Οι The Damned με τους Supergrass ισοφάρισαν για το Release Athens Festival

Δεν ήταν λίγος ο κόσμος που είχε αποφασίσει να φτάσει στην Πλατεία Νερού και στο Release Athens Festival για τους The Damned, ακόμα και πριν τις αλλαγές στο lineup και την ξαφνική ακύρωση της εμφάνισης του Morrissey. Δεν είναι λίγο να έχεις την ευκαιρία να ακούσεις τον ωμό ήχο του punk των 70s με το gothic περιτύλιγμα που είχε η μπάντα στα 80s. Με αυστηρά αυθεντικό μέλος πια μόνο τον τραγουδιστή David Vanian, όπως καταλαβαίνετε κανείς δεν ξέρει πότε θα δει για τελευταία φορά μία μπάντα που αγαπάει. Μιλάμε για ένα ιστορικό συγκρότημα από την εποχή που τα συγκροτήματα αποτελούνταν από τρελούς χαρακτήρες, χωρίς φρένα στη συμπεριφορά τους.

Μες το ζεστό καλοκαιρινό ήλιο σε συνδυασμό με το φλεγόμενο μπετόν της πλατείας νερού, οι Damned βγήκαν με το “Love Song”, το πρώτο πρώτο τους hit. Δεν χρειάστηκε πολύ ώρα για να αναγνωρίσει κάποιος πως το συγκρότημα διατηρεί την ιδιοσυγκρασία για την οποία τους αγαπήσαμε. Ο Captain Sensible στις κιθάρες μαζί με τον Monty Oxymoron στα πλήκτρα ήταν σίγουρα οι πιο χρωματιστοί στη σκηνή, με το David να διατηρεί τη δύναμη του βαρύτονου.

Ο κόσμος ούτως ή άλλως δεν ήταν πολύς, να μαζεύτηκαν έως το τέλος της βραδιάς περίπου 4-5 χιλιάδες; Όσο έπαιζαν, όμως, οι Damned ήταν η ώρα που οι περισσότεροι έφταναν στο χώρο. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που η αλληλεπίδραση κοινού και συγκροτήματος ξεκίνησε μετά το “I Just Can’t Be Happy Today”. O Vanian άρχισε να κατεβαίνει στο κοινό, να κλωτσάει τη βάση του μικροφώνου του ενώ τους προκαλούσε να τραγουδήσουν μαζί του στο “Ignite” και το “Neat Neat Neat”.

Η εμφάνιση των The Damned σίγουρα θα επωφελούνταν από ένα κλειστό συναυλιακό χώρο, όπου όλοι θα ήταν πιο κοντά, και βέβαια με ένα πιο συγκεκριμένο κοινό, το δικό τους κοινό. Τηρουμένων των αναλογιών, όμως, τράβηξαν κόσμο που δεν είχε σχέση μαζί τους να τραγουδήσει το “White Rabbit” (των Jefferson Airplane) και να σαστίσει στο “Smash It Up” - που πολλοί δεν ήξεραν πως όντως πρόκειται για τραγούδι των Damned. Μας παρουσίασαν τις βασικές μουσικές αρχές μιας εποχής που μας λείπει, κι ας μην την έχουμε ζήσει οι περισσότεροι, αποδεικνύοντας ότι το να είσαι ή να μην είσαι εμπορικός δεν έχει καμία σημασία.

Οι Supergrass προσάρμοσαν λίγο το setlist τους ώστε να ταιριάξουν στη θέση του headliner. Μπορεί να μην είχαν στις τσέπες τους την αστρόσκονη του Vanian των Damned, παρόλαυτά δεν τους λείπουν τα χιτάκια αλλά ούτε και η διάθεση στη σκηνή για να αποδείξουν πως ήταν πάντα μια μπάντα που της άρεσε η ποικιλία. Ναι μεν Brit-Pop στα χαρτιά, αλλά με κιθάρες που πολλές φορές αγγίζουν το garage rock.

Δεδομένου του ότι η περιοδεία ακολουθεί την περσινή βόλτα που έκαναν με αφορμή τα 30 χρόνια του "I Should Coco", ακούσαμε σχεδόν ολόκληρο το δίσκο, με τον Gaz Coombes στα φωνητικά και την κιθάρα να ιδρώνει χωρίς τύψεις. Αν σκεφτούμε πως η μπάντα επανήλθε στο προσκήνιο το 2019, με το reunion που ουσιαστικά επικυρώθηκε από την παρούσα περιοδεία, τα αδέλφια Coombes με τον Mick Quinn και τον Danny Goffey στο rhythm section έδωσαν μια feel good συναυλία.