Παρακολουθώντας την παράσταση, βλέπουμε και το ιστορικό πλαίσιο της εποχής. Το έργο κυκλοφόρησε το 1939 ενώ η ιστορία διαδραματίζεται το 1914, στη σκιά του επερχόμενου Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στην ατομική ευθύνη και στη συλλογική. Η κατάρρευση στην οικογένεια Κεκεσφάλβα μεταφέρεται στην αυστροουγγρική κοινωνία.
Κανένας ήρωας δεν έχει μόνο άσπρο και μαύρο μόνο. Αντιθέτως, οι ήρωές μάς δείχνουν τα αδιέξοδα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι, τα σκοτάδια της ψυχής τους και τις λεπτές ισορροπίες πάνω στις οποίες ακροβατούν. Ο διχασμός των «θέλω» και «πρέπει» τούς πλήττει και τους σπρώχνει σε βαθύτερα σκοτάδια. Το πηγάδι δείχνει να μην έχει πάτο κι εκεί είναι που κάνουν την εμφάνισή τους άλλοι ήρωες, που δείχνουν πως στις ίδιες περιπτώσεις στάθηκαν με σθένος, με αποφασιστικότητα, με πυγμή κι έτσι τα σκοτεινά σημεία δείχνουν πια ακόμη πιο βαθιά.
Το κύριο μήνυμα της παράστασης ήταν πως ο άνθρωπος δεν καταστρέφει μόνο από κακία αλλά μπορεί να το κάνει και από αδυναμία. Αδυναμία να αντισταθεί, αδυναμία να παραδεχθεί αλήθειες. Το έργο είναι βαθιά ψυχογραφικό και έρχεται σε συνάρτηση με την ιστορία της Αυστροουγγαρίας. Η ατομικότητα και η συλλογικότητα έρχονται αντιμέτωπες. Οι ίδιοι οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με εσωτερικά και εξωτερικά αδιέξοδα. Ο ατομικός πόνος μπροστά στο συλλογικό σιωπά. Αυτοί που στεφανώνονται άξιοι αξιωμάτων έρχονται σε εσωτερική σύγκρουση με τους δικούς τους ψυχικούς δαίμονες. Όλα γρήγορα θα ξεχαστούν. Ή μήπως όχι;
Οι φωτογραφίες ανήκουν στην Πολυξένη Ζαρκαδούλα και στο mixgrill.gr.