Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Οι ρήτορες» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Χριστόφορου Χριστοφή στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών με τους Δημήτρη Ραφαήλο, Θάνο Τριανταφύλλου και Βερόνικα Αργέντζη.
Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ με κεντρικά ζητήματα τις σχέσεις εξουσίας κι ελέγχου, τη φιλοδοξία, το ανεκπλήρωτο και τις επιθυμίες. Ζητήματα που ταλαιπωρούν διαχρονικά τους ανθρώπους.
Κάπου στη διάρκεια της παράστασης ο θεατής χάνεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και την παράσταση. Οι ρόλοι διαπλέκονται κι εμπλέκονται μεταξύ τους. Οι ρόλοι και οι άνθρωποι, οι επιθυμίες και οι φιλοδοξίες είναι η απαρχή για μια ιστορία που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του θεατή.
Μέσα από ένα κείμενο οι δύο πρωταγωνιστές έρχονται σε μια αντιπαλότητα μεταξύ τους όταν τα λόγια ακονίζονται και οι σιωπές δεν υπακούουν πια κανόνες. Δύο άνδρες, ένα σενάριο, ένα γράμμα και μια γυναίκα σε ένα πολύ όμορφο και φυσικό τοπίο, στην αυλή του Μουσείου Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ο φυσικός χώρος είναι ιδιαίτερα βοηθητικός για την παράσταση. Οι ηθοποιοί σε ευθυγράμμιση με τους ρόλους τους: οι δύο άντρες απέναντι ο ένας στον άλλον σε στάση μάχης και πάλης, να ερμηνεύουν και συγχρόνως ο θεατής να νιώθει πως όλοι μαζί τού εξομολογούνται κρυμμένα πάθη κι ανομολόγητες αλήθειες.
Στη μέση η γυναίκα φιλήσυχη, αθόρυβη, μια διακριτική παρουσία μα όχι αμελητέα, να κρατά ισορροπίες στο ζύγι των επιθυμιών και φιλοδοξιών. Ο ρόλος της καταλυτικός για την πλοκή του έργου και οι δύο ηθοποιοί άντρες να σφυρηλατούν τους εσωτερικούς τους κόσμους, με το σενάριο οδηγό και κινητήρια δύναμη για περισσότερη εσωτερίκευση.
Μεγάλο συν ο χώρος, υπαινικτικός, υποκινεί την ατμόσφαιρα, βοηθά στην αναζήτηση κι εμβάθυνση του πνευματικού κόσμου και προσφέρει περισσότερο ρομαντισμό στο ειδυλλιακό τοπίο.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια παράσταση που κάνει τον θεατή να ακολουθήσει το δρόμο της ψυχικής αναζήτησης, να ερωτηθεί για τις δικές του επιθυμίες αλλά και για τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους δύο άνδρες.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Πάτροκλο Σκαφίδα και στο mixgrill.gr.