Είμαστε λίγο πριν την καραντίνα. Φίλος καλός, που εμπιστεύομαι στα μουσικά, επιμένει και με τραβολογά στα Βόρεια Προάστια. «Θα δεις, θα ακούσεις και θα καταλάβεις». Ακολουθώ, κι ας γκρινιάζω…
Ωραίος χώρος, κόσμος πολύς, μια μπάντα επί σκηνής και μια φωνή, μια —φωνάρα διορθώνω— που τραγούδησε παθιασμένα rock τραγούδια που γουστάραμε.
Πληθωρική, κι αεικίνητη, ακόμα και κάτω από την σκηνή, όπου μιλήσαμε για λίγο, και μεγάλο μέρος της κουβέντας μας μονοπώλησε η περιέργεια μου για την πρωινή καθημερινή της εργασία, που καθόλου εύκολη και συνηθισμένη για μια γυναίκα είναι, αφού η Μαρία κατέχει πάγκο σε λαϊκή αγορά.
Ο ίδιος φίλος με ενημέρωσε πρόσφατα και για το νέο της μουσικό εγχείρημα, που αναμιγνύει ατόφια ελληνική μουσική, λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια, με διαμάντια της rock. Και βρέθηκα στο Περιστέρι, ο άπιστος για να δω και να κρίνω…
Μετά το «λαϊκό προσκύνημα» που συνάντησα, ήταν μονόδρομος και επιθυμία μου η κουβέντα μαζί της:
MixGrill: Τώρα εσύ τι είσαι, rock η λαϊκή τραγουδίστρια;
Μαρία Στεφανιδάκη (χαμογελάει): Είμαι μία αυθεντική rock ψυχή που βιώνει μια λαϊκη καθημερινότητα,άλλοτε σκληρή και πειθαρχημένη κι άλλοτε μποέμικη. Η φωνή μου ήταν πάντα το μέσο εξωτερίκευσης των συναισθημάτων μου από τότε που με θυμάμαι. Και νιώθω τυχερή γι' αυτό.
M.G.: Κι η λαϊκή αγορά πού χωρά μέσα σ' όλο αυτό;
Μ.Σ.: Η λαϊκή, εν ολίγοις, με έσωσε, με έβαλε σε μία σειρά. Αρχικά γκρεμοτσακίστηκα από το ροζ συννεφάκι του καλλιτέχνη. «Ξύπνησα», δούλεψα σκληρά σε μία τίμια δουλειά, στάθηκα στα πόδια μου, αλλά και με πόνο ψυχής, να ξέρεις, παραδέχτηκα στον εαυτό μου ότι η μουσική δεν θα μπορούσε ποτέ να με ζήσει και να πληρώσει το νοίκι μου.
M.G.: Έχει η μουσική όρια; Σε ρωτάω γιατί τα προηγούμενα χρόνια εμφανίστηκαν πολλά μουσικά σχήματα που έμπλεξαν την παραδοσιακή μουσική με πιο rock ήχους. Εσύ με την μια σου μπάντα (γιατί υπάρχει πάντα κι η μπάντα WHY NOT?) ανακατεύεις αυθεντικά λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια με κλασικά rock θέματα.
Μ.Σ.: Τα όρια υπάρχουν μόνο για να τα ξεπερνάμε και τα πρέπει για να τα γκρεμίζουμε. Πόσο μάλλον στη μουσική. Τραγούδησα 28 χρόνια επαγγελματικά classic rock .Όμως, πάντα σε παρέες, σε παραλίες, σε σπηλιές, σε ρεμπετάδικα που με ήξεραν και με σήκωναν να τραγουδήσω, πάντα έλεγα και κομμάτια που αγαπώ από μικρή. Δε γουστάρω τα ταμπελάκια, είναι μίζερα, βαριέμαι κιόλας. Ψάχνομαι, τρώγομαι, λυσσάω, γι' αυτό κ έφτιαξα παράλληλα με τους Why Not? το σχήμα Ανάκατα, όπου μπλέκω το παλιό καλό λαϊκο με το classic rock και το ρεμπέτικο. Εκεί που παίζουμε δηλαδή "Move Over" από Joplin , το κολλάμε με "Μυστικέ Μου Έρωτα" από Στανίση. Χαμός!
M.G.: Κι ο κόσμος πως ανταποκρίνεται σε όλο αυτό το... τουρλουμπούκι;
Μ.Σ.: Έχεις δει ανθρώπους μέρα μεσημέρι να σεληνιάζονται; Ε,θα το δεις! Ο κόσμος δεν είναι χαζός. Δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις. Ειδικά στη μουσική. Τη μούφα την αντιλαμβάνεται. Όταν, όμως, του δώσεις κάτι αυθεντικό, όταν του δώσεις ψυχή κι αγάπη, το εισπράττει και στο επιστρέφει. Είναι μία καθαρή ροή ενέργειας. Ό,τι δώσεις θα πάρεις. Κι εκεί, σε αυτήν τη δικαιοσύνη, βρίσκεται όλη η ουσία μεταξύ μουσικών και ακροατών.
M.G.: Στη λαϊκή όταν βρίσκεσαι, τραγουδάς; Σε έχουν αναγνωρίσει θαμώνες νυχτερινών μαγαζιών που έχεις τραγουδήσει; Πες μου καμιά τέτοια ιστορία.
Μ.Σ.: (γελάει) Στα τόσα χρόνια έχει δημιουργηθεί ένας μαγικός κύκλος από ανθρώπους που με γνώριζαν ως τραγουδίστρια και έγιναν πελάτες στη λαϊκή και το αντίθετο. Έχει πολύ γέλιο, ειδικά με όσους ήταν αρχικά πελάτες στον πάγκο και μετά ήρθαν σε live, γιατί ήταν εντελώς κόντρα ο ρόλος μου εκεί.
Όχι, δεν τραγουδάω ποτέ στη λαϊκή, και μάλιστα ελάχιστοι το γνώριζαν για πολλά χρόνια. Θυμάμαι μία φορά που ήρθε ένας φουριόζος και φώναζε «Πού είσαι, ρε φωνάρα;» και του λέω: «Σταμάτα ρε, εδώ δεν ξέρουν». Αμέσως ήρθε και μου έκανε σαματά μία «πορτοκαλού» η οποία ενοχλήθηκε φανερά γιατί ο άντρας της είχε αυτά τα πρωτεία μέσα στον χώρο και τι δουλειά είχα εγώ να τραγουδάω, λέει. «Εντάξει, μωρέ», της λέω, «μην κάνεις έτσι! Εγώ τραγουδάω rock». Μιλάμε για παράνοια όπως καταλαβαίνεις (γελάει).
M.G.: Να τα μας, η λαϊκή ξυπνά ίντριγκες! Ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος σου στη ζωή ή στην καριέρα σου;
Μ.Σ.: Πολλά τα λάθη, όχι μόνο ένα. Το μεγαλύτερο ίσως ότι δεν είχα ποτέ διπλωματία. Πήγαινα πάντα ντουγρού. Ούσα αυθόρμητη, δεν υπολόγιζα ποτέ τίποτα. Ο δρόμος, όμως, μου έδωσε όλα τα master τελικά. Kι αν με έβλεπες τώρα να τα κάνω κάπου, ας πούμε, λίμπα, θα σήμαινε ότι το έχω αποφασίσει, γνωρίζω τις συνέπειες και είμαι έτοιμη να πληρώσω. Γιατί οι μαγκιές πάντα πληρώνονται.
M.G.: Τελειώνοντας, μια ερώτηση που θα ήθελες να απαντήσεις και που ποτέ δεν έγινε.
Μ.Σ.: (Σκέφτεται) Τώρα που το λες, δεν με έχουν ρωτήσει ποτέ για το νόημα της ζωής.
M.G.: (Με προσποιητά σοβαρό ύφος) Χμμμ. θέλεις να μου πεις για το νόημα της ζωής;
Μ.Σ.: Το νόημα της ζωής είναι να ψάχνεις συνεχώς μέσα σου να βρεις τι θα σε κάνει «χορτασμένο» άνθρωπο. Ποιές είναι οι μικρές χαρές που θα σε ωθούν κάθε μέρα να συνεχίζεις. Όχι αυτά που σου πλασάρουν. Αυτά που θες. Αλλά για να μάθεις τι θες, πρέπει να σε κάνεις παρέα. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα ποιοι είναι δυστυχώς.
M.G.: Κράτησα για το τέλος την κλισέ αλλά απαραίτητη ερώτηση: Επειδή εμφανίζεσαι με δύο διαφορετικά σχήματα, πού σε βρίσκουμε για να σε δούμε και να σε ακούσουμε;
Μ.Σ.: 1 Φεβρουαρίου, Κυριακή μεσημέρι στις 14:00 σας περιμένουμε στον Εξωγήινο στο Περιστέρι με το σχήμα μου Ανάκατα. Μετά, 28 Φεβρουαρίου, Σάββατο βράδυ στην αγαπημένη μας λέσχη της Harley Davidson Hellas με την μπάντα μου Why Not? και ακριβώς το επόμενο μεσημέρι, 1 Μαρτίου, πάλι στον Εξωγήινο!
M.G.: Άντε να γουστάρουμε! Ανυπομονώ.
Μαρία Στεφανιδάκη - Πρόγραμμα Εμφανίσεων
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026 ώρα 14.00 Εξωγήινος Μεζεδοκαφενές Εθν. Αντιστάσεως 72, Περιστέρι
Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026 ώρα 21.30 Harley-Davidson Club Hellas Αγίας Παρασκευής 50, Περιστέρι
Κυριακή 1 Μαρτίου 2026 ώρα 14.00 Εξωγήινος Μεζεδοκαφενές Εθν. Αντιστάσεως 72, Περιστέρι
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Κωνσταντίνο Ρουμελιώτη και το mixgrill.gr.