αντιμετωπίσουν τα πάνδεινα από όλους αυτούς που υποτίθεται ότι κρατούν στα χέρια τους τις τύχες του κόσμου, και το ότι μπορούν να επηρεάζουν ανθρώπους μέσω της μουσικής τους να δουν κατάματα την πραγματικότητα, όσο άσχημη και δύσκολη κι αν είναι, αλλά παράλληλα να στέλνουν και ένα πιο αισιόδοξο μήνυμα ελπίδας.
Πολύ σωστά λοιπόν έπραξαν και οι Maruja που κάλεσαν τον κόσμο να υψώσει μαζί τους τις γροθιές του για να δείξει την αλληλεγγύη του σε όλους τους δυστυχισμένους και κατατρεγμένους του δύσμοιρου πλανήτη μας, και ο κόσμος ανταποκρίθηκε με μεγάλη προθυμία.
Κάπως έτσι λοιπόν, μέσα σε ένα κλίμα που έμοιαζε κατανυκτικό, μας αποχαιρέτησαν, κλείνοντας την εμφάνισή τους με τα "Look Down On Us" και "Resisting Resistance", αφήνοντάς μας όλους πλέον απόλυτα ικανοποιημένους από την τόσο καταλυτική και επιδραστική ζωντανή συναυλιακή εμπειρία που μόλις είχαμε παρακολουθήσει.
Μια εμφάνιση που, εν κατακλείδι, μπορούμε να περιγράψουμε ότι μας ικανοποίησε στον μέγιστο βαθμό τόσο ως ψυχαγωγία όσο βέβαια και —ίσως πιο σημαντικό ακόμη— ως τροφή για σκέψη και προβληματισμό.
Είναι βέβαιο ότι θα έχουμε τις καλύτερες των αναμνήσεων να θυμόμαστε και να αναπολούμε μέχρι την επόμενη φορά που θα επισκεφθούν και πάλι τη χώρα μας.
Ως τότε, ας θυμόμαστε όλοι μας ότι τελικά οι διαφορές μας ως άνθρωποι είναι αυτές που τελικά μας κάνουν πιο όμορφους.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Άκη Καλλόπουλο και στο mixgrill.gr.