Από τη δυστοπία του Orwell και το «σοκ» της πατρότητας, μέχρι τα industrial synths του Ασπρόπυργου και τη «γλυκιά ογδοντίλα» των Polkar. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου χάρισε στο MixGrill μία εξομολόγηση που αφορά το «συθέμελα» της τέχνης και της ζωής του.
Συζητώντας μαζί του, αντιλαμβάνεσαι γρήγορα πως η εναλλαγή προσωπείων δεν είναι γι' αυτόν μια τεχνική επιβίωσης, αλλά μια υπαρξιακή ανάγκη. Αυτήν τη στιγμή, ισορροπεί ανάμεσα στον εφιάλτη του «1984» και τη λάμψη του musical «Hotel Amour», μια αντίθεση που τον τροφοδοτεί με απαραίτητη ανανέωση. «Αν έκανα μόνο το 1984, θα είχα αποτρελαθεί», παραδέχεται, χαρακτηρίζοντας την παράσταση ως μια προσωπική δημιουργική πρόταση που δουλεύει χρόνια και τον αφορά «συθέμελα». Για εκείνον, το «Hotel Amour» αποτελεί μια πρώτη γνωριμία με το τι σημαίνει αυθεντικό ελληνικό musical, ενώ το «1984» είναι η συνέχεια μιας προσωπικής έρευνας πάνω στη δραματουργία και τη φόρμα.
Polkar: 12 χρόνια «βρακιά», γλέντι και αθωότητα
Για το Γιώργο, οι Polkar δεν είναι απλώς μια μπάντα. Είναι μια σταθερή σχέση 12 ετών που βαθαίνει διαρκώς. Όταν του ζητάω να τους περιγράψει με πέντε λέξεις, η απάντηση είναι ακαριαία: «Ταξίδι, παρέα, Θεσσαλονίκη, βρακιά, γλέντι».
Η επιστροφή τους στο Σταυρό του Νότου υπόσχεται ειρωνική «μη λιτότητα», φτερά, πούπουλα και ένα τσακίρ κέφι που λειτουργεί ως αποφόρτιση. «Είναι καταφύγιο γιατί, όταν γυρίζω Θεσσαλονίκη για πρόβες, αισθάνομαι ότι επιστρέφω στην αθωότητά μου, σε κάτι πυρηνικό μέσα μου», σημειώνει. Τίποτα, όμως, δεν χτίστηκε εύκολα. Η σύνδεσή τους με τον κόσμο διαμορφώθηκε σε βάθος χρόνου και τίποτα δεν λειτούργησε ως πυροτέχνημα.
Ο ήχος της Αθήνας και το νέο υλικό
Η μπάντα ετοιμάζεται να μπει στο στούντιο στη Θεσσαλονίκη για το νέο της υλικό, το οποίο θα έχει έναν πιο ηλεκτρονικό προσανατολισμό, με την προσθήκη synth, διατηρώντας όμως το βαλκανικό του πυρήνα. Ο ήχος στρέφεται προς μια «γλυκιά ογδοντίλα» που παραπέμπει στα παιδικά τους χρόνια, αλλά κοιτάζει προς το μέλλον. «Δεν μου αρέσει η νοσταλγία για τη νοσταλγία», διευκρινίζει ο Γιώργος, τονίζοντας πως θέλει να παίρνει υλικό από το παρελθόν για να οδηγείται στο αύριο.
Σε μια προσπάθεια να χαρτογραφήσει ηχητικά την Αθήνα, τοποθετεί το industrial synth στον Ασπρόπυργο. Ανακαλεί την εικόνα των διυλιστηρίων τη νύχτα, με τα «φουτουριστικά φώτα», επιστρέφοντας από την Επίδαυρο.
Από την άλλη, το γιουκαλίλι -το όργανο που στάθηκε η γέφυρα του από το σκοτάδι της κατάθλιψης στο φως- ανήκει στο Μετς. Εκείνο, σε αντίθεση με το Παγκράτι, διατηρεί μια τρυφερή απλότητα και έναν παλιό χαρακτήρα που συνομιλεί αρμονικά με την ηρεμία, αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η αποτυχία ως καθαρτήριο και η Sony Music
Παρά τη συνεργασία με τη Sony Music για το live άλμπουμ «Στη Θεσσαλονίκη», ο Γιώργος Παπαγεωργίου δεν φοβάται το mainstream. Αισθάνεται ανακουφισμένος που συνεργάζεται με επαγγελματίες που αγαπούν τη δουλειά του «χωρίς ξενέρωτο corporate ύφος» και χαίρεται που άτομα μέσα από την εταιρεία παρακολουθούσαν τα live του ως fans.
Για εκείνον, η αποτυχία είναι το απαραίτητο καθαρτήριο. «Είναι κρίμα για έναν καλλιτέχνη να μην έχει γευτεί το πικρό ποτήρι της αποτυχίας, γιατί μετά δεν μπορεί να εκτιμήσει την επιτυχία». Το φετινό sold out του «1984» αποκτά άλλη αξία ακριβώς επειδή ξέρει τι σημαίνει μία παράσταση να μην βρίσκει το δρόμο της στην απαιτητική Αθήνα των χιλίων πρεμιέρων.
Μαθαίνοντας Orwell στο Ζάππειο
Η πιο αποκαλυπτική στιγμή της κουβέντας μας είναι η αναφορά στην κόρη του, Έλλη. Αν και η πατρότητα ήταν αρχικά ένα «σοκ», οδήγησε στην πιο διαυγή καλλιτεχνική του περίοδο: «Έχει καθαρίσει όλο μου το μυαλό. Έχω πια πολύ ξεκάθαρους στόχους και μεγαλύτερη διαύγεια».
Η νέα του πραγματικότητα συνοψίζεται στην εικόνα του να μαθαίνει τις 10.000 λέξεις του Όργουελ στο Ζάππειο, όσο η μικρή κοιμόταν στο καροτσάκι. Ο περιορισμένος χρόνος έδωσε άλλη ποιότητα στη σύνδεσή του με το υλικό.
«Δεν είσαι πια ο man που αράζει στον καναπέ με το Red Dead Redemption... Το υλικό γίνεται περισσότερο κομμάτι της ζωής σου», τονίζει. Όταν χαζεύει την Έλλη να μεγαλώνει και να αναπτύσσει τη φαντασία της, νιώθει «σαν να ίπταται», χάνοντας την αίσθηση του χρόνου.
Η άρνηση του «δήθεν»
Από το ημιυπόγειο στα Πετράλωνα με τα CD των Στέρεο Νόβα στο repeat μέχρι σήμερα, ο Γιώργος Παπαγεωργίου αρνείται πεισματικά να «βαρύνει» ή να φορέσει το μανδύα του σοβαροφανούς. Πιστεύει στην ειλικρίνεια και απεχθάνεται την πόζα. «Οτιδήποτε έχει μια επίφαση δήθεν, μου προκαλεί εμετό», δηλώνει με έμφαση.
Αλήθεια, τι θα συζητούσε με τον Τζωρτζ Όργουελ και τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο σε ένα τραπέζι;
Αν, λοιπόν, καλούσε σε ένα τραπέζι τον George Orwell και το Γεράσιμο Ευαγγελάτο, το θέμα συζήτησης θα ήταν η ευαισθησία τους και η βαθιά αγάπη τους για τον άνθρωπο. Αυτός ο κοινός παρονομαστής φαίνεται να είναι και η δική του πυξίδα, είτε βρίσκεται στη σκηνή του θεάτρου είτε κάτω από τα στρας των Polkar, επιζητώντας πάντα τη σύνδεση με την καρδιά του θεατή .
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου και οι POLKAR στο Σταυρό του Νότου CLUB το Σάββατο 28 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
