Σάββατο βράδυ, στην έναρξη της φετινής συναυλιακής σεζόν, βρεθήκαμε στη σκηνή του Death Disco για να υποδεχτούμε τους Light Asylum και τον Automelodi.
Αρχή, λοιπόν, με τους Automelodi, το project του Καναδού Xavier Paradis, με εμφανείς επιρροές από τη σκηνή του Βερολίνου του ’80 αλλά και του σήμερα. Με σύμμαχό του τον καταπληκτικό ήχο, παρουσίασε με μινιμαλιστική προσέγγιση αλλά και χορευτική διάθεση κομμάτια και από τα τρία του album. Ξεχώρισα τα “Cavallo”, “Digresse”, “Angoisses d'Orléac”. Η μουσική του σαφέστατη, μέσα στην ψυχρή ακρίβεια και το «ρομποτισμό».
Μια αρκετά καλή electro gothic συναυλία, αν και όχι τόσο του γούστου μου. Ήταν, πάντως, μία εμφάνιση που σίγουρα έκανε τους φίλους του Xavier στην Ελλάδα χαρούμενους. Καταχειροκροτήθηκε από το κοινό, με μερικούς φανατικούς φίλους του, όπως φάνηκε, Έλληνες και κόσμο από εξωτερικό.
Λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλία των Light Asylum, δηλαδή της Shannon Funchess, από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, που δραστηριοποιούνται στη μουσική από το 2007, η ίδια ανέβηκε στη σκηνή να δοκιμάσει τα μικρόφωνα και τα synths/samplers και με κέρδισε από εκείνη τη στιγμή.
Θα το πω πολύ απλά και ξεκάθαρα. Πήγα στη συναυλία της με τη λογική ότι απλά μου αρέσει η μουσική της και έφυγα οπαδός της. Τόσο που έψαχνα το βινύλιό της να το αγοράσω στις 03:00 το βράδυ, όταν γύρισα σπίτι μου.
Ξεκάθαρα οι ζωντανές εμφανίσεις των Light Asylum είναι μαγευτικές και η Funchess –η οποία δικαίως έχει παρομοιαστεί με την Grace Jones ως προς την εμφάνιση και τον Ian Curtis ως προς τις χορευτικές κινήσεις– είναι μια εντυπωσιακή παρουσία, ένα είδος Alison Moyet που συναντά τον Ian Curtis, που ξεσπά σε μακριές, διαπεραστικές νότες καταστροφής.
Διοχετεύοντας χίλιους θρησκευτικούς εφιάλτες σε ένα βροντερό βρυχηθμό ήχου, παίζει βαρύτονα πάνω σε ασυνήθιστα κομμάτια με επιρροές από την ποπ της δεκαετίας του ’80, που παρέχεται από τα πλήκτρα του πάλαι ποτέ συνεργάτη της.
Θεωρώ ότι πλέον μόνη της η Funchess υπνωτίζει μαγνητικά το κοινό της σαν ιεροκήρυκας gospel με μικρόφωνο.
Οι στίχοι των Light Asylum δίνουν, επίσης, την ξεχωριστή αίσθηση ότι κάποια σοβαρή εκκλησιαστική εξέγερση βράζει εντός του συγκροτήματος. Τα φωνητικά της τραγουδίστριας Shannon είναι πλέον τόσο βαθιά, δυσοίωνα και σαγηνευτικά όσο ποτέ άλλοτε, και γυρνά λίγη από τη δύναμη που έκανε τις πρώτες industrial synth-noir ηχογραφήσεις του ντουέτου από το Μπρούκλιν μια τόσο συναρπαστική πρόταση με το πρώτο τους EP.
Σε ό,τι αφορά το setlist, παρουσίασε έξι καινούργια κομμάτια καθώς και τα “Skull Fuct”, “Heart Of Dust”, “Dark Allies”, “Shallow Tears”, “Hour Fortress” και “A Certain Person”.
Με καταπληκτικό feeling στη σκηνή, πραγματικά ισοπέδωσε τα πάντα στο πέρασμά της. Αν η μουσική της είχε βγει στη δεκαετία του ’80, θα είχε μείνει στην ιστορία του είδους με τη χαοτική «μαύρη» ψυχεδέλειά της. Θα τολμήσω να πω ότι μου θύμισε τις χρυσές μέρες της underground νεοϋορκέζικης σκηνής από τα τέλη του ’70 αλλά και λίγο από Colourbox.
Εκπληκτική συναυλία! Μια θεά πραγματικά, που ευχαρίστησε και πολύ θερμά το κοινό που την παρακολούθησε.