Την Joanna Drigo (κατά κόσμον Ιωάννα Δριγκοπούλου) την είδα πρώτη φορά στις αρχές του έτους, σε μία παράσταση stand up comedy όπου εμφανιζόταν με το Νικόλα Φραγκιουδάκη. Λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο αρκούσε για να αποκαλυφθούν... διαμαντάκια, με πρώτο και κύριο το ντεμπούτο της «Κάποιες Ώρες Γεννιούνται Τα Όνειρα» το 2008, σε παραγωγή του Φίλιππου Πλιάτσικα. Το πιο πρόσφατο άλμπουμ της, «Ζυγός Στην Καρδιά», κυκλοφόρησε το 2023, ωστόσο η πιο πρόσφατη κυκλοφορία της ήρθε φέτος, με το single «Όλα Είναι Ωραία». Όμως, ως άνθρωπος που δηλώνει ότι «η μουσική θέλει παρέα», η Joanna μάς χάρισε πρόσφατα και κάποιες ενδιαφέρουσες συνεργασίες, όπως με τη Μαρία Μπεθάνη στα «Πετράλωνα» και με το Δημήτρη Μπαλογιάνη στο «Δε Μετάνιωσα».
Με αφορμή τις επερχόμενες εμφανίσεις της στον Σταυρό του Νότου, για ακόμα μία φορά στο πλευρό του Φραγκιουδάκη, για το μουσικό stand up show «Κοσμική Αγάπη», μίλησα μαζί της για την πορεία της, τις ανθρώπινες σχέσεις, την τεχνολογία, την έμπνευση και το πώς καταφέρνει να παραμένει αισιόδοξη και δημιουργική μέσα σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο.
MixGrill: Καλησπέρα, Joanna! Θα μπορούσες να μας περιγράψεις με πέντε επίθετα τον εαυτό σου, για να σε γνωρίσουμε καλύτερα;
Joanna Drigo: Ευπροσήγορη, αστεία, λίγο τρελή, παρορμητική και μερικές φορές απόλυτη!
M.G.: Ανάφερέ μας κάποιον στίχο τραγουδιού σου που σε χαρακτηρίζει.
J.D.: «Τώρα ξεχνάω τί ήθελα, ποια αλήθεια με παιδεύει, το έμβολο σε κίνηση κοιτώ, ξανακοιτώ». Από το τραγούδι «Βουλιάζω».
M.G.: Γράφεις τους στίχους και τη μουσική από τα τραγούδια σου. Τι σε εμπνέει;
J.D.: Συνήθως κάποια εσωτερική ανάγκη. Δεν είμαι στιχουργός κατά παραγγελία. Είναι δύσκολο γενικά να γράψω τραγούδια για μένα. Τα τελευταία χρόνια, μου αρέσει να τραγουδάω κομμάτια που έχουν γράψει άλλοι. Κι αυτό γιατί μου αρέσει να δοκιμάζω και την οπτική άλλων ανθρώπων. Όλοι για τα ίδια πράγματα μιλάμε, αλλά το πώς εκφραζόμαστε για αυτά κάνει τη διαφορά...
M.G.: Οι στίχοι σου έχουν θέμα τις ανθρώπινες σχέσεις και αφορμώνται από την καθημερινότητα. Κατά πόσον έχουν αλλάξει σήμερα και γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις;
J.D.: Σίγουρα έχουν αλλάξει, αλλά για να μπορούσα να κάνω την σύγκριση, θα έπρεπε να έχω προσωπική εμπειρία από πολλές γενιές πίσω. Αυτό που αντιλαμβάνομαι, όμως, είναι οτι βρισκόμαστε σε μια περίοδο μεταβατική, μια περίοδο αντίδρασης στα στερεότυπα. Οι άνδρες δεν θέλουν πια να είναι οι προστάτες και οι κουβαλητές του σπιτιού και οι γυναίκες δεν θέλουν να είναι φροντιστές των πάντων. Δεν θέλουμε πια δηλαδή να μοιάζουμε με τον μπαμπά και την μαμά μας και αυτή η εποχή μάς δίνει αυτό το δικαίωμα. Τα προηγούμενα χρόνια, αν δεν παντρευόσουν ή αν δεν έκανες παιδί, ήσουν δακτυλοδεικτούμενος. Είμαστε η πρώτη γενιά που μπορεί να ξεφύγει από αυτό ή να το κάνει πλέον συνειδητά και όχι επειδή πρέπει. Παρόλα αυτά, δεν ξέρουμε σε τί πλαίσιο να κάνουμε σχέσεις πια, είμαστε σαν χαμένοι.
M.G.: Η πρώτη σου δισκογραφική δουλειά το 2008, με τίτλο «Κάποιες Ώρες Γεννιούνται οι Ήρωες» ήταν σε παραγωγή του Φίλιππου Πλιάτσικα. Τι συναισθήματα σού άφησε αυτή η συνεργασία;
J.D.: Τα πιο όμορφα! Ένιωσα μια τεράστια ευλογία τότε. Το να είσαι 20 χρονών και ξαφνικά μία τεράστια φυσιογνωμία της ελληνικής σκηνής να σου δίνει την ευκαιρία να γράψεις δίσκο τον οποίο επιμελείται ο ίδιος, ήταν πέρα από κάθε προσδοκία.
M.G.: Πες μας δυο λόγια για το πώς έγινε η πρώτη σας συνάντηση με το Φίλιππο.
J.D.: Είχα πάει σε μία οντισιόν για να συμμετέχω στις παραστάσεις του Φιλίππου τον επερχόμενο χειμώνα. Και με επέλεξε. Βέβαια, όταν είσαι πιτσιρίκι και σου κάθεται και μια τέτοια ευκαιρία, δεν ξέρεις να τη διαχειριστείς. Αυτό το 'χω δει να συμβαίνει πολλές φορές γύρω μου, και από μεγαλύτερες ηλικίες. Ένιωθα αμηχανία και δεος όταν γνώρισα τον Φίλιππο και προσπαθούσα να ορθώσω ανάστημα, να κάνω πως δεν ψάρωσα δηλαδή. Τα θυμάμαι όλα αυτά σαν μια πολύ γλυκιά ανάμνηση τώρα. Με δίδαξε πολλά ο Φίλιππος, ακόμα θυμάμαι τις συμβουλές που μου δίνε για το πώς να γράφεις τραγούδια.
M.G.: Το 2013 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Ζυγός Στην Καρδιά». Ένα από τα τραγούδια που ξεχώρισαν ήταν και το «Μην Αλλάξεις Για Μένα». Οι άνθρωποι για ποιους λόγους πρέπει να αλλάζουν;
J.D.: Αλλάζουν όταν δεν είναι πια λειτουργικοί. Και συνήθως έτσι γίνεται... Δηλαδή, αλλάζεις μόνο όταν φτάσεις στο αμήν δυστυχώς, όταν πλέον βρίσκεις μόνο τοίχο. Το τραγούδι, βέβαια, λέει να μην αλλάξεις επειδή στο επιβάλει κάποιος. Είναι σημαντικό αυτό και θέλει θάρρος. Πολλές φορές προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στις ανάγκες των άλλων από τον φόβο της μοναξιάς και της απόρριψης. Είναι δύσκολο να διατηρήσει κανείς την ακεραιότητα του όταν θέλει να τον αγαπούν.
M.G.: Τι είναι αυτό που θα μπορούσε να σε κάνει να «βουλιάξεις»;
J.D.: Το να χάσω την ελπίδα. Και όταν λέω ελπίδα, δεν μιλάω για μεγάλες προσδοκίες... Καθόλου... Αυτό, μάλιστα, το έχω και σαν παράσημο για τον εαυτό μου. Όσο μεγαλώνω μαθαίνω να δέχομαι τα δώρα της ζωής όπως έρχονται. Και αν κάτι που θέλω δεν κάθεται, είναι επειδή δεν το 'θελα πολύ. Η ψυχή σου ξέρει πολύ καλύτερα από το μυαλό σου τι χρειάζεσαι. Πρέπει, όμως, να υπάρχει ελπίδα, να θες η ζωή να σε εκπλήσσει ευχάριστα, να είσαι αισιόδοξος.
M.G.: Το «Όλα Είναι Ωραία», στο οποίο έχεις γράψει μουσική και στίχο, είναι ένα αισιόδοξο τραγούδι, που μιλάει για τον έρωτα. Κατά πόσον έχει αλλάξει η τεχνολογία τον έρωτα στη σημερινή κοινωνία;
J.D.: Από ό,τι αντιλαμβάνομαι, πολύ... Εγώ είμαι old school βέβαια. Μου αρέσει το κοίταγμα, μου αρέσει να μιλάω με τον άλλο από κοντά. Λένε οτι αυτό που καταργήθηκε με την έλευση την τεχνολογίας είναι η αίσθηση του μοιραίου. Το να κοιταχτείς με κάποιον και να πεις «Κάτι γίνεται εδώ, αυτός είναι για μένα». Τώρα τα social έχουν γίνει ενα περιοδικό που ξεφυλλίζεις και βλέπεις φάτσες αλλά δεν υπάρχει ουσιαστική διάδραση.
M.G.: Ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία επιλέγεις ποια τραγούδια θα ερμηνεύσεις;
J.D.: Τα επιλέγω όπως επιλέγουμε όλοι ποιο κομμάτι θα ακούμε 100 φορές τη μέρα. Κάτι σου κάνει ένα κομμάτι και θες να το ακούς και να το ξανακούς.
M.G.: Γράφεις και ξένο μουσικό στίχο. Ποια είναι η άποψή σου για την ελληνική μουσική βιομηχανία, σε σχέση με την ξένη;
J.D.: Για την ξένη μουσική βιομηχανία δεν έχω ιδέα και δεν είχα και ποτέ... Ούτε και για την εγχώρια, εδώ που τα λέμε. Αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι έχει αλλάξει η εικόνα αρδην από τότε που ξεκίνησα. Τότε υπήρχαν τα CD, να φανταστείς.. CD και ραδιόφωνο. Υπήρχαν μπάντες, υπήρχαν πιάτσες που έπαιζες μουσική. Και οι μόδες άλλαξαν. Όταν πήγαινα σχολείο, ήταν όλοι μαυροντυμένοι με μακριά μαλλιά. Όλοι ακούγανε ροκ και μέταλ.
M.G.: Με ποιους καλλιτέχνες θα ήθελες να συνεργαστείς;
J.D.: Με πολλούς... και με κανέναν, χαχαχα! Με όποιους έχουμε κάτι κοινό, διασταυρώνονται οι δρόμοι μας. Ειναι ωραίες οι συμπράξεις, πάντως. Η μουσική θέλει παρέα, δεν είναι σαν την ζωγραφική.
M.G.: Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας τα μελλοντικά σου σχέδια;
J.D.: Ξεκινάμε τις παραστάσεις μας στο Σταυρό του Νότου! 6 Νοέμβρη είναι η πρώτη μας εμφάνιση και ακολουθεί η δεύτερη στις 27 Νοέμβρη. Η παράστασή μας ονομάζεται «Κοσμική Αγάπη» παρέα με τον αγαπημένο μου φίλο και συνοδοιπόρο Νικόλα Φραγκιουδάκη. Μαζί μας θα είναι και ο Tom Yosi στην κιθάρα. Είναι ενα stand up music show που ξεκινήσαμε να κάνουμε πριν δύο χρόνια και κάθε χρόνο το ανανεώνουμε με νέα κείμενα και τραγούδια.