Αν και μουσικά η χρονιά ξεκίνησε κάπως μουδιασμένα, όσο πέρναγαν οι μήνες ξεκαθαριζε σιγά σιγά το τοπίο και οι δίσκοι που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον των απανταχού μουσικόφιλων ήταν αυτοί που βρέθηκαν στις ψηλές θέσεις στις καθιερωμένες λίστες του Δεκεμβρίου.
Οι Geese από τη Νέα Υόρκη με το τέταρτο άλμπουμ τους "Getting Killed" έκλεψαν την παράσταση, με τραγούδια που συνδύασαν τις κλασσικές φόρμες των Talking Heads με τον πειραματισμό των Radiohead και την αυθαδικη ροκ αλητεία των Strokes. Με όπλο την ιδιαίτερη φωνή και ερμηνεία του Cameron Winter (τον solo δίσκο του οποίου με τίτλο "Heavy Metal" αξίζει να ακούσετε), οι Geese κατάφεραν να κάνουν ξανά μόδα το indie ροκ με κιθάρες.
Ο γερόλυκος, αλλά πάντα ακμαιος δημιουργικά, Robert Plant κυκλοφόρησε το φανταστικό "Saving Grace" παρέα με την Suzi Dian. Με τους μουσικούς που απαρτίζουν τους Saving Grace δίνει συναυλίες τα τελευταία χρόνια και το ντεμπούτο άλμπουμ τους περιέχει διασκευές από παραδοσιακά τραγούδια αγγλικής folk και την απόδοσή τους στο "Everybody's Song" των Low, από τις αγαπημένες μπάντες του Robert Plant. Για άλλη μια φορά μας αποδεικνύει ότι η καλλιτεχνική του αξία παραμένει στο υψηλότερο επίπεδο.
Το "Antidepressants" των Suede στέκει επάξια δίπλα στα πρώτα κλασικά άλμπουμ του γκρουπ, με κοφτερό post punk, ανθεμικα ρεφραίν και την αγέραστη ροκ περσονα του Brett Anderson να μας θυμίζει πόσο μεγάλος frontman είναι. Μια από τις λίγες περιπτώσεις συγκροτήματος που γίνεται καλύτερο με κάθε χρόνο που βάζει στην πλάτη του.
Οι Wednesday με το "Bleeds" πήγαν ένα βήμα πιο μπροστά την εναλλακτική Americana τους, με κομμάτια μίνι πορτραίτα ζωών στο περιθώριο της αμερικανικής ενδοχώρας. Τραγούδια σαν το "Eldeberry Wine" τοποθετούν τους Wednesday και την Karly Hartzman στο κέντρο του νέου ροκ σκηνικού.
15 χρόνια μετά τον τελευταίο τους δίσκο, οι Stereolab με το "Instant Holograms On Metal Film" επέκτειναν την μουσική τους παλέτα, με την Letitia Sadier για άλλη μια φορά να ανατεμνει αριστοτεχνικα την εφιαλτική νέα πραγματικότητα με τους στίχους της, δίνοντας κρίσιμες οδηγίες για το πως θα την ξεπεράσουμε.
Για το τέλος, ο Van Morrison με το "Remembering Now" κερδίζει άνετα τον τίτλο του πιο απρόσμενα καλού δίσκου για το 2025. Τραγούδια για την Ιρλανδία, τραγούδια για τον καιρό, χαρούμενες μελωδίες και ζεστά πνευστά έκαναν το 47ο (!) άλμπουμ του Van the Man απολαυστικό, με το οκταλεπτο "Stretching Out" να ξεχωρίζει.
Στην μεγάλη οθόνη, ξεχώρισαν ταινίες που προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το σήμερα μέσα από τα γεγονότα του χθες. Γεγονότα και καταστάσεις που νομίζαμε πως είχαν χαθεί βλέπουμε να επανέρχονται ξανά και μάλιστα πιο έντονα από ότι στο παρελθόν.
Ο Paul Thomas Anderson και το «Μια Μάχη Μετά την Άλλη» (One Battle After Another) όρισαν τον κινηματογραφικο ορίζοντα της χρονιάς. Μέσα από τη φόρμα ενός ακριβού blockbuster φιλμ, γεμάτο αριστοτεχνικα γυρισμενες σκηνές, δυνατές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς (με τον Benicio Del Toro να κλέβει την παράσταση) και βασισμένου εν μέρει στο βιβλίο "Vineland" του Tomas Pynchon, ο Anderson κυρηττει τον πόλεμο στο φασισμό εντός Αμερικής.
Η αρχή της τεράστιας καριέρας του Bob Dylan και τα βήματα που τον έκαναν ηγέτη μιας ολόκληρης γενιάς ξεδιπλωνονται μπροστά στα μάτια μας στο "Α Complete Unknown" του James Mangold. Βοηθούμενο απο την καλή ερμηνεία του Timothée Chalamet, το φιλμ μάς μεταφέρει στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '60 και μας βάζει θεατές στα κοσμογονικα γεγονότα αυτής, με soundtrack τα αθάνατα τραγούδια του.
Το "Weapons" του Zach Cregger σκορπίζει τον απόλυτο τρόμο της εξαφάνισης μιας ολόκληρης τάξης του δημοτικού σε μια νύχτα, την ίδια ακριβώς ώρα. 02:17 η ώρα τα ξημερώματα, όλα τα παιδιά σηκώνονται και βγαίνουν από την μπροστινή πόρτα των σπιτιών τούς σε κάποια αμερικανική επαρχία. Μια ταινία που με πρόσχημα το υπερφυσικό και την ελλειπτική αφηγηση θέλει να μιλήσει για την μάστιγα της οπλοκατοχής στην Αμερική (Διόλου τυχαία, 217 ήταν οι ψήφοι υπέρ αυτής στην αμερικανική Γερουσία).
Η «Συναισθηματική Αξία» του Joachim Trier βρίσκει τον Stellan Skarsgard να υποδύεται έναν διάσημο σκηνοθέτη, το άστρο του οποίου άρχιζε να δύει, να προσπαθεί να επανασυδεθει με τις δύο του κόρες, μια εκ των οποίων μία φτάσμενη ηθοποιός. Μέσα από όμορφες εικόνες, ποιητικές ερμηνείες και ένα απόλυτα ταιριαστό soundtrack, η ταινία μας υπενθυμίζει ποίοι δεσμοί είναι οι πιο ανθεκτικοί.
Τηλεοπτικά, πολλές ήταν οι σειρες που διεκδικησαν κομμάτι από τα βράδια μας, είτε ήταν επιστροφές που περιμέναμε χρόνια, σαν το "Severance" και το "Stranger Things", ειτε για νέες παραγωγές σαν το "Adolescence" και το "Pluribus", το νέο project του δημιουργού του "Breaking Bad".
Ήταν όμως το "Task" του Brad Ingelsby η σειρά που έκοψε πρώτη το νήμα. Μέσα σε επτά επεισόδια γίναμε μάρτυρες του διαγονεικου τραύματος που ρίχνει την σκιά του στις ζωές εκπροσώπων του νόμου, μηχανοβιων κακοποιών, απλών ανθρώπων της εργατικής τάξης και εφήβων. Με πρωταγωνιστές τους Mark Ruffalo και τον εκπληκτικό Tom Pelphrey, η μίνι σειρά του HBO δεν στραβοπατησε ούτε μια φορά και μας έδωσε να καταλάβουμε ότι η ευτυχία είναι πάντα υπό διαπραγμάτευση και ότι πολλές φορές οι άνθρωποι που αξίζουν απαντήσεις δεν τις λαμβάνουν.