Ένα live του Δημήτρη Μυστακίδη δεν είναι ποτέ μια απλή παράθεση τραγουδιών. Είναι ένα βιωματικό ταξίδι που ξεκινά από την τεχνική αρτιότητα της κιθάρας και καταλήγει στην ουσία της λαϊκής ψυχής. Στο Σταυρό του Νότου Club, ο Μυστακίδης απέδειξε για άλλη μια φορά γιατί θεωρείται ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο ρεμπέτικο παρελθόν και το ηλεκτρισμένο παρόν.
Από το Σαββόπουλο στην «Κοιλάδα»
Η βραδιά ξεκίνησε με ένα δυναμικό ορχηστρικό, ώσπου οι ηλεκτρικές κιθάρες έδωσαν τη σκυτάλη στην κλασική του Δημήτρη. Η είσοδος με τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου λειτούργησε ως η ιδανική γέφυρα για να φτάσουμε στο «Αχόρταγο Σκυλί», η οποία με το δυναμισμό της κιθάρας του καθήλωσε το κοινό. Ο Μυστακίδης δεν δίστασε να μοιραστεί τις σκέψεις του για την ψηφιακή απομόνωση. «Έχουμε χάσει την ικανότητα να ζούμε το παρόν μέσα από το σκρολάρισμα», είπε, προτείνοντας ως αντίδοτο τραγούδια-σύμβολα, επηρεασμένος από το βιβλίο «Για Το Τέλος Των Τελετουργιών» του Byung-Chul Han.
Πολιτικό μήνυμα και κοινωνική ευαισθησία
Το ρεπερτόριο δεν ήταν τυχαίο. «Τα τραγούδια μου μιλάνε για αυτά που με ενοχλούν», τόνισε, δίνοντας έμφαση στην έμφυλη βία μέσα από μια συγκλονιστική εκτέλεση της «Μαύρης Καρότσας» των Pagan. Η πολιτική θέση του καλλιτέχνη έγινε ακόμα πιο σαφής μέσα από το δικό του «Μίλα» αλλά και για τα «Παιδιά Του Χειμώνα», που μιλάνε για τα παιδιά της Παλαιστίνης, ενώ η «Φυσική Ιστορία» του Τζίμη Πανούση έφερε το απαραίτητο καυστικό πνεύμα.
Ιδιαίτερη στιγμή του πρώτου μέρους ήταν η ιστορία της Π. από τις φυλακές της Θήβας, μιας κακοποιημένης γυναίκας και για αυτό έγραψε το τραγούδι «Από Μικρή», προκαλώντας ρίγη συγκίνησης και ένα θερμό παρατεταμένο χειροκρότημα. Πέρα όμως από αυτό ήρθε και το «Γεράκι», για ένα γκέι αγόρι που έβαλε τέλος στη ζωή του.
Ένα γλέντι με «μαστοριά» και μνήμη
Στο δεύτερο μέρος, ο «Πινοκλής» του 1928 ενώθηκε αριστοτεχνικά με το «Τούτοι οι μπάτσοι που ήρθαν τώρα», με την γκάιντα του Γιώργου Μακρή να απογειώνει τον ήχο. Το πρόγραμμα κινήθηκε με μαθηματική ακρίβεια προς την κορύφωση, από την «Αγία Νοσταλγία» του Θανάση Παπακωνσταντίνου στα «Πάγια» του Σωκράτη Μάλαμα, όπου όλος ο κόσμος έγινε μια φωνή.
Η συγκίνηση περίσσευε όταν ο Μυστακίδης μνημόνευσε τον Νίκο Παπάζογλου με τον «Υδροχόο» και τα «Σύνεργα», ενώ το κλίμα άλλαξε σε διονυσιακό με το «Τώρα που παντρεύεσαι» και τη «Νύχτα Ξελογιάστρα», όπου ο κόσμος σηκώθηκε να χορέψει. Μια από τις πιο όμορφες στιγμές ήταν ο φόρος τιμής στον Βασίλη Καρρά με το «Άλλοθι», μια πρόταση του γιου του και ντράμερ της μπάντας, Προδρόμου Μυστακίδη.
Το ρεμπέτικο του σήμερα
Προς το τέλος, τα ρεμπέτικα «ηλεκτρίστηκαν». Το «Βουνό Με Βουνό» και «Τα Ζηλιάρικα Σου Μάτια» ακούστηκαν φρέσκα, ενώ το πέρασμα από τον Παύλο Σιδηρόπουλο («Στην Κ.») και τους Χαΐνηδες («Συνταγές Μαγειρικές») έδειξε το εύρος της μουσικής του παιδείας. Κλείνοντας με την «Κοιλάδα Των Τεμπών», ο Μυστακίδης άφησε μια πολιτική αιχμή: «Οι αγώνες δεν γίνονται για τα πρόσωπα, αλλά για έναν σκοπό».
Ιδιαίτερη στιγμή ήταν η προτροπή του Δημήτρη Μυστακίδη για τη στήριξη νέων καλλιτεχνών όταν μας σύστησε τον Μιχάλη Ατσάλη ως δημιουργό και όχι μόνο ως μουσικό και εκείνος κοίταξε «Πάντα Ψηλά», το οποίο ερμήνευσε στη σκηνή με την Έλενα Αβραμιώτη.
Στο encore, αν και ακούστηκαν κάποιες προτάσεις, εκείνος μας πήγε «Στην Υπόγα» και φύγαμε από τον Σταυρό του Νότου με την ψυχή γεμάτη.
Μη χάσετε την ευκαιρία να τον δείτε τον αγαπημένο Θεσσαλονικιό στη σκηνή, το προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο Δημήτρης Μυστακίδης δεν είναι απλώς ένας δεξιοτέχνης, είναι ένας αφηγητής που φέρνει το λαϊκό στο σήμερα, με σχέδιο, ήθος και απαράμιλλη μαστοριά.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στο Βαγγέλη Λευθέρη.