Μισό αιώνα πίσω, στην πόλη Bolton κοντά στο Μάντσεστερ, η επιθυμία ενός νέου μουσικού να διασκευάσει το “Sister Ray” των Velvet Underground. Το όνομά του ήταν Howard Trafford αλλά σύντομα όλοι θα τον γνώριζαν ως Howard Devoto. Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκε ένας συνομήλικός του, ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Peter Campbell McNeish.
Μία από τις πιο καθοριστικές εμπειρίες της ζωής τους ήταν to 1976, όταν είδαν πρώτη φορά τους Sex Pistols ζωντανά. Σαγηνευμένοι από την ωμή τους ενέργεια στη σκηνή, τους προσκάλεσαν στα μέρη τους για μία σειρά από συναυλίες. Στην πρώτη από αυτές δεν μπόρεσαν να παίξουν μαζί τους. Μπόρεσαν στη δεύτερη, μαζί με τον μπασίστα Steve Diggle και τον ντράμερ John Maher.
Έναν χρόνο αργότερα, με τον Devoto να αποχωρεί από την μπάντα και να σχηματίζει τους Magazine, ο McNeish πήρε τη θέση του τραγουδιστή, υιοθέτησε το όνομα Pete Shelley και βγήκε μπροστά στο stage. Ο Steve ανέλαβε την κιθάρα και ο Garth Smith το μπάσο. Αυτή ήταν η πρώτη σύσταση ενός συγκροτήματος που έμελλε να «καλουπώσει» το ορμητικό ποτάμι της punk, που πρωτοξεπηδούσε εκείνα τα χρόνια. Το όνομά του –εμπνευσμένο από ένα άρθρο στο “Time Out”: Buzzcocks.
Μία από τις πρώτες μπάντες που έβαλαν ένα πιο “pop” φινίρισμα στο συχνά άξεστο και ατίθασο αυτό μουσικοπολιτικό κίνημα, οι The Buzzcocks ήταν ένα από τα συγκροτήματα που ευτύχησε να κάνει επιτυχίες από πολύ νωρίς. Μεγαλύτερη με διαφορά το “Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn’t’ve?)”, και μαζί με αυτό πολλές άλλες, από το “What Do I Get” και το “Everybody’s Happy Nowadays” μέχρι το “Harmony In My Head” και το “Why Can’t I Touch It” ή το “I Dont’ Mind”.
Τις επόμενες δεκαετίες ακολούθησαν πάμπολλες αλλαγές μελών, μικρότερες ή μεγαλύτερες παύσεις, περιοδείες με τεράστια ονόματα, όπως οι The Clash, οι Nirvana και οι Pearl Jam.
Και φτάνουμε στο 2018, όπου ο Pete πεθαίνει από έμφραγμα...
Ο Steve, το μόνο μέλος που έζησε όλη την πορεία του συγκροτήματος νιώθει πως είναι η σειρά του να βγει μπροστά και να κουβαλήσει τη μεγάλη κληρονομιά των Buzzcocks. Αυτό κάνει και σήμερα, μαζί με τους Mani Perazzoli (κιθάρα), Chris Remington (μπάσο) και Danny Farrant (ντραμς).
Μετά το “Sonics In The Soul”, φέτος η τετράδα μάς χάρισε το “Attitude Adjustment”, και στο πλαίσιο της ομώνυμης περιοδείας επισκέφθηκαν τη χώρα μας για δύο εμφανίσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Εμείς τους είδαμε στη Θεσσαλονίκη, τελείως απροετοίμαστε για αυτό που ακολούθησε μετά! Μη ρωτάτε τι και πώς, αλλά στο τέλος της συναυλίας ο Steve μάς υποδέχθηκε στο καμαρίνι του Eightball Live Stage, για μία εξάλεπτη αυτοσχέδια συνέντευξη! Καμία προετοιμασία, καμία συνεννόηση, απλώς κουβέντα.
Όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας παρακάτω, έστω και έξι λεπτά είναι υπεραρκετά για να φύγεις «γεμάτος», όταν μιλάς με έναν τέτοιο μουσικό.
Bonus: Η πολύ κοντινή σχέση που έχει με τη συμπρωτεύουσα και δεν γνωρίζαμε!
MixGrill: Θα ήθελες να μας πεις πώς ήταν αυτά τα 50 χρόνια και πώς νιώθεις ως είσαι μέλος ενός τόσο σημαντικού συγκροτήματος, μετά από τόσα χρόνια;
Steve Diggle: Αν και πέρασαν πολύ γρήγορα, αυτά τα 50 χρόνια συνδέθηκαν με μία καταπληκτική πορεία. Βρισκόμασταν ακριβώς στην απαρχή του πανκ και επηρεάσαμε τόσους πολλούς ανθρώπους και συγκροτήματα, κάτι που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε όταν ξεκινήσαμε. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο ξεχωριστή ήταν η μουσική μας και πόσο μεγάλη επιρροή ασκούσε σε άλλα συγκροτήματα και στον κόσμο, ξέρεις, σε όλους όσους αγόραζαν τους δίσκους μας.
Ήταν ένα καταπληκτικό ταξίδι. Περάσαμε από κάθε είδους καταστάσεις. Έχασα τον «αδελφό» μου, τον Pete, τον Pete Shelley… Πάνε οκτώ χρόνια, νομίζω.
Αλλά ξεκινήσαμε ο Harold, ο Pete και εγώ, πάντα μαζί. Και να ‘μαστε τώρα εδώ! Έχουμε τα υπέροχα άλμπουμ μας από τα πρώτα χρόνια, όλα αυτά τα κλασικά άλμπουμ. Και μαζί έχουμε και κυκλοφορίες σαν το “Sonics in the Soul”, που κυκλοφόρησε πριν από τέσσερα χρόνια, και πλέον και το “Attitude Adjustment”, το καινούργιο μας άλμπουμ. Όταν κάνουμε τις συναυλίες μας, συμπεριλαμβάνουμε στο setlist μερικά από τα παλιά κλασικά singles μαζί με κομμάτια από άλμπουμ όλης της πορείας μας και πιο φρέσκες κυκλοφορίες.
M.G.: Καθώς εκπροσωπείς το συγκρότημα και την τεράστια ιστορία, θα έλεγες ότι νιώθεις, σε προσωπικό επίπεδο, κάποιος βάρος ευθύνης; Εννοώ, και προσωπικά ως συνεχιστής των Buzzcocks αλλά και λόγω της μπάντας εν γένει, που άσκησε τόση επιρροή σε άλλους.
S.D.: Αυτά είναι πράγματα που δεν τα πολυσκέφτομαι. Απλώς ζω τη ζωή μου. Δεν προσπαθώ να αναβιώσω το παρελθόν μας. Περισσότερο προσπαθώ να δημιουργήσω το μέλλον μας, αν με καταλαβαίνεις. Και πραγματικά πρέπει να παραμείνω επικεντρωμένος σε αυτό. Αλλιώς, τρελαίνεσαι. Δεν μπορείς να αρκείσαι σε ό,τι έχεις κάνει. Ναι, όλο αυτό είναι μια ευθύνη, αλλά είναι υπέροχο να προχωράς προς την αβεβαιότητα που κουβαλά καθετί καινούργιο, ξέρεις.
Κάτι που ήταν υπέροχο στην αποψινή μας εμφάνιση ήταν ότι πολλοί άνθρωποι γνώριζαν τα καινούρια μας κομμάτια εξίσου καλά με τα παλιά. Οπότε, η πορεία της μπάντας ξεδιπλώνεται ακόμα. Μερικά συγκροτήματα της εποχής μας παίζουν μόνο τα παλιά άλμπουμ και τέλος. Εμείς παίζουμε και νέα κομμάτια και παλιά, οπότε καλύπτουμε ένα ευρύ φάσμα. Και γι’ αυτό προσφέρουμε στον κόσμο μία πραγματικά καλή συναυλία, θέλω να πιστεύω. Οι Buzzcocks εξακολουθούν να είναι επίκαιροι και σύγχρονοι.
M.G.: Και μετά από όλα αυτά τα χρόνια, τι κρατάς από την πανκ μουσική; Ρωτάω γιατί οι καιροί έχουν αλλάξει, η κοινωνία έχει αλλάξει, η τεχνολογία έχει αλλάξει, τα πάντα έχουν αλλάξει, αλλά η πανκ είναι ακόμα εδώ.
S.D.: Ναι, και ξέρεις, έχουμε αλλάξει λίγο κι εμείς οι ίδιοι. Αλλά ξες τι μένει πάντα σταθερό; Ότι ανέκαθεν τραγουδούσαμε και τραγουδάμε για την ανθρώπινη κατάσταση.
Πριν μπω στο συγκρότημα, διάβαζα βιβλία φιλοσοφίας, που λέγαν ότι η φιλοσοφία ξεκίνησε από τη Μικρά Ασία και την Ελλάδα. Δεν πίστευα ότι θα γινόμουν ποτέ Έλληνας φιλόσοφος, προς Θεού! Αλλά ήμασταν πάντα λίγο υπαρξιστές, λίγο φιλοσοφικοί... Και αυτό το στοιχείο υπάρχει στη μουσική μας. Με αυτό ο κόσμος μπορεί να ταυτιστεί, με αυτά τα στοιχεία που είχαν κι οι Έλληνες φιλόσοφοι. Κάπως έτσι φτιάχνουμε μουσική, πράγματι.
Αυτό δεν αλλάζει ποτέ, η ανθρώπινη κατάσταση, δεν αλλάζει ποτέ. Οι μόδες, οι καιροί αλλάζουν. Αλλά αν τραγουδάς για τα βασικά πράγματα που απασχολούν την ψυχή και την καρδιά μας, υπερβαίνει και μόδες και όλα τα άλλα, κατά κάποιον τρόπο. Ο κόσμος μπορεί διαχρονικά να ταυτιστεί με τα τραγούδια μας.
M.G.: Και αυτό είναι που κρατάει τη σκηνική σας παρουσία τόσο έντονη μετά από τόσα χρόνια.
S.D.: Ναι, είναι ο ενθουσιασμός και η αγάπη για τη μουσική και η προσπάθεια να συνδεθούμε με το κοινό. Όταν ξεκινήσαμε, ήμασταν 20 χρονών. Λίγο απλοϊκοί, λίγο πιο «ασήκωτοι» και άμεσοι.
Όσο μεγαλώνεις, η οπτική σου γίνεται πιο πανοραμική. Σαν ταινία, ξέρεις. Πλέον, όταν είμαι στη σκηνή, με ενδιαφέρει περισσότερο το τι κάνει το κοινό παρά το τι κάνω εγώ. Πολλοί μουσικοί ανεβαίνουν στη σκηνή και λένε «Κοιτάξτε με» κτλ. Εγώ λέω: «Σας κοιτάζω» και απευθύνομαι στον κόσμο. Είναι σαν να μην είναι μόνο το συγκρότημα και το κοινό από κάτω, αλλά το συγκρότημα και το κοινό μαζί, σε μία κοινή ατμόσφαιρα γιορτής.
Και όταν το συγκρότημα και το κοινό είναι μαζί, είναι μια συνάντηση μαγική. Όπως απόψε. Μπορούσαμε να νιώσουμε τη μαγεία στην ατμόσφαιρα. Και αυτό είναι που μου αρέσει περισσότερο, ξέρεις. Όλοι συνδεόμαστε και επικοινωνούμε μέσα από τη μουσική.
M.G.: Είχες ξαναέρθει στη Θεσσαλονίκη;
S.D.: Ναι, και μάλιστα πολλές φορές! Έχω σχέση με μία Θεσσαλονικιά.
M.G.: Ωωω, ΟΚ!
S.D.: Ναι, ναι. Γνωριστήκαμε πριν από 20 χρόνια και μου είπε ότι είναι από δω. Μέχρι τότε δεν είχα έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Τελικά, γνώρισα τη μητέρα της. Μένει κοντά στην Παραλία, απέναντι από το γλυπτό με τις ομπρέλες! Το ξέρω καλά το σημείο. Έρχομαι όποτε μπορώ για διακοπές στη Θεσσαλονίκη και κόβω βόλτες στην Παραλία, όπως όλος ο κόσμος.
M.G.: Άρα, έχεις έρθει πολλές φορές, αλλά… incognito (γέλια)!
S.D.: Σωστά. Γι’ αυτό νιώθω ότι εδώ είναι το δεύτερο μου σπίτι. Χθες βράδυ παίξαμε στην Αθήνα, αλλά σήμερα, κατά κάποιον τρόπο, ένιωσα ότι βρέθηκα στο σπίτι μου.
M.G.: Και μια τελευταία ερώτηση, γιατί υποθέτω ότι είσαι κουρασμένος. Έχεις να μοιραστείς καμία ευχή ή κάτι που θα ήθελες να πεις για το μέλλον του συγκροτήματος;
S.D.: Λοιπόν, ναι… Είναι υπέροχο που το συγκρότημα συνεχίζει και να δημιουργεί νέα μουσική, ιδίως όταν όλο αυτό που κάνουμε το παρουσιάζουμε μπροστά σε κοινό. Είμαστε σε μία διαρκή εξέλιξη και αυτό είναι συναρπαστικό.
Του χρόνου θα αρχίσω να γράφω ακόμα ένα νέο άλμπουμ, το οποίο πιθανότατα θα κυκλοφορήσει του παραχρόνου. Στο μεταξύ, ο κόσμος συνεχίζει να μας ακολουθεί σε αυτό το ταξίδι. Έχουν αγοράσει τα καινούρια άλμπουμ, έχουν ήδη τα παλαιότερα. Αναρωτιούνται πάντα τι ετοιμάζουμε μετά και τι επιφυλάσσει η μπάντα για αυτούς. Και αυτό είναι υπέροχο!. Το συγκρότημα εξακολουθεί να κοιτάζει προς το μέλλον και το μόνο που εύχομαι είναι να παραμείνει η κατάσταση ως έχει.
Κάναμε μερικές υπέροχες συναυλίες, σε όλη την Αμερική. Οι δύο συναυλίες μας στην Ελλάδα ήταν κι αυτές καταπληκτικές. Το να μοιραζόμαστε όλο αυτό με τον κόσμο και να παίζουμε τη μουσική, όπως απόψε και χθες το βράδυ, είναι κάτι καταπληκτικό. Είναι κάτι μαγικό. Ελπίζω, λοιπόν, το συγκρότημα να συνεχίσει να προχωράει έτσι και στο μέλλον.